Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Od bierzmowania do małżeństwa

     Byłem człowiekiem samotnym do 47 roku życia. Moja samotność trwała tak długo, że zacząłem się zastanawiać, czy nie jest moim powołaniem.

     Dodatkowo myśl o założeniu rodziny wywoływała we mnie pewne lęki. Przez lata budowałem w sobie negatywny obraz małżeństwa. Rosłem w środowisku, w którym często narzekano na współmałżonka, znacznie starsze ode mnie rodzeństwo miało wiele negatywnych doświadczeń w małżeństwie. Jako młody chłopak czułem się zagubiony i niepewny i w takim stanie żyłem przez wiele lat.

POZNAĆ SIEBIE

     Pan Bóg przygotował mi jednak drogę wychodzenia z samotności i odkrywania powołania do życia w małżeństwie -długą drogę. Wszystko zaczęło się od momentu radykalnego wyjścia z domu rodzinnego i spotkania środowiska dominikańskiego w Krakowie, przede wszystkim osób związanych z czasopismem "List". Dla ludzi, z którymi pracowałem byłem osobą samotną z wyboru, ale był to fałszywy obraz, ponieważ wewnątrz przeżywałem boleśnie moją niechcianą samotność, która nie była - jak później odkryłem - moim powołaniem.

     Wtedy też zaczął się proces mojego nawrócenia i odkrywania rzeczywistego powołania. Za sprawą przyjaciół z "Listu" zaczęło się moje "bywanie" u jezuitów w Częstochowie. Tam zacząłem odkrywać, skąd moje problemy ze znalezieniem partnera życiowego: Rodzice nie umieli przygotować nas (mnie i mojego rodzeństwa) do związku z drugą osobą, dlatego dziś mogę powiedzieć, że dobrze się stało, iż w młodości nie zawarłem związku małżeńskiego - nie dojrzałem jeszcze wtedy do małżeństwa.

     W czasie mojego nawrócenia i kontaktów z jezuitami zacząłem poznawać siebie, musiałem się zderzyć z pewnymi prawdami o sobie, przepracować je. odkryć swoją tożsamość i zacząć odkrywać wartości do tej pory niedoceniane.

SAKRAMENT DOJRZAŁOŚCI

     W pewnym momencie uświadomiłem sobie, że nie mam sakramentu bierzmowania, który niby wcześniej przyjąłem.

     Z pomocą ojców dominikanów trafiłem do katechumenatu w duszpasterstwie akademickim. Gdy świadomy i przygotowany przyjąłem ten sakrament dojrzałości chrześcijańskiej, może to zabrzmi "bajkowo", pewne decyzje zaczęły przychodzić łatwiej. Miałem wrażenie, że zacząłem układać w całość porozrzucane kawałki siebie samego.

     Bardzo ważną była dla mnie pielgrzymka ze Wspólnotą Emmanuel do Paray-le-Mo-nial w 1995 r. Wziąłem tam udział w skróconym seminarium Odnowy w Duchu Świętym. Podczas modlitwy o wylanie Ducha Świętego prosiłem Boga o rozjaśnienie mojej drogi życiowej, pytałem, co mam robić w życiu, czy w moim wieku mam sobie zawracać głowę myśleniem o małżeństwie.

KRYSIA

     Po przyjeździe z Paray-le-Mo-nial zaczęła się moja bliższa znajomość z Krysią, studentką ASP. Krysia była w zespole ludzi, którzy pomagali mi przygotować się do bierzmowania u dominikanów, a od pewnego czasu przynosiła też do redakcji "Listu" swoje grafiki.

     Miałem 46 lat i zakochałem się. Rok później do Paray-le-Monial pojechaliśmy już jako narzeczeni, a dwa lata później Krysia została moją żoną. Ponieważ nasze spotkanie nastąpiło na głębokiej płaszczyźnie duchowej, różnica wieku przestała być problemem.

     Byłem zaskoczony tak szybką i tak hojną odpowiedzią Boga na moją modlitwę.

     Decyzję o małżeństwie podjąłem po wielu latach moich wewnętrznych poszukiwań. Teraz wiem, że musiałem tak długo czekać. Że tak właśnie musiała wyglądać droga do odkrycia mojego powołania.


Spisała Joanna Skóra


Święta Joanna Beretta Molla Święta Joanna Beretta Molla
Piotr Molla, Elio Guerriero
Joanna lubiła wycieczki w góry, jazdę na nartach. Często chodziła do teatru i filharmonii, przed wyjściem z domu nakładała delikatny makijaż, ubierała się zgodnie z najnowszymi trendami mody — kochała życie. Dlaczego więc z pozoru zwykła matka rodziny została uznana świętą?... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:
 Madhu: 17.08.2008, 15:30
 To prawie histora mojego meza. Mial 47 lat kiedy sie pobralismy, i tez mysle ze nie byl gotowy na zwiazek wczesniej. Dzieki za swiadectwo. A do Pawla... to chyba zazdrosi ;-)
 A: 31.08.2007, 11:57
 A moze ten "dorosły' juz facet powinien poszukac sobie rówieśniczki, a nie wiazać się z młodą dziewczyna i zabierać jej młodość? Co by było gdyby 46-letnia kobieta zwiazała sie z młokosem, jak by na to zaragowało nasze badz co bądz purytańskie społeczeństwo?
 Karolina: 02.08.2007, 22:56
 To absolutnie nie jest dziwactwo! Bardzo piękne świadectwo i warte podziwu. Widać ta osoba potrzebowała dojrzeć. a dlaczego ktoś ma rezygnować ze szczęścia tylko ze względu na różnicę wieku? życzę szczęścia!
 Paweł: 22.05.2007, 10:52
 Dziwactwo jak ktoś już tyle lat przeżył w samotności powinniem w niej zostać a nie zawracać głowy o przeszło 20 lat młodzej osobie . To róznica pokolenia ten facet mogłby być jej ojcec
 Elmo: 27.03.2007, 16:01
 Mój ukochany ma podobny problem, chciałabym mu pomóc, ale nie mogę przecież podejmować za niego decyzji, która zaważy nad całym jego życiem. Ja już wiem, że chce by został on moim mężem. Miłość cierpliwa jest:) Z Bogiem!
 Basia: 06.01.2007, 16:20
 To jest piękne świadectwo
 
(1)


Autor

Treść




[ Powrót ]
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej