Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Zaufał młodzieży

     Zaufał młodym. W Siedlcach nazywali go "Mały Książę" albo "biskup, który wierzy w młodzież." Biskup Henryk Tomasik obejmie 14 listopada diecezję radomską.

     Urodził się w niewielkim Łukowie, w 1946 roku, jako najstarszy z czterech synów, w rolniczej rodzinie Reginy i Mariana Tomasików. Nie potrafi wskazać, kiedy pojawiła się myśl o powołaniu. - Ono nie przychodzi nagle. - mówi bp Tomasik. - Pamiętam, że kiedy z rodzicami jako dziecko chodziłem do parafialnego kościoła Podwyższenia św. Krzyża, podziwiałem ministrantów: "Skąd oni wiedzą, co w jakim czasie trzeba zrobić przy ołtarzu?"

     Wkrótce sam został ministrantem. - Tylu nas było, że czekaliśmy w kolejce do służenia przy ołtarzu - wspomina. - W III klasie liceum mieliśmy dobrego prefekta, nieżyjącego już dziś ks. Romana Perza. Bardzo się o nas troszczył i budził zainteresowanie liturgią. O tym, że chce pójść do seminarium, rodziców poinformował dopiero po maturze. - Długo sam pozostawałem z tą decyzją, może to sprawa mojego charakteru - zastanawia się dzisiaj. Rodzice byli bardzo wzruszeni. Do seminarium przyjmował go rektor ks. prał. Kazimierz Miszczak, wielka osobowość. - Organizował niezwykłe obozy - wspomina bp Tomasik. - Cała trasa jednego z nich liczyła bodaj 500 km. W zwykłych pantoflach, jako jedyny z grupy, ksiądz rektor przeszedł całą trasę, bo my klerycy zmienialiśmy się co trzy dni przy dyżurach kuchennych - wspomina bp Tomasik. Osobą, która wpisała się szczególnie w życie Henryka Tomasika, był ks. Jan Rosa, ojciec duchowy seminarium w Siedlcach. - Rodzice twierdzili, że mnie ochrzcił, przygotował do I Komunii św. i do bierzmowania. Otwarty, zainteresowany młodzieżą, pokazujący nam w seminarium szerokie horyzonty, a nie były to łatwe czasy dla kapłaństwa - wspomina bp Tomasik.

     W ramach represji wobec Kościoła, władze brały kleryków do wojska. - Pięciu z naszego roku, a było nas czternastu. W dniu, kiedy dostaliśmy sutanny, pojechałem do rodziców, żeby ją tam zostawić - opowiada biskup. Trafił do Jednostki Zmotoryzowanej w Kołobrzegu. - Mówiło się wtedy, że jednostka jest zmechanizowana, ale żołnierz wsiada na samochód wtedy, gdy zedrze zelówki - żartuje. W tej samej jednostce służył też abp Sławoj-Leszek Głodź. - Spaliśmy na jednym piętrowym łóżku: abp Głodź na dole, bo był cięższy, ja na górze - wspomina biskup. Dotrwał do przysięgi tylko, bo w wojsku zapadł na zdrowiu.

     Na pierwszą parafię, w 1969 roku, trafił do Radoryża Kościelnego. - W tamtych czasach przed księżmi stało trudne zadanie: odbudowa systemu katechetycznego. To był piękny czas świadectwa kapłańskiej wierności - wspomina. Kolejny i najdłuższy rozdział stanowiła praca z młodzieżą. - Wciąga, zmusza do myślenia, słuchania, trzeba mieć dużo cierpliwości, bo młodzież ma różne pomysły. Pięknie jest obserwować jak dojrzewa wiara, jak kształtują się postawy, poszerzają horyzonty. To pobyt w pierwszej parafii pokazał mi potrzebę pracy z młodymi ludźmi - mówi bp Tomasik. Kiedy w 1975 skończył studia na Wydziale Filozofii KUL-u, ordynariusz siedlecki bp Jan Mazur powiedział: "pomożesz ks. Stefanowi Karnasowi w Duszpasterstwie Akademickim."

     >I TAK TO SIĘ ZACZĘŁO

     Stworzył nowy styl duszpasterstwa akademickiego, fenomen na skalę ogólnopolską. - Na konwersatoria przychodziły całe grupy studentów, według rocznika i wydziału, z dzisiejszej Akademii Podlaskiej - wspomina Izabela Sysik, wówczas studentka Wydziału Chemii. - Szliśmy wszyscy razem z akademika. Około 90% studentów z całej uczelni chodziło na te spotkania. Mieliśmy indeksy, do których wpisywana była obecność, a na koniec studiów otrzymywaliśmy dyplom 5-letnich konwersatoriów, które były jednocześnie przygotowaniem do życia w rodzinie - opowiada. Grupy zmieniały się co godzina, spotkania trwały czasem do 21.00. Przez duszpasterstwo przewijało się około 1200 studentów w ciągu tygodnia. Spotkania odbywały się w Domu Księży Emerytów, gdzie mieszkał ks. Tomasik. - Siadaliśmy w wielkim kole, ksiądz mówił o Kościele, o wierze, o rodzinie, bardzo delikatnie, ale konkretnie i stanowczo. Wracam często myślami do tamtych treści - mówi Izabela Sysik.

     - Konwersatoria miały dwa wątki: jak rozumieć i ukochać Mszę św. i drugi - nasze codzienne przebywanie z Pismem św. Ksiądz uczył nas, czym powinna być modlitwa, jak zbliżać się do Boga - wspomina Józefa Jóźwik, wówczas studentka pedagogiki, a dzisiaj mama trojga dzieci. W październiku zamiast konwersatoriów były nabożeństwa różańcowe, które codziennie prowadziła inna grupa z uczelni.

     Nowym zwyczajem było też kolędowanie wśród studentów. - W naszym nowiutkim akademiku przy ul. Żytniej kolęda ta była czymś niesamowitym. To były rodzinne spotkania, rozmowy o naszych bolączkach, czasem buntach. Ksiądz zawsze uważnie słuchał, nigdy nie przerywał - mówi Izabela Sysik.

     - Akceptował każdego i w każdym widział bardzo ważną osobę - wspomina Józefa Jóźwik. - Ufał nam i angażował do odpowiedzialnych zajęć. W organizacji Tygodni Kultury Chrześcijańskiej w Siedlcach mieliśmy rangę asystentów. Byliśmy włączani w pomoc - od gastronomii aż po kontakty i rozmowy z aktorami, piosenkarzami - wspomina Józefa Jóźwik.

     Każdy rok akademicki rozpoczynał się ogniskiem. Między świętami Bożego Narodzenia a Nowym Rokiem jeździli na integracyjne spotkania z młodzieżą z Podlasia studiującą w Warszawie i Lublinie. Wyjeżdżali na spotkania z Ojcem Świętym, kiedy gościł w Ojczyźnie. Latem były obozy w górach, codziennie Msza św., wędrowanie, pomoc w pracach gospodarzom, u których mieszkali. Kiedy czyjeś zachowanie nie licowało z postawą chrześcijańską, ks. Tomasik długo przygotowywał się do rozmowy, potem rozmawiał spokojnie, pochylał się nad problemem. W sierpniu cała gromada wyprawiała się na pieszą pielgrzymkę na Jasną Górę, idąc w stworzonej przez ks. Tomasika akademickiej "Jedynce".

     - Pamiętam, był 1979 r., chciałam pójść na pielgrzymkę, ale nie miałam śpiwora. Ksiądz Tomasik ofiarował mi swój, powiedział, że ma dwa i nie pozwolił potem sobie zwrócić - opowiada Józefa Jóźwik. Na pielgrzymce nazywany był "Małym Księciem", za książką Antoine'a de Saint-Exupery'ego. - To z powodu jego ciepłego stylu przekazywania wiedzy i w ogóle sposobu prowadzenia grupy - mówi ks. Grzegorz Suchodolski, który jako kleryk uczestniczył w pielgrzymkach.

     Małgorzata Dutkiewicz pielgrzymowała z akademicką "Jedynką" 14 razy. - To kapłan delikatnej natury i wielkiej wrażliwości, szanujący każdego człowieka - mówi. - Zauważał, że ktoś długo niesie tubę i trzeba go zmienić. Dbał, byśmy na postojach u gospodarzy zostawiali po sobie porządek. Uczył, że to właśnie, a nie jakość śpiewu i modlitwy, zostawi po nas wspomnienie. Bardzo dbał o szacunek do Najświętszego Sakramentu, nawet w warunkach polowych - wspomina pani Dutkiewicz.

     Wszyscy chcieli chodzić w sławetnej "Jedynce". - My klerycy zazdrościliśmy studentom, że mogą być na spotkaniach duszpasterstwa akademickiego. Około 60 kleryków chodziło w pielgrzymce siedleckiej i były przetargi, który z nas może pójść z akademicką - wspomina ks. Suchodolski.

     Jako wykładowca filozofii w siedleckim seminarium duchownym ks. Tomasik był w czołówce profesorów cieszących się największym autorytetem. - Bardzo jasno tłumaczył, wymagał od nas, nigdy nie podnosił głosu. Spędzał z nami też dużo czasu podczas rekreacji. Pamiętam, że kiedy szliśmy grać w piłkę, zaproponował: "Jeśli macie jakieś buty, dajcie, to pogramy".

     Z MŁODYMI NAPRZÓD IŚĆ

     Konferencja Episkopatu Polski powołała bp Tomasika na szefa Komisji ds. Młodzieży. Odpowiadał za organizację Światowych Dni Młodzieży. Starał się, by młodzież świadomie przeżywała ten czas. Dbał o dobrą organizację, zaplecze. Jednak zawsze najbardziej liczył się dla niego człowiek. Gdy zdarzało się, że na spotkaniach ktoś z uczestników trafiał do szpitala, bp Tomasik zawsze go odwiedzał.

     Na dwa dni przed spotkaniem z Benedyktem XVI w Kolonii okazało się, że nie będzie tłumaczenia na język polski, choć Polacy stanowili jedną z najliczniejszych grup. - Negocjacje z Niemcami trwały długo w nocy. Biskup Tomasik gotowy był na własny koszt wynająć wóz transmisyjny i brał pod uwagę, że przez kilka lat spłacałby koszty takiego rozwiązania. Na szczęście udało się problem rozwiązać - wspomina ks. Grzegorz Suchodolski, dyrektor Krajowego Biura Organizacyjnego Światowych Dni Młodzieży. W tym roku bp Tomasik sprowadził do Polski Krzyż Światowych Dni Młodzieży przyjęty w 33 diecezjach. Większą część swego kapłaństwa przeżył z młodzieżą, 18 lat jako duszpasterz akademicki. Nic dziwnego, że kiedy w 1993 r. przyjmował w Rzymie sakrę biskupią z rąk Jana Pawła II, towarzyszyli mu przyjaciele z dawnego duszpasterstwa. A kiedy 26 października tego roku, po nominacji na ordynariusza radomskiego, żegnał się w katedrze z siedlecką diecezją, wyłuskał stojących w katedrze studentów i mimo późnej pory zaprosił do siebie na herbatę.

     Ordynariusz siedlecki bp Zbigniew Kiernikowski, po nominacji bp. Tomasika do Radomia napisał w liście pasterskim: "jako motto swojej posługi biskupiej przyjął słowa zaczerpnięte z Modlitwy Pańskiej: "Adveniat Regnum Tuum - Przyjdź Królestwo Twoje! (...) Dlatego patrząc na życie i posługę Księdza Biskupa Henryka Tomasika, człowieka Bożego, śmiało można powiedzieć, że Jego Ekscelencja właściwie odczytał słowa Chrystusa Pana - bo miłość, życzliwość, pokora i dobroć, bo szukanie dobra drugiego człowieka, bo troska o zbawienie duszy i świętość każdego bez wyjątku - to te cechy, które są dostrzegalne w sposób szczególny dla Niego".


Irena Świerdzewska


Tekst pochodzi z Tygodnika

15 listopada 2009


Spotkanie w wieczerniku. Rekolekcje dla sióstr Spotkanie w wieczerniku. Rekolekcje dla sióstr
Ks. Edward Staniek
Ufam, że ten tekst może być z pożytkiem wykorzystany przez wszystkich, którym Ewangelia jest droga. Szczególnie zaś przez siostry zakonne i tych, którzy w różnych instytucjach podejmują życie w duchu Ewangelii... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:

Brak komentarzy



Autor

Treść




[ Powrót ]
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej