Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan (1Tes 1,1)

     Podczas półtorarocznego pobytu Pawła w Koryncie (lata 51-52) powstało pierwsze pismo, które weszło w skład kanonu Nowego Testamentu, a mianowicie Pierwszy List do Tesaloniczan. Od męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa upłynęło wtedy około dwudziestu lat. Nie istniała jeszcze żadna spisana Ewangelia, a głoszenie Jezusa odbywało się ustnie.

     Paweł skierował swój pierwszy list do wspólnoty w Tesalonice, którą kilkanaście miesięcy wcześniej założył. Bardzo pragnął odwiedzić tesalonickich chrześcijan, ale gdy okazało się to niemożliwe, kieruje do nich pismo, które ma zastąpić jego obecność. Jest to bardzo osobisty list, pełen głębokiego oddania i emocji, co świadczy, że Paweł przywiązywał się do ludzi spotykanych na misyjnych szlakach. Adres listu wymienia autorów i adresatów: "Paweł, Sylwan i Tymoteusz do Kościoła Tesaloniczan w Bogu Ojcu i Panu Jezusie Chrystusie: łaska wam i pokój" (1,1). Zaraz potem występuje pierwsza osoba liczby mnogiej ("Zawsze dziękujemy Bogu za was wszystkich, wspominając o was nieustannie w naszych modlitwach"), co świadczy, że jest to pismo wspólne. Imię Pawła zostało wspomniane jako pierwsze, co sprawiło, że "Paweł" stanowi pierwsze zapisane słowo Nowego Testamentu!

     Praktyka pisania listów była dobrze znana członkom społeczności żydowskiej. Decyzja o napisaniu listu do Tesaloniczan oznaczała, że Paweł chciał utrzymać i ożywić kontakt z tą wspólnotą, odpowiedzieć na pytania, a także spowodować jej dalszy duchowy i teologiczny wzrost. Pismo zastępowało bezpośrednie nauczanie i właśnie dlatego zostało przez adresatów skrupulatnie zachowane, było przepisywane i rozpowszechniane oraz zapoczątkowało tworzenie zbioru pism, które złożyły się na drugą część Biblii chrześcijańskiej, nazwaną Nowym Testamentem.

     Pierwszy List do Tesaloniczan składa się z kilku części, które odzwierciedlają przyjęty w starożytności rzymskiej styl epistolarny. Pismo otwiera wprowadzenie (łac. exordium), które tworzy tekst 1,1-10, po którym następują: narracja (narratio) zawarta w 2,1 - 3,10, modlitwa (partitio) w 3,11-13, zachęta (probatio) w 4,1 - 5,3 oraz epilog (peroratio) w 5,4-11 i napomnienie (5,12-22), a całość zamykają końcowe modlitwy i pozdrowienia tworzące zakończenie (5,23-28). Schemat jest bardzo spójny i potwierdza ogromne umiejętności retoryczne Pawła, a także doskonałą znajomość sztuki pisania listów adresowanych do wspólnot. Napisanie tego listu zapoczątkowało nowy rozdział w życiu i działalności Pawła, bo odtąd korespondencja stała się jego częstą praktyką, która zwielokrotniła owoce ewangelizacji.

     We wprowadzeniu (1,1-10) autorzy składają dziękczynienie Bogu za łaski, które stały się udziałem Tesaloniczan, gdy pozytywnie na nie odpowiedzieli, oraz wyrażają wielkie uznanie dla postawy adresatów, ponieważ stali się "wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai" (w. 8). Narracja (2,1 - 3,10) zawiera ważne informacje dotyczące niedawnego pobytu Pawła w Tesalonice, które pokrywają się z tymi, jakie znamy z Dziejów Apostolskich. Paweł podkreśla, że postępował uczciwie i z miłością oraz wyjaśnia pobudki, którymi kierował się w głoszeniu Ewangelii: "Pracowaliśmy dniem i nocą, aby dla nikogo z was nie być ciężarem, głosiliśmy wam równocześnie Ewangelię Bożą" (w. 9). Mimo to nie zabrakło ogromnych trudności i przeciwności, które obróciły się przeciw Ewangelii i jej głosicielom. Paweł w ostrych słowach wskazuje na ich przyczyny, wypowiadając się cierpko przeciw tej części żydowskich rodaków, którzy "zabili Pana Jezusa oraz proroków i nas także prześladowali, a Bogu się nie podobają, i do wszystkich ludzi są wrogo nastawieni" (w. 15). Tak surowe sformułowania stanowią odpowiedź na oszczerstwa i kalumnie, jakie na temat Pawła i jego towarzyszy szerzono w Tesalonice. Następnie czytamy o zamiarach i troskach apostoła oraz posłannictwie podjętym przez Tymoteusza, który pomyślnie odbył podróż do Macedonii, a powróciwszy złożył z niej relację, która jeszcze bardziej wzmogła pragnienie odwiedzenia przez Pawła tamtejszych chrześcijan: "Dniem i nocą z wielką żarliwością prosimy o to, by osobiście was zobaczyć i doprowadzić do pełni to, czego brakuje waszej wierze" (3,10).

     Tekst 3,11-13 to ufna modlitwa o wzajemną miłość, "aby serca wasze zostały utwierdzone jako nienaganne w świętości przed Bogiem i Ojcem naszym na przybycie Pana naszego, Jezusa, razem z Jego wszystkimi świętymi" (w. 13). Pierwsza część Pierwszego Listu do Tesaloniczan (rozdziały 1-3) tchnie wielkim entuzjazmem: przeszkody w głoszeniu Ewangelii zostały pokonane i na dobre zakorzeniła się ona w sercach i umysłach tesalonickich wyznawców Chrystusa.


ks. Walderam Chrostowski


Tekst pochodzi z Tygodnika

30 sierpnia 2009


Ten, który kocha me serce Ten, który kocha me serce
Elena Bosetti
Niniejsza książka Eleny Bosetti jest duchowo-egzegetycznym komentarzem do Pieśni nad Pieśniami. Jest to kolejna pozycja nowej serii komentarzy do ksiąg Starego i Nowego Testamentu, wydawanej nakładem eSPe. ... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:

Brak komentarzy



Autor

Treść

Przepisz cyfry 4553                         



[ Powrót ]
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej