Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Powstanie Teatru Rapsodycznego

     To byl jeden z wielu dni ciemnej nocy okupacji hitlerowskiej. Po południu 22 sierpnia 1941 r. w mieszkaniu panien Dębowskich w Krakowie, przy ul. Komorowskiego 7, Mieczysław Kotlarczyk przedstawi! program artystyczny Teatru Rapsodycznego, W grupie, która zdała się na jego kierownictwo, był Karol Wojtyła, robotnik z "Solvay'u", późniejszy papież Jan Paweł II.

     Pierwszy zespół teatru, noszącego początkowo nazwę Teatr Nasz, tworzyło sześć osób: Krystyna Dębowska, Halina Królikiewicz, Danuta Michałowska, Mieczysław Kotlarczyk, Tadeusz Ostaszewski i Karol Wojtyła. Pochodzący - podobnie jak Wojtyła - z Wadowic Kotlarczyk, miał duże doświadczenie teatralne. Po studiach polonistycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim założył w Wadowicach Amatorski Teatr Powszechny, a na łamach "Głosu Narodu" zadebiutował jako recenzent teatralny. Jednocześnie pracował jako nauczyciel. Po wybuchu wojny i aresztowaniu oraz straceniu jego brata opuścił Wadowice i przybył doKrakowa. Z czasem zamieszkał razem z Karolem Wojtyłą, co jeszcze bardziej scementowało ich przyjaźń.

     Kotlarczyk był reżyserem wszystkich premier, które odbyły się podczas okupacji. Pierwsza odbyła się 1 listopada 1941 r. Zagrano wtedy "Króla-Ducha" Juliusza Słowackiego, a 21-letni wówczas Karol Wojtyła zagrał w nim Bolesława Śmiałego. Na premierze obecne były takie krakowskie osobistości jak historyk literatury prof. Stanisław Pigoń i wybitny aktor i reżyser Juliusz Osterwa.

     "Był to teatr bardzo prosty. Strona dekoratorska i widowiskowa była, zredukowana do minimum, natomiast wszystko koncentrowało się na recytacji poetyckiego tekstu. Spotkania teatru słowa odbywały się w wąskim gronie znajomych, zaproszonych gości szczególnie zainteresowanych literaturą i równocześnie «wtajemniczonych». Zachowanie tajności wokół tych teatralnych spotkań było nieodzowne, w przeciwnym razie groziły nam wszystkim surowe kary ze strony władz okupacyjnych - najprawdopodobniej wywózka do obozu koncentracyjnego" - wspominał w "Darze i tajemnicy" Jan Paweł II.

     Karol Wojtyła angażował się w działalność teatru kilka miesięcy. Na początku 1942 r. poinformował Kotlarczyka, że wstąpił do konspiracyjnego seminarium duchownego i że ma zamiar zostać księdzem, a tym samym nie będzie uczestniczył w przedstawieniach.

     Teatr Rapsodyczny wystawił w czasie okupacji siedem premier ("Król-Duch", "Beniowski" "Samuel Zborowski", Juliusza Słowackiego, "Hymny" Jana Kasprowicza, "Godzinę" Stanisława Wyspiańskiego, "Portret artysty" Cypriana Kamila Norwida. "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza) i dał 22 stawienia. W ekstremalnie trudnych warunkach aktorzy odbyli sto prób, głównie w środy i soboty. Po wojnie Teatr Rapsodyczny działał w Krakowie do 1953 r., kiedy to został zamknięty przez władze stalinowskie. W 1957 r. pozwolono na wznowienie jego działalności. Ostateczna jego likwidacja nastąpiła w 1967 r. To była cena, jaką Teatr zapłacił za udział Kotlarczyka w uroczystościach milenijnych. W obronie Teatru bezskutecznie pisał do ówczesnego ministra kultury Lucjana Motyki abp Karol Wojtyła.

     Kotlarczyk nie dożył wyboru kard. Karola Wojtyły na papieża. Zmarł kilka miesięcy wcześniej.


Wojciech Świątkiewicz


Tekst pochodzi z Tygodnika

16 sierpnia 2009


Europa dla Chrystusa. Chrystus dla Europy. Reewangelizacja cywilizacji zachodniej Europa dla Chrystusa. Chrystus dla Europy. Reewangelizacja cywilizacji zachodniej
Bogdan Giemza SDS (oprac.)
Na książkę składają się artykuły dotyczące teraźniejszości i przyszłości Kościoła.... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:

Brak komentarzy



Autor

Treść




[ Powrót ]
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej