Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Wyznać wiarę jak miłość

     Twórczą odpowiedzią na historię zbawienia jest wyznanie wiary. Nie wystarczy milcząco wierzyć. Święty Augustyn napisał: "Bóg stworzył nas bez nas, ale nie zbawi nas bez nas." Dlatego trzeba praktycznie i publicznie wyznawać wiarę. Wiara niewyznawana, ukryta jest niedojrzała. Wspólnota Kościoła proponuje sprawdzony język pojęć i formy, które łączą wspólnotę i głoszą światu to, co najważniejsze. Wierzyć, znaczy złożyć swój ciężar na silniejszego. Zgodzić się na ludzkie ograniczenia, ale mieć ufność i odwagę. Bóg jest Zbawicielem. Jednak pomagając, najczęściej nie zdejmuje ciężaru, lecz dodaje nam sił. Z wiary w Boga rodzi się odwaga szlachetnych osób, które oczekują "życia wiecznego w przyszłym świecie."

     Pierwszym, najpopularniejszym wyznaniem wiary jest to "Wierzę w Boga", które znamy z I Komunii Św. Nazywa się "Składem Apostolskim", z uwagi na wielowiekowe przekonanie, że sami apostołowie ułożyli jego tekst. Jednak konkretny zarys wiary przekazanej przez apostołów zebrano w tej formie w Rzymie w III wieku. A upowszechniono dzięki poparciu Karola Wielkiego /742-814/. Natomiast w Liturgii Mszy św. niedziel i uroczystości wyznajemy wiarę słowami uchwalonymi podczas pierwszych soborów Kościoła: w Nicei /325 r./ i w Konstantynopolu /381 r./. Dlatego "dłuższe" wyznanie wiary nazywa się "nicejsko-konstantynopolitańskim." Jest dostojną konstrukcją prawd wiary i fundamentem jedności wszystkich Kościołów chrześcijańskich.

    W "Wyznaniu wiary" nie recytujemy skostniałego zbioru formuł. Uwielbiamy Boga i dziękujemy za dzieło zbawienia. Wyznajemy wiarę w głęboki sens odległych wydarzeń. Wzmianka o Piłacie potwierdza, że to, w co wierzymy nie jest mitologią. Ma konkretną historię i geografię. Dzięki oznaczeniu czasu jego brutalnego panowania potwierdza się, że Jezus jest postacią historyczną mającą prawdziwe ciało. W wyznaniu wiary publicznie wyrażamy przekonanie, że przyroda ani ludzie nie zbawią nas.

     Wypowiadając starożytne słowa, wierzymy w pomoc męczenników, którzy w historii Kościoła za poszczególne prawdy wiary oddawali życie. Jak Jezus zostawili za sobą smugę światła, mocy i prawdy. Możemy w nią sakramentalnie wejść, aby żyć wiecznie. Zadaniem jest zostawić po sobie dobry ślad, jak artysta w kamieniu. I odejść. Są tacy, którzy tylko gromadzą. To "ogrodnicy", którzy pielęgnują swój ogródek: garaż, szafę, interes. Wyznanie wiary przywraca perspektywę nieba. Dlatego chrześcijanin nie może być przeciążony. Ma pilnować kierunku i mocy, aby wyznać Bogu miłość większą niż ludziom.


ks. Jan Sawicki


Tekst pochodzi z Tygodnika

22 lutego 2009


W przyjaźni z Bogiem W przyjaźni z Bogiem
o. Roger Nicolas Visseaux
Autor napisał tę książkę w późnej starości, na progu Wieczności, kiedy w człowieku uspokajają się porywy wyobraźni i iluzje pragnień, a w ciszy zbliżającej się śmierci rozbrzmiewa już tylko jeden niemilknący głos – głos Słowa Bożego w Ewangelii... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:
 gosc: 01.04.2009, 19:09
 Proszę o rozesłanie:) http://proca.pl/pokaz/2781/modlitwa
 
(1)


Autor

Treść




[ Powrót ]
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej