Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Czekając na dziecko Czekając na dziecko - prawdziwa historia walki o macierzyństwo
Katarzyna Jarosz
Pamiętnik kobiety zmagającej się z bólem niepłodności, pisany otwarcie i szczerze. Książka, w której osoby starające się o dziecko odnajdą swoje emocje i przeżycia, mając poczucie, że nie są sami ze swoim problemem i że Bóg ich poprowadzi właściwą - choć nieraz trudną i zaskakującą - drogą. To pozycja także dla osób nie mających problemu z poczęciem, pozwalająca na szersze spojrzenie na problem niepłodności. Polecamy wszystkim! » zobacz więcej

Jak nie zwiariować podczas starań o dziecko Jak nie zwiariować podczas starań o dziecko
Katarzyna Jarosz
Napisałam to wszystko, by wam powiedzieć, że nie jesteście same w tym, co przeżywacie i że to, co przechodzicie jest normalne. Ja was rozumiem. Bo po prostu jestem jedną z was... » zobacz więcej

Kto się bawi w Pana Boga?

     Z Rafałem Porzezińskim, mężem Agnieszki, ojcem Marysi, Tosi i Helenki, dziennikarzem i producentem radiowo-telewizyjnym, rozmawia Iwona Świerżewska

     Kiedy małżeństwo oczekuje dziecka, nie ma wpływu na jego zapis genetyczny lub pleć. W przypadku adopcji rodzice mogą zastrzec, że nie przyjmą dziecka upośledzonego. Pan jest ojcem adopcyjnym. Czy byl Pan otwarty na przyjęcie każdego dziecka?

     Był to dla mnie najtrudniejszy moment w całym procesie adopcyjnym. Nagle ktoś obsadza przyszłych rodziców - nas - w roli sędziego, który ma zdecydować, że z niewidomym dzieckiem jeszcze podołamy, ale ze sparaliżowanym to już nie. Ten moment sondował głęboko moje człowieczeństwo. Mąż nie pyta raczej żony przed zbliżeniem, czy jeśli pocznie się dziecko z chorobą Downa, to zdecydujemy się rodzić. Na początku procesu przygotowania do adopcji pytanie takie pada. I dobrze. Bo weryfikuje to boleśnie przyszłych rodziców, czy przyszli po maleńkiego zdrowego blondynka o niebieskich oczach, czy też naprawdę mają w sobie miłość, którą chcą się dzielić.

     Kiedy padło to pytanie, zresztą - o ile pamiętam - w formie pisemnej ankiety, długo myśleliśmy i modliliśmy się. Powiedzieliśmy o naszych obawach i szczerze przyznaliśmy, że nie czujemy się wybrani do bohaterskich czynów, ale nie byliśmy też zamknięci na choroby naszego przyszłego dziecka, bo wiemy, że dzieci chorują. Kiedy czekaliśmy na telefon, że urodziło się nasze dziecko, brzmiały mi w uszach słowa jednej z pań z ośrodka adopcyjnego, że dużo schorzeń to efekty choroby sierocej, jej zgniłe owoce, i znaczną część przypadłości usuwa hojnie dawana dziecku miłość. Trzymałem się tej obietnicy, i kiedy dowiedzieliśmy się z Agnieszką, że gdzieś w Polsce czekają na nas dwie dziewczynki, bliźniaczki, i jedna ma bardzo poważną chorobę neurologiczną, nie było w nas lęku i wiedzieliśmy, że powiemy "tak". I stało się tak, jak nam obiecano: rehabilitacja, opieka lekarska, masaże i miłość sprawiły, że cała ta zdiagnozowana choroba zniknęła. Nasza córka ma dziś sześć lat, świetnie sobie radzi na zajęciach z akrobatyki, uczy się grać na skrzypcach i lubi czytać. Po chorobie nie ma śladu. Oczywiście wiemy, że mogło być inaczej, ale ufaliśmy, że będzie właśnie tak.

     W adopcji chodzi o dobro dziecka, a nie o zaspokojenie pragnienia rodzica - i to interes dziecka musi być zabezpieczony. Dlatego pytanie: "Z jakimi schorzeniami przyszłych dzieci są państwo w stanie się zmagać?" - jest zasadne i zabezpiecza interes małego człowieka, który dzięki tej chwili szczerości ma większe szansę nie doświadczyć odrzucenia od drugich w jego życiu rodziców.

     Obecnie obserwujemy zmianę podejścia do rodzicielstwa: "nie chcę dziecka, to dokonam aborcji; chcę, to zastosuję in vitro". Dziecko nie jest już darem? Staje się towarem?

     Wielka zbrodnia aborcji to nie jest odkrycie ostatnich lat. Pokolenie naszych babć dokonywało jej jeszcze powszechniej, z większym niż dziś przyzwoleniem społecznym i w majestacie prawa. Jakoś to rozumiem, łatwiej bez badań USG było zakłamać fakty, mówić, że to zygota, tkanki czy coś. Komunizm zrobił bardzo wiele, by propagować cywilizację śmierci, oczywiście zlaicyzowana Europa Zachodnia też dzielnie kroczy po trupach nienarodzonych dzieci. W 1979 r. w Oslo, odbierając Pokojową Nagrodę Nobla, Matka Teresa ujęła ten morderczy trend dosadnie, mówiąc: "Tym, co najbardziej niszczy pokój we współczesnym świecie, jest aborcja — ponieważ jeśli matka może zabić swoje dziecko, co może powstrzymać ciebie i mnie od zabijania siebie nawzajem?". Przejmujące słowa, które opisują zakopywaną i zakrzykiwaną przez liberalne środowiska koszmarną rzeczywistość. W tym sensie dziecka nie traktuje się nawet jak towar, tylko jak odpad cywilizacyjny, który wdarł się w organizm kobiety i który należy sprzątnąć. To po prostu niewyobrażalna makabra.

     Komitet Noblowski przyznał w tym roku nagrodę z medycyny twórcy metody in vitro. Smutna to decyzja, zwłaszcza dla tych, dla których życie ludzkie nie zaczyna się od pierwszego krzyku. Metoda in vitro rzeczywiście bardziej niż akt poczęcia przypomina wizytę w supermarkecie w poszukiwaniu najładniejszego pluszaka. Nife ma tu mowy o żadnym darze, jest tylko chęć posiadania. Tak to jest zresztą nazywane publicznie: "chęć posiadania dziecka". Oto ja, zuch nad zuchy, posiadłem dziecko! A co z miłością, dzieleniem się, darem, oczekiwaniem, wdzięcznością i najpiękniejszym z pięknych spotkaniem dwojga? Jest zbędne, bo chodzi o szybką i jak najtańszą - refundowaną - metodę zaspokojenia potrzeby "posiadania dziecka". Proszę wybaczyć te uproszczenia, na pewno decyzja poczęcia przez in vitro wiąże się często z cierpieniem przyszłych rodziców, ale oni dadzą sobie radę, natomiast zamrożone młode życie raczej nie. Pojawia się też pytanie o konsekwencje psychiczne dla dzieci narodzonych , przez tę metodę. Czy podobnie jak w rodzinach, gdzie dokonano aborcji, dzieci te cierpią na tzw. syndrom ocaleńca? Niektórzy psychologowie twierdzą, że tak, i nie dziwi mnie to.

     Sejm rozpoczął prace wokół projektów ustawy o in vitro. Podczas tej procedury zarodki, które rozwijają się słabiej, skazuje się na zamrożenie albo śmierć. Czy człowiek urządza sobie zabawę w Pana Boga?

     Jeżeli już, to jest to raczej zabawa w diabła. Bóg nie mrozi 20 dusz, by powołać do życia jedną, najładniejszą. Abstrahując od duchowego aspektu tego niepojętego mrożenia dusz, które dokonuje się w klinikach, cały ten dochodowy przemysł oszukuje państwo i przyszłych rodziców w podstawowej kwestii. In vitro nie leczy bezpiodności, nie jest w żadnej mierze metodą leczenia czegokolwiek. Małżeństwo, które skonstruowało dziecko za pomocą in vitro, pozostaje bezpłodne. Celnie mówił o tym ostatnio abp Henryk Hoser. Istnieje ogromnie obiecująca gałąź medycyny zwana naprotechnologią, która rzeczywiście stara się leczyć bezpłodność. Ma jednak tę wadę, że nie daje finansowych profitów tym, którzy nią leczą. In vitro to biznes oparty na ludzkich nadziejach, chęci do wybierania drogi na skróty - oraz niestety na śmierci wielu tysięcy istnień ludzkich, które uznano za niedoskonałe i zniszczono je lub zamrożono. Projekty, które są przedłożone w Sejmie przez posłów Marka Balickiego i Małgorzatę Kidawę-Błońską, embrion próbują traktować w ramach rozwiązań prawnych dotyczących komórek i tkanek. Moim zdaniem nie wolno w regulacji prawnej stawiać znaku równości pomiędzy tkankami czy komórkami a embrionem ludzkim.

     Kościół sprzeciwia się in vitro także dlatego, że do zapłodnienia dochodzi poza organizmem rodziców, w warunkach laboratoryjnych. Czy "produkowanie" ludzi "na zamówienie" nie łamie ich prawa do godności od momentu poczęcia?

     W przypadku "produkowania" nadprogramowych istnień ludzkich po to, by wybrać "materiał" najdoskonalszy, a resztę zniszczyć, nie ma znaczenia nasz światopogląd, bo życie jest życiem w sposób obiektywny. Jednak kwestia poczęcia pozaustrojowego jest już, moim zdaniem, kwestią wyboru światopoglądowego. Jest dla mnie czymś smutnym odzieranie początku życia z miłosnego spotkania dwojga. Ja wolę swój początek widzieć w rozkochanych, zaszklonych szczęściem oczach rodziców splecionych w miłosnym uścisku, a nie w szkle probówki. Nie mogę jednak odmówić inaczej myślącym prawa, by udawali Boga, gdy w Niego nie, wierzą. Atom, jego odnalezienie i wykorzystanie wiedzy o nim w nauce to wielka rzecz, ale wykorzystanie tej wiedzy do stworzenia bomb atomowych, które w Hiroszimie i Nagasaki zabiły ponad 150 tys. ludzi, nie jest godne ani sekundy refleksji typu "a może to jest dobre?". Choć zrzucenie bomb walnie przyczyniło się do zakończenia wojny światowej. Analogicznie in vitro: brawo wynalazcy, biada wykonawcom, bo za ich sprawą giną setki tysięcy zamrożonych lub wyrzuconych jako odpady ludzi, najbardziej bezbronnych, bo na początku swego istnienia.

     Co wobec tego pozostaje małżeństwom, które borykają się z problemem bezpłodności?

     Dobrym, choć trudnym rozwiązaniem jest adopcja. Zdaję sobie sprawę, że decyzja o adoptowaniu dziecka nie jest łatwa. Ale kiedy stoję przed dylematem, czy wchodzić w upokarzającą dla męża i żony oraz zgubną dla "nadprogramowych" istnień ludzkich procedurę in vitro, czy też uszczęśliwić dziecko, które czeka na rodziców, wybór jest prosty. Dzieci nie są od tego, by je posiadać - ale aby je kochać. W historii, którą Pan Bóg realizuje z nami, nie było miejsca na in vitro, a adopcja nie tylko zaowocowała powiększeniem się rodziny o dwie nasze starsze córeczki, ale cztery lata później dała nam nową radość rodzicielstwa biologicznego. Bo prawdziwy dawca życia jest jeden. I jest nim Bóg, a nie medyczne procedury.

     Rafat Porzeziński (1973), absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Współwłaściciel firmy Raj Media Porzezińscy, zajmującej się produkcją telewizyjną, radiową oraz wydawnictwami audio. Współwłaściciel i szef studia audio Słowodaje, członek zarządu i rzecznik prasowy Stowarzyszenia Twoja Sprawa. Związany współpracą z Publicystyką TVP 1 i TVP Info. Pracował m.in. w radiowej Trójce, Radiu Zet, Polsacie, Telewizji Puls i jako dyrektor programowy w Radiu Plus. Współautor pierwszej w Polsce produkcji audio dotyczącej programu odnowy duchowej "12 kroków do wolności" i zbioru świadectw różańcowych artystów i postaci publicznych w książce "Tajemnica Tajemnic".

Tekst pochodzi z Tygodnika

31 października 2010




Pomoc dla niepłodnych małżeństw
(Duszpasterstwo niepłodnych małzeństw)

     Serdecznie zapraszamy małżeństwa mające problem z poczęciem dziecka na Msze święte w tej intencji, które będą odprawiane w każdą drugą niedzielę miesiąca o godz. 1500 w kościele księży Marianów p. w. Matki Bożej z Lourdes w Warszawie przy ul. Wileńskiej 69 (wejście od ul. Równej)

     Najbliższa Msza święta 13.3.2016 o godz. 15.00 przy kościele księży Marianów p. w. Matki Bożej z Lourdes w Warszawie przy ul. Wileńskiej 69 (wejście od ul. Równej). Po Mszy krótka adoracja w Kaplicy Krzyża, następnie spotkanie w salce na 2. piętrze.

     Nasza wspólnota:
     ks. Łukasz Mazurek MIC - duszpasterz wspólnoty
     oraz grupa małżeństw...

     strona: www.pragniemypotomstwa.pl
     e-mail: duszpasterstwa: duszpasterstwo.praga@gmail.com


Jak nie zwiariować podczas starań o dziecko Jak nie zwiariować podczas starań o dziecko
Katarzyna Jarosz
Napisałam to wszystko, by wam powiedzieć, że nie jesteście same w tym, co przeżywacie i że to, co przechodzicie jest normalne. Ja was rozumiem. Bo po prostu jestem jedną z was... » zobacz więcej


Czekając na dziecko Czekając na dziecko
Katarzyna Jarosz
Katarzyna Jarosz jest mężatką od 2004 r. Wraz z mężem, Tomaszem, prowadzi portal katolicki www.adonai.pl; od 2008 r. współtworzy warszawskie Duszpasterstwo Niepłodnych Małżeństw. Od 1,5 roku jest matką adopcyjną Michałka... » zobacz więcej

Wasze komentarze:
 Maria : 10.10.2014, 20:54
 Bardzo mądra i rzetelna wypowiedż. tak bardzo potrzeba nam prawdy.Dziękuję.
 Marta: 02.11.2010, 12:08
 Wielki ukłon w stronę Pana Rafała i Pani Agnieszki. Bardzo potrzeba takich świadectw Polsce i Światu!
 Andre: 02.11.2010, 11:13
  Jezus do Św. Faustyny: Jestem święty po trzykroć i brzydzę się najmniejszym grzechem. Nie mogę kochać duszy, którą plami grzech, ale kiedy żałuje, to nie ma granicy dla Mojej hojności, jaką mam ku niej. Miłosierdzie Moje ogarnia ją i usprawiedliwia. Miłosierdziem Swoim ścigam grzeszników na wszystkich drogach ich i raduje się Serce Moje, gdy oni wracają do Mnie. Zapominam o goryczach, którymi poili Serce Moje, a cieszę się z ich powrotu. Powiedz grzesznikom, że żaden nie ujdzie ręki Mojej. Jeżeli uciekają przed miłosiernym Sercem Moim, wpadną w sprawiedliwe ręce Moje. Powiedz grzesznikom, że zawsze czekam na nich, wsłuchuję [się] w tętno ich serca, kiedy uderzy dla Mnie. Napisz, że przemawiam do nich przez wyrzuty sumienia, przez niepowodzenie i cierpienia, przez burze i pioruny, przemawiam przez głos Kościoła, a jeżeli udaremnią wszystkie łaski Moje, poczynam się gniewać na nich, zostawiając ich samym sobie i daję im czego pragną.(Dz 1728)
 
(1)


Autor

Treść


Uwaga: Komentarze promujące Naprotechnologie nie będą zamieszczane


[ Powrót ]
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej