Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki

Ten sam Bóg?

     Dwadzieścia trzy lata temu na zaproszenie Jana Pawła II do Asyża przyjechało z całego świata kilkudziesięciu przedstawicieli wspólnot chrześcijańskich, religii monoteistycznych oraz tradycyjnych religii Azji, Afryki i Ameryki. Celem przedsięwzięcia była modlitwa o pokój na świecie. Czy spotkanie modlitewne podczas Światowego Dnia Modlitwy o Pokój było jednym z najbardziej kontrowersyjnych wydarzeń pontyfikatu Jana Pawła II?

     Z jednej strony wydarzenie cieszyło się ogromną przychylnością międzynarodowej opinii publicznej. Chwalono otwartość i nowatorstwo Jana Pawła II. Kościoły lokalne na całym świecie czynnie włączyły się w modlitwę o pokój, podejmując przesłanie spotkania. Z drugiej jednak strony wewnątrz Kościoła podniosła się fala krytyki, wskazującej na ryzyko niewłaściwej interpretacji wydarzenia. Zarzut dotyczy! zaproszenia przez następcę Piotra do modlitwy w jednym miejscu osób, których różnice religijne są tak zasadnicze. Uważano, że nie da się znaleźć wspólnego punktu odniesienia dla modlitwy chrześcijan, żydów, muzułmanów, buddystów, szintoistów, zaratustrian i przedstawicieli tradycyjnych religii afrykańskich. Oskarżano Papieża o rozmywanie różnic między poszczególnymi wyznaniami oraz sprzeniewierzenie się prawdzie wyrażonej w starochrześcijańskej maksymie extra Ecclesiam nulla salus.

     Papież, wychodząc naprzeciw tym wątpliwościom, ukuł formułę: "Być razem, aby się modlić, nie zaś modlić się razem", a podczas spotkania kilkakrotnie wyznał wiarę w Jezusa Chrystusa jako jedyne źródło zbawienia. Stwierdził też jasno: "Forma i treść naszych modlitw są bardzo różne i nie ma mowy o tym, by je sprowadzać do wspólnego mianownika". Jednak warto zastanowić się, co skłoniło Papieża do zorganizowania spotkania modlitewnego, a nie na przykład konferencji naukowej czy podpisania międzykulturowej deklaracji pacyfistycznej. Inaczej mówiąc, co przekonuje o wartości modlitwy wyznawców innych religii? Gdyby przecież Jan Paweł II nie dostrzegał takiej realnej wartości, to nie inicjowałby wspólnej modlitwy o pokój. Podpowiedz możemy znaleźć choćby w przemówieniu Papieża wygłoszonym na zakończenie spotkania: "Tak, istnieje przecież sfera modlitwy, w której, przy rzeczywistej różnorodności religii, człowiek usiłuje wyrazić swój kontakt z potęgą przewyższającą wszystkie ludzkie siły". Widać tutaj echo antropologicznej koncepcji Jana Pawła II. Człowiek - ukoronowanie dzieła stworzenia - obdarzony został wielką godnością, której przejawem jest między innymi wewnętrzna moc spotkania z Bogiem. I nie chodzi tutaj przede wszystkim o siły poznawcze rozumu, ale o międzyosobowe spotkanie.

     Zewnętrzne poznanie intelektualne jest zależne od uwarunkowań kulturowych i historycznych. Zupełnie inne możliwości poznania Boga daje dostęp do wiedzy o Jezusie - pełni boskiego samoobjawienia, a zupełnie inne realne szansę mają ludzie wychowani w tradycji religii naturalnych, które w bardzo niewielkim stopniu spekulatywnie przeniknęły tajemnicę Boga. Co więcej, można zaryzykować stwierdzenie, że wielu "codziennych" świętych - tych maluczkich, pokornych, prostych wyznawców Chrystusa - nie posiadło szczegółowej wiedzy o Bogu dostępnej teologom. Skarbem ich religijności jest spotkanie, intymny kontakt z osobowym Bogiem. Dzięki siłom, jakie Bóg złożył w człowieku przez Stworzenie, wspieranym nadprzyrodzoną łaską działającą w tajemniczy sposób - nie tylko w ludziach ochrzczonych - każdy człowiek szczerze pragnący dobra i prawdy spotyka się w swoim sercu z Bogiem żywym, choć w różnym stopniu potrafi Go intelektualnie ogarnąć. Zaproszenie wyznawców różnych religii świata do modlitwy było wyrazem tego właśnie przekonania o wewnętrznej mocy każdego uczciwego człowieka modlenia się do Jedynego i Prawdziwego. A swoim ekskluzywistycznym adwersarzom tak bardzo dbającym o dostateczne podkreślanie jedynej słuszności katolickiej doktryny Jan Paweł II przy pomniał w Asyżu, że katolicy nie za wsze byli wierni Jezusowi Chrystusowi - Księciu Pokoju.

     Sama obiektywna doskonałość depozytu wiary złożonego w Kościele katolickim nie jest wystarczającym argumentem za subiektywną doskonałością każdego katolika czy wspólnoty ludzi wierzących, a tym bardziej nie świadczy o niedoskonałości wyznawców innych religii. To, co obiektywne i subiektywne, należy rozpatrywać zawsze razem, nigdy osobno, bo to prowadzi do nadużyć. Synteza ta dokonuje się w tajemniczym spotkaniu pojedynczego człowieka z Bogiem Żywym.

Jacek Kaniewski


Tekst pochodzi z Tygodnika

25 października 2009


Donos na Wojtyłę. Karol Wojtyła w teczkach bezpieki. Donos na Wojtyłę. Karol Wojtyła w teczkach bezpieki.
Marek Lasota
Donos na Wojtyłę ukazuje kompletną bezsilność bezpieki wobec wyzwania, jakie stanowił dla niej krakowski ksiądz, a potem biskup, arcybiskup i kardynał. Ponadto książka prezentuje galerię współpracowników tajnych służb i odsłania często bardzo niskie pobudki ich działania... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:

Brak komentarzy



Autor

Treść




[ Powrót ]
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej