Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Święci przyjaciele

     Opowiem wam o przyjaźni ze świętymi.

     Kiedy byłam mała dziewczynką często chorowałam. Musiałam leżeć w łóżku, a wysoka gorączka i ból głowy nie pozwalały mi ani czytać książek, ani bawić się lalkami. Nie miałam siły rozmawiać nawet z moim pluszowym psem, który wiernie chorował obok mnie. Długie godziny wlokły się niemiłosiernie, tykanie zegara trochę mnie usypiało, a trochę denerwowało. Czekałam aż rodzice wrócą z pracy, a siostra ze szkoły. Zawsze wtedy dużo mi opowiadali, odpędzali nudą, a przede wszystkim sprawiali, że zapominałam o swojej chorobie. Pewnego razu tata zaproponował, że z racji zbliżającego się dnia Wszystkich Świętych, poprosi księdza proboszcza o przyniesienie do mnie Pana Jezusa. Byłam już po Pierwszej Komunii świętej i bardzo mnie ten pomysł ucieszył. Mama przygotowała na tę niezwykłą wizytę pokój: zawiesiła czyste firanki, poukładała na półce moje zabawki, a na stoliczku przy łóżku położyła wykrochmaloną serwetkę, Pismo Święte, mój ulubiony krzyżyk i świecę. Siostra upiększyła jeszcze stoliczek bukiecikiem kolorowych kwiatków i pomogła mi przebrać się w czystą piżamkę. Byłam gotowa na Oczekiwaną Wizytę. W nocy długo nie mogłam zasnąć. Czoło miałam rozpalone i bardzo bolała mnie głowa. Na domiar wszystkiego coś w tej obolałej głowie zaczęło się dziać. Najpierw napłynęły do niej gęste, czarne jak smoła myśli i odezwał się nieprzyjemny glos:

     - Oho, ho! Pewnie, pewnie! Wyobrażasz sobie, że Pan Jezus będzie się fatygował do takiej smarkuli jak ty? Niedoczekanie! Nie ty jedna jesteś na świecie. On zajmuje się tylko ludźmi dorosłymi.

     Aż zadrżałam ze strachu i ze smutku. Nie miałam siły zaprotestować i już już wysuwałam nogi spod kołdry, żeby pójść do rodziców i odwołać wizytę księdza, gdy ciemne myśli ustąpiły miejsca jasnemu podmuchowi. W owym podmuchu usłyszałam czyjś filuterny śmiech i ciepłe słowa:

     - Nie daj się nabrać Pan Jezus okropnie kocha dzieci, a najbardziej te, które są urwisami, albo te, które są samotne, chore i smutne.

     - Trochę tak jak ja...?

     - Właśnie! Przyszłam, żeby ci to powiedzieć i żebyś na Niego cierpliwie czekała. Mówię ci, On po prostu przepada za dziećmi. To jest nasz najlepszy Tatuś. Dostałam od Niego mnóstwo róż i nawet jedną ci zostawię.

     - Och, dziękuję, dziękuję, powiedz mi tylko dziewczynko jak ci na imię? - Nazywają mnie Mała Tereska. lak ci będzie smutno zawołaj mnie!

     Po chwili perlisty śmiech ucichł, a wtedy znowu odezwał się nieprzyjemny skrzek:

     - A Bóg, to myślisz, że interesuje się drobiazgami? Cóż dla niego znaczy pojedynczy człowiek, skoro musi kierować całymi narodami! Nie jesteś warta Jego uwagi.

     I znowu zwątpienie wkradło się w moje serce. Tym razem nie zdążyłam nawet wysunąć stopy spod kołdry, bo usłyszałam czyjąś przepiękną pieśń. Opowiadała ona o tym jak Bóg umiłował cały świat i najdrobniejsze stworzenie. O tym z jaką czułością opiekuje się i każdym człowiekiem i roślinką i najmniejszym zwierzątkiem. Głos, który śpiewał był radosny, o barwie miodu, ale i o sile rwącej rzeki. Gdy skończył swoja pieśń, zwrócił się do mnie - Jesteś bardzo ważna dla Pana Jezusa. Umarł na krzyżu tak samo za mnie, jak i za ciebie. Nie zapominaj o tym. Zostawiam ci małe piórko. Kiedy nań popatrzysz, pomyśl sobie, że jesteś jak pisklę, o które troszczy się Niebo!

     - Jak się nazywasz? - ledwo zdążyłam zapytać znikającą w mroku postać.

     - Franciszek. Przypomnij sobie o mnie gdy zwątpisz, że Pan Bóg cię kocha.

     Uspokojona i trochę oszołomiona przymknęłam oczy. Nim zdążyłam choć trochę odetchnąć rozległ się przeraźliwy wrzask. - Uważaj, bo te bzdury zupełnie cię ogłupią. Zresztą, he, he, he... oj, nie mogę! Umrę ze śmiechu! - rżał ohydny głos -Zresztą, jesteś tak głupia, że Jezus nie miałby o czym z tobą rozmawiać. Jego święci, to przecież same mądrale. O, ta cała Tereska, brrr ... została Doktorem Kościoła! Albo Franciszek, niby taki biedaczyna i dziwak, a jego zakon jest jednym z najliczniejszych na świecie. Jest także wielu innych, którzy potrafią tylko się wymądrzać i nie mówią prawdy o Bogu. A prawda jest taka, że On ceni tylko mądrość, sprawiedliwość i takie tam... No i co? Nadal wierzysz, że sam Jezus przyjdzie do ciebie?

     - Na pewno przyjdzie, tak jak do mnie. Ja właśnie byłam bardzo głupia, a przecież Pan Bóg niezwykle mnie ukochał - ktoś odezwał się cicho, ale dobitnie. - Skończyłam zaledwie cztery klasy szkoły podstawowej, a Jemu wcale to nie przeszkadzało. Zechciał ze mną rozmawiać i uczyć mnie wiary w Jego miłosierdzie. Bo najważniejsze jest Jego miłosierdzie. Pamiętaj o tym i ufaj tylko Jezusowi. Zostawię ci obrazek, który został namalowany z Jego polecenia. Będzie ci o tym wszystkim przypominał. Głowa do góry i przygotuj się na jutrzejsze spotkanie z Nim. Teraz już zaśniesz spokojnie, a ja i moi Przyjaciele będziemy czuwać nad twoim snem.

     - A kim jesteś? - wymamrotałam ziewając.

     - Faustyną - odpowiedział miły i naprawdę spokojny głos.

     Nazajutrz obudziłam się wyspana i roześmiana. Nawet spadła mi znacznie gorączka i już się tak strasznie nie pociłam. Głowę też jakbym miała nową - przewietrzoną i lekką. Niecierpliwie czekałam na księdza, który miał mi przynieść Białego Pana Jezusa. To było najszczęśliwsze spotkanie w moim życiu! Sam Bóg przyszedł do mnie! Sam Bóg!

     Od tego zdarzenia minęło wiele lat ale nadal, za każdym razem gdy przyjmuję Komunię świętą, jestem zdumiona, że On przychodzi do kogoś takiego jak ja... Często się nad tym zastanawiam i wtedy rozmawiam o tym z moimi świętymi Przyjaciółmi. Bo wyobraźcie sobie, że poznałam ich wielu. I każdy coś mi pozostawił, żebym pamiętała o nich, ale przede wszystkim o Panu Bogu. Można powiedzieć, że na każdy dzień roku mam taki "przypominacz", chociaż spośród mnóstwa pamiątek, najczęściej biorę do ręki różę, piórko, albo obrazek Bożego Miłosierdzia.

EP


Najpiękniejsze baśnie dla dzieci Najpiękniejsze baśnie dla dzieci
Liliana Fabisińska, Dagna Ślepowrońska
Baśnie z tego zbioru będą towarzyszyć dzieciom przez całe dzieciństwo. Czytelnicy znajdą w nim opowieści należące do kanonu literatury dziecięcej.... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:
 oliwia234: 20.03.2011, 09:51
 to jest bodzo śliczna książka i naprawde ja ją polecam dla wszystkich
 mati: 09.04.2009, 08:13
 jest bardzo ciekawa
 Halina: 25.12.2007, 14:51
 Wierzę i ufam, że Święci Przyjaciele są ze mną i wtrudnych i nieco szczęśliwszych chwilach mojego życia, Często mam do nich wiele próśb.Oni mnie nie zawodza.,
 Monika: 28.11.2007, 00:10
 Fantastyczne opowiadanko :D A ja tak często w ogóle zapominam, że Jesteście, moi Przyjaciele - Ojcze Pio, św. Weroniko, św. Moniko, św. Faustyno... A są chwile, kiedy potrzeuję choćby uśmiechu.. Nie pozwólcie mi zapomnieć!
 ewa: 27.11.2007, 17:56
 Dziękuję za to opowiadanie...Ta trójka Świętych jest mi szczególnie bliska....Mała Terenia to umiolowana Święta mojego dzieciństwa i młodości,Św.Franciszek od lat mi bliski a w ostatnich dwóch latach w sposób szczególny razem z O.Pio no a Św.Faustynka to moja pRZygoda i z NIĄ i z Bożym Miłosierdziem... . Tak jak większość mam i lubię innych Świętych ...Jak dobrze , że SĄ !.
 Basia: 27.11.2007, 17:40
 I ja dziękuje Ci Boże za moich Świętych Przyjaciół. Za Św.Teresę - która uczy pogody ducha za Św.Antoniego - który pomaga mi zawsze znaleźć to, czego szukam za Św. Jude Tadeusza i Św.Ritę, którzy pomagają mi w najcięższych chwilach. I za wielu innych, kochanych Przyjaciół którzy są przy mnie w każdy dzień. No i oczywiście za mojego Aniołka, który także troszczy się o mnie... Nie jestem ideałem i czasem miewam też ciężkie dni, ale dzięki Wam moi Święci Przyjaciele udaje mi się to wszystko przetrzymać. Dziękuje :)
 
(1)

Autor

Treść




Poprzedni[ Powrót ]Następny
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej