Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
Proszę zatrzymać widelec

     Dźwięk głosu Marthy dochodzący przez słuchawkę nieodmiennie wywoływał uśmiech na twarzy brata Jima. Nie tylko należała ona do najstarszych członków kongregacji, lecz równocześnie była jedną z najbardziej pobożnych osób, jakie znał. Ciocia Martie, jak nazywały ją wszystkie dzieci, zdawała się nasycać wiarą, nadzieją i miłością każde miejsce, w którym się znalazła.

     Tym razem jednak w jej słowach pobrzmiewała jakaś niezwykła nuta.

     - Drogi kaznodziejo, czy mógłbyś wstąpić do mnie dziś po południu? Muszę z tobą o czymś pomówić.

     - Oczywiście, wpadnę koło trzeciej.

     Kiedy usiedli twarzą w twarz w zaciszu jej małego salonu, Jim już wkrótce poznał przyczynę niecodziennego tonu, jaki wyczuł w jej głosie. Martha wyznała mu, że lekarz właśnie odkrył w jej ciele wcześniej nie wykrytego guza.

     - Twierdzi, że najprawdopodobniej zostało mi jakieś sześć miesięcy życia. - Słowa Marthy brzmiały niezwykle poważnie, lecz w jej postawie krył się niewzruszony spokój.

     - Tak mi przykro, że...

     Zanim Jim zdołał skończyć zdanie, Martha weszła mu w słowo.

     - Niepotrzebnie. Nasz Pan jest dobry. Przeżyłam na tym świecie wiele lat. Jestem gotowa, by odejść. Wiesz o tym.

     - Wiem - wyszeptał Jim, kiwając głową.

     - Chcę jednak pomówić z tobą o moim pogrzebie. Dużo o nim myślałam i wiem, że chciałabym, aby pewne rzeczy zostały zrobione w określony sposób.

     Tych dwoje szeptało ze sobą jeszcze długo. Rozprawiali o ulubionych hymnach Marthy, ustępach Pisma, które tak wiele dla niej znaczyły przez wszystkie te lata, i o wspomnieniach, jakie łączyły ją i Jima przez pięć lat jego pracy w kongregacji.

     Gdy doszli do wniosku, że wszystko już zostało omówione, ciocia Martie umilkła, spojrzała na Jima roziskrzonym wzrokiem i dodała:

     - Jeszcze jedno. Kiedy będą mnie chować, w jednej ręce chcę trzymać swoją Biblię, a w drugiej widelec.

     - Widelec? - Jimowi zdawało się, że słyszał już w życiu niejedno, jednak te słowa naprawdę go zaskoczyły.

     - Dlaczego życzysz sobie, aby pochowano cię z widelcem w dłoni?

     - Rozmyślałam ostatnio o naszych kolacjach i bankietach, na których byłam przez wszystkie te lata - wyjaśniła.

     - Nie potrafię ich dokładnie zliczyć, lecz jedna rzecz naprawdę utkwiła mi w pamięci. Podczas wszystkich tych sympatycznych imprez kelner albo gospodyni pojawiali się po głównym posiłku, żeby zebrać brudne naczynia. Nawet w tej chwili słyszę ich słowa. W najlepszym wypadku ktoś pochylał się nade mną i szeptał: "Proszę zatrzymać widelec". Wiesz, co to oznaczało? Że wkrótce podadzą deser! I nie miała to wcale być salaterka galaretki, budyniu czy nawet pucharek lodów. Do tego nie potrzeba widelca. Oznaczało to, że na stół wjadą za chwilę wyjątkowo smaczne rzeczy, takie jak tort czekoladowy albo placek z wiśniami! Kiedy mówiono mi, że mam zatrzymać widelec, wiedziałam, że najlepsze przede mną! Chcę, żeby ludzie rozmawiali właśnie o tym na moim pogrzebie. Och, mogliby na przykład rozmawiać o wszystkich dobrych chwilach, które razem spędziliśmy. To byłoby miłe. Lecz kiedy już przedefilują obok mojej trumny i obejrzą piękną, niebieską suknię, w której będę pochowana, niech popatrzą jeden na drugiego i zapytają: "Ale po co ten widelec?" Wtedy ty odpowiesz im, że trzymam w dłoni widelec, bo najlepsze dopiero przede mną.

Roger William Thomas


   


Nowe przygody Mikołajka. Tom 2 Nowe przygody Mikołajka. Tom 2
René Goscinny, Jean-Jacques Sempé
Dlaczego Rosół nie lubi lodów? Jak to się stało, że Kleofas przestał być najgorszy w klasie? Kto jest najlepszym graczem w kulki w całej szkole? Po ogromnym sukcesie "Nowych przygód Mikołajka", największego dziecięcego bestsellera 2005 roku, Wydawnictwo Znak przedstawia kolejny zbiór niepublikowanych dotąd opowiadań o małym urwisie... » zobacz więcej

Wasze komentarze:
 WiolaM: 18.08.2011, 22:38
 Piękne.. taki spokój i ciepło "biło" od tej pani. Obyśmy wszyscy żyli tak, by móc "skosztować deseru". Wytrwałości nam.. ;-) (chciałam napisać Wam, ale i ja zaliczam się do tych wszystkich)
 ALINA: 26.10.2010, 11:58
 Spraw Panie abym kosztowala tego deseru przy Twoim stole teraz i nawieki.
 :): 16.11.2009, 20:33
 Jestem zachwycona tym opowiadaniem. Opowiadanie, które zawiera głęboką treść , która wywołuje uśmiechu na twarzy. :D
 NerVuss: 06.08.2008, 13:55
 zachwiciło mnie
 Monika: 31.10.2007, 00:30
 Ooo... przeurocze! Nie zapomnę o tym na pewno.
 kaganek: 10.05.2007, 09:38
 Panie Boże spraw, abym mógł podobnie kosztować w życiu Twoich "potraw" i abym był godny do takiego widelca!
 
(1)

Autor

Treść




Poprzedni[ Powrót ]Następny
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej