Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Znajomi z pociągu

     Lubię podróżować koleją dwóch powodów: nie lubię latać samolotem, a ponadto w pociągu niemal zawsze trafiam na interesujące towarzystwo. Ponieważ moje podróże odbywają się głównie na linii Warszawa-Berlin-Monachium-Kolonia, napotykani towarzysze podróży to zazwyczaj Polacy pracujący bądź mieszkający w Niemczech. Z rozmów z nimi dowiaduję się o Polakach, ich troskach i radościach więcej, niż z głównego wydania „Wiadomości".

     Niekiedy w jednym przedziale można znaleźć przekrój polskiego społeczeństwa: podróżują biznesmeni w sprawach służbowych, a ich celem jest przeważnie Berlin; germaniści na szkolenia, warsztaty lub wymiany uniwersyteckie; pracownicy długo- lub krótkookresowi, zazwyczaj zatrudnieni w kopalniach w Zagłębiu Ruhry, zatem ich celem jest Diisseldorf, Dortmund i okolice. Podróżuje także jedna z najciekawszych dla mnie grup, którą określam mianem niemieckich Polaków, czyli Polaków mieszkających na stale w Niemczech. Każda grupa trzyma się ściśle pewnych poglądów politycznych. I tak biznesmeni popierają PO, chwalą dobrobyt i możliwość swobodnej współpracy z Niemcami dzięki rządom Donalda Tuska i jego ekipy. Germaniści bardziej sprzyjają PiS-owi niż PO, choć za Jarosława Kaczyńskiego nie daliby się pokroić. Pracownicy kopalń czy innych instytucji raczej są obojętni w sprawach polityki. Ci zaś ostatni, niemieccy Polacy, którzy są największymi patriotami, jakich spotkałem (!), popierają w całej rozciągłości PiS.

     Zacznę od tej ostatniej grupy, jako że charakteryzuje się przeciwstawnymi cechami. Polacy mieszkający na stałe w Niemczech, zarówno ci, którzy wyemigrowali w latach 80., jak i ci, którzy wyjechali przed kilkoma laty, wybudowali w Niemczech dom, wychowali w Niemczech swoje dzieci, tak doskonale wpisali się w niemieckie społeczeństwo, że trudno ich odróżnić od Niemców. Są bardziej niemieccy niż sami Niemcy.

     Już dawno odkryłem, że Polacy potrafią się zintegrować w obcym kraju bardziej niż jakikolwiek inny naród. Polacy z Niemiec mówią perfekcyjnie po niemiecku, nawet z akcentem przynależnym regionowi, w którym żyją. Na przykład ci z Zagłębia Ruhry mają silniejszy akcent niż ja! Do tego znakomicie orientują się w sprawach polskiej polityki, gospodarki, edukacji - lepiej niż Polacy mieszkający w Polsce. Są oni również w większości praktykującymi katolikami, którzy znają przynajmniej podstawy społecznej nauki Kościoła co do aborcji, in vitro, antykoncepcji czy świętowania niedzieli. Oczywiście nie wszyscy, niemniej udało mi się zaobserwować powyższą tendencję u bardzo wielu napotkanych osób.

     Ciekawą grupę stanowią również Polacy pracujący czasowo w Niemczech, nawet jeśli niekiedy chodzi o 20 lub więcej lat. Chodzi mi tu głównie o Polaków zatrudnionych w niemieckich kopalniach. Niedawno miałem okazję podróżować pociągiem z mężczyzną, który po 30 latach pracy w kopalni w Dortmundzie za zaoszczędzone pieniądze kupił spory kawałek ziemi na Mazurach i postawił dom. Wkrótce przechodzi na emeryturę. Stwierdził: „Podczas gdy moi niemieccy koledzy z kopalni będą na emeryturze siedzieć w ciasnym mieszkaniu wdychając dym fabryk, ja będę łowił w jeziorze ryby i rozkoszował się zasłużonym odpoczynkiem na łonie natury i w moim pięknym, dużym domu". Bardzo spodobało mi się podejście owego górnika, którego słów nie uważam ani trochę za obrazę w stosunku do Niemców, ale za wyraz roztropności, o której czytamy tak wiele w Biblii.

     Co do germanistów, pracujących zazwyczaj jako nauczyciele niemieckiego w szkołach bądź wykładających na uniwersytetach, to cechuje ich jedna rzecz: wszyscy przyznają, że nie zarabiają w Polsce wystarczająco, aby móc przynajmniej raz w roku wybrać się do Niemiec. Korzystają więc jak tylko się da z zaproszeń na opłacone konferencje czy warsztaty. To przykre, żeby profesora-germanistę nie było stać na częstsze wyjazdy do Niemiec w celu przecież - tak czy owak - poszerzania wiedzy i bycia na bieżąco z wydarzeniami kulturalnymi i społecznymi. O biznesmenach nie wspomnę, gdyż rozmowa z nimi to ich własny monolog pełen peanów na cześć dobrobytu w Polsce i w Niemczech. Raz jeszcze potwierdzają się słowa ks. Józefa Tischnera - że tylko poprzez osobiste spotkanie i dialog z drugim człowiekiem można prawdziwie stać się uczestnikiem jego radości i bólu, po prostu jego rzeczywistości.


Stefan Meetschen


Tekst pochodzi z Tygodnika

19 grudnia 2010


Aniołowie. Rozważania teologiczne Aniołowie. Rozważania teologiczne
Romano Guardini
Książka Romano Guardiniego jest próbą dotarcia do pierwotnego, nie zafałszowanego przez kulturę masową obrazu aniołów; do zrozumienia ich istoty i roli, jaką pełnią w Boskim objawieniu. Ponowne odkrycie w dzisiejszym świecie tych tajemniczych postaci, wypełnionych potęgą Boga, pomaga współczesnemu człowiekowi zrozumieć ich prawdziwe, chrześcijańskie znaczenie, odkryć ich utraconą wielkość... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:

Brak komentarzy



Autor

Treść




[ Powrót ]
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej