Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Dlaczego Eucharystia jest ucztą?

     Pytanie to wychodzi naprzeciw niektórym, nie do końca właściwym, interpretacjom rozumienia Eucharystii, które w sprawowaniu tego najwspanialszego Daru Chrystusa akcentują jednostronnie wymiar uczty. Sprawowanie Eucharystii jest uobecnieniem zbawienia, czyli wejściem w Chrystusa, zjednoczeniem z Nim. Jan Paweł II w encyklice O Eucharystii w życiu Kościoła napisał: "Zbawcza skuteczność ofiary urzeczywistnia się w pełni, kiedy w Komunii przyjmujemy Ciało i Krew Pana. Ofiara eucharystyczna sama z siebie jest skierowana ku wewnętrznemu zjednoczeniu nas, wierzących, z Chrystusem przez Komunię: otrzymujemy Tego, który ofiarował się za nas, otrzymujemy Jego Ciało, które złożył za nas na Krzyżu, oraz Jego Krew, którą przelał «za wielu [...] na odpuszczenie grzechów» (Mt 26,28)" (Ecclesia de Euchaństia, nr 16). Chrystus uwielbiony ofiaruje siebie jako pokarm. Zbawiciel przychodzi do uczestnika liturgii W postaciach chleba i wina nie po to, by zachwycić, lecz by "otworzyć na palącą bliskość Boga-Osoby" - żeby posłużyć się wyrażeniem prawosławnego teologa P. Evdokimova.

     Jezus Chrystus przychodzi, by ogarnąć człowieka swoją miłością, która najpełniej jednoczy z Nim, a w Nim z drugim człowiekiem. Logiką łączącą sprawowanie Eucharystii jest miłość. Ona prowadzi do spotkania twarzą w twarz.

     Zatem, dlatego Jezus Chrystus nakazał Kościołowi powtarzanie swojej ofiary podczas posiłku. Należy spojrzeć przede wszystkim na zamiar Jezusa. Podczas Ostatniej Wieczerzy nie zachowywano wszystkich tradycyjnych form. Zbawicielowi chodzi przede wszystkim o podkreślenie jedności, wspólnotowego charakteru Eucharystii, która narodziła się podczas uczty paschalnej. By ten zamiar stał się czytelniejszy, by została uwypuklona wewnętrzna logika Ostatniej Wieczerzy, przywołajmy choćby niektóre informacje dotyczące charakteru posiłku.

     Spożywanie, czynność jedzenia, w rozwoju cywilizacji stawało się coraz bardziej symboliczne. Traktowano je jako podstawową formę przejścia od natury do kultury, czyli okazję, sposobność do bycia razem, budowania wspólnoty. Posiłek doświadczany był jako siła współnototwórcza, kształtująca wspólnotę poprzez dialog, komunikację. W rozważaniach na ten temat jako punkt wyjścia znajdujemy tworzenie wspólnoty życia (karmienie piersią dziecka przez matkę). Podkreśla się także nierozdzielny związek ciała i duszy w człowieku (spożywanie nie syci, nie zaspokaja tylko głodu cielesnego). Zrodziło się powiedzenie: wspólnota stołu. Wspólny posiłek urósł nawet do rangi aktu kultycznego (por. współczesne posiłki z okazji Pierwszej Komunii Świętej).. Posiłek stał się drogą, medium religijnej komunikacji.

     By intencja Zbawiciela stawała się coraz bardziej wyrazista, nasi braci chrześcijanie zaczęli oddzielać Eucharystię od zwykłego spożywania potraw. Charakterystyczne w tym względzie jest stanowisko św. Pawła w Pierwszym Liście do Koryntian (11, 17-34). Sprawowanie Eucharystii przeniesiono na godziny poranne. Zresztą Jezus Chrystus przygotował swoich uczniów w przekazie uczynionym po rozmnożeniu chlebów. Do zdziwionych Apostołów powiedział: "Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie" (J 6, 53). Związki pomiędzy rozmnożeniem chlebów (Mk 8, 1-9; Mt 15, 32-39; J 6, 1-59, a także 1 Kor 10, 16) a Eucharystią nie pozostawiają wątpliwości. Słowo "spożywać" powraca w Ewangeliach aż 108 razy. Porównując te opisy z ustanowieniem Eucharystii, egzegeci mówią o charakterystycznym rysie wyznawców Chrystusa, nazywając ich ludźmi zasiadającymi do stołu.

     Nie można mówić o Eucharystii jako prawdziwie uczcie (wyrażenie ze wspomnianej encykliki) bez podkreślenia, że przekazując nam swoje Ciało i Krew, Jezus Chrystus daje nam swojego Ducha. Sw. Efrem napisał, że kto spożywa Ciało Chrystusa, spożywa Ogień i Ducha, a Duch Święty jest specjalistą od tworzenia wspólnoty z Chrystusem i między braćmi. Posilanie się Ciałem i Krwią Chrystusa wzmacnia wspólnotę wierzących - wzmacnia Kościół. Stanowi równocześnie wezwanie do realizowania darowanej Bożej miłości (agape) na co dzień. Komunia Święta jest doświadczeniem tego, że Bóg jest Miłością - DEUS CARITAS EST!


ks. B. Nadolski


Kiedy niebo jest na ziemi. O Eucharystii dla zwykłych ludzi Kiedy niebo jest na ziemi. O Eucharystii dla zwykłych ludzi
Ks. Bronisław Preder
Kapłan-duszpasterz prostym językiem przybliża w trzydziestu krótkich tekstach istotne prawdy dotyczące tej "wielkiej tajemnicy naszej wiary" ... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:
 Tadeusz: 16.11.2012, 00:45
 Kocham Ciebie Chryste
 
(1)


Autor

Treść




[ Powrót ]
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej