Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
Spowiedź osób starszych

     Ze wszystkich darów, jakich człowiek potrzebuje od Boga, najbardziej pożądanym jest przebaczenie grzechów. Życie bez możliwości pojednania z Bogiem i Kościołem na dłuższą metę stałoby się koszmarem. Najtwardsi grzesznicy szukają, nieraz w ostatniej chwili, Bożego miłosierdzia. Tylko w nim widzą dla siebie ratunek.

     Sakrament pokuty i pojednania, ustanowiony przez Jezusa Chrystusa, ma głęboki wpływ na życie duchowe człowieka. Składa się on z kilku zasadniczych elementów, którymi są:

  1. wyznanie grzechów;
  2. skrucha i postanowienie poprawy;
  3. rozgrzeszenie, czyli przebaczenie grzechów;
  4. pojednanie z Kościołem, zranionym przez grzech człowieka.
     Skutkiem działania tego sakramentu jest przebaczenie. Człowiek otrzymuje nową szansę. Staje się na powrót dzieckiem Bożym i dziedzicem królestwa Bożego.

     Choroba grzechowa jednego z członków wspólnoty kościelnej dotyka całego ciała Kościoła. Stąd sakrament pokuty, prowadząc do pojednania z Kościołem, uzdrawia jednostkę i całą wspólnotę.

     Spowiedź ma także wymiar sądu. Cechują go następujące elementy:

  1. poznanie winy;
  2. władza jurysdykcyjna spowiednika;
  3. wyrok wydany zgodnie z naturą sądu.
     Nie można jednak ograniczać działania tego sakramentu tylko do wymiaru sądu w naszym rozumieniu. Wydany werdykt i nałożona pokuta mają na celu działanie terapeutyczne. Chrystus w Ewangeliach jest ukazywany jako lekarz, a Jego odkupieńcze dzieło w starożytności nazywane było mediana salutis. To dzięki odkupieńczej mocy krzyża w sakramencie tym doświadczenie grzechu nie przeradza się w rozpacz.

     W sakramencie pojednania działa Bóg i człowiek. Grzeszny człowiek wychodzi skruszony, szukając Bożego miłosierdzia, postanawia przemienić swe życie i zadośćuczynić za zło. Miłość Boga przygarnia go, udziela zbawczej łaski i dobrą dłonią przekreśla wszelkie zło, które miało miejsce. Sprawowany nad grzesznikiem sąd nie tyle oskarża, co leczy, nie tyle karze, co napomina. Działanie tego sakramentu przypomina zatem pielęgnacyjne działania dobrego ogrodnika, który oczekując obfitych owoców, oczyszcza, przycina i podlewa, by roślina nieustannie wzrastała.

     Sakrament spowiedzi przypomina działania ogrodnika, który oczekując obfitych owoców, oczyszcza, przycina i podlewa.

     Grzechy młodości

     Dla osób w podeszłym wieku grzech w wielu sytuacjach jest już kwestią minionych lat. Starsi żyjący często samotnie, ograniczający swój kontakt z ludźmi do niezbędnych zakupów i jakiegoś katolickiego radia, niejednokrotnie nie potrafią odnaleźć w swoim sumieniu powodów do samooskarżenia się z win. Niemniej trzeba zauważyć, że grzeszność osób starszych na ogół dotyczy błahych rzeczy, które jednak mogą krzywdzić innych i niszczyć drugiego człowieka. Należą do nich:

  1. grzechy języka - opowiadanie o złu popełnionym przez innych ludzi (obmowa) lub fałszywe oskarżanie ich o popełnianie różnych złych czynów (oszczerstwo);
  2. ingerencja w życie własnych dzieci -osoby starsze często prowadzą do konfliktów małżeńskich przez ingerencję w zwyczaje, styl życia i wychowanie wnuków;
  3. kłótliwość i gderliwość - próby postawienia zawsze „na swoim" często tworzą atmosferę konfliktu i napięcia; najbliżsi zaczynają powoli stronić od takiej osoby.
     Od osoby starszej bardziej oczekuje się dyskretnej obecności i towarzyszenia radą niż krytyki i nieustannego poprawiania, które wszystkich wokół irytuje. Walka z tymi wadami i demaskowanie ich podczas spowiedzi przynosi błogosławione owoce.

     Spowiedź zwierciadłem ducha

     Wielu ludzi starszych na skutek powrotów do przeszłości i swoistego idealizmu, wielokrotnie popełnia błędy w spowiedzi. Sytuacja taka sprawia, że istota tego sakramentu rozmywa się w wielości słów, opowieści o mało istotnych sprawach, ślizgając się zaledwie po tak ważnej dla wyznania sakramentalnego materii grzechu. Do najczęściej popełnianych błędów należą:

  1. streszczanie własnego życia, co wprowadza chaos do spowiedzi sakramentalnej;
  2. infantylne wyznawanie grzechów - przypomina ono spowiedź małych dzieci, które pozostają jeszcze na poziomie „paciorka" czy „kościółka";
  3. opowiadanie o grzechach innych - oskarżanie poszczególnych członków swojej rodziny o różne grzechy i błędy; najczęściej ofiarami takich oskarżeń pada współmałżonek, synowa, zięć lub teściowie.
     Dorosły człowiek, który ma za sobą wielość doświadczeń i bogactwo życia minionych lat, powinien dojrzewać także na poziomie ducha, co odzwierciedlać będzie spowiedź sakramentalna.

     Unikanie tego rodzaju błędów sprawia, że spowiedź jest jasna i klarowna, ogranicza się do własnych grzechów, nad którymi kapłan może się pochylić i udzielić porady. Wszelkie problemy mogą być rozwiązywane w konfesjonale, o ile dotyczą życia duchowego. Inne kwestie powinny być rozwiązywane poza sakramentem pokuty. Starsi powinni się więc postarać, by kolejne spowiedzi były coraz pełniejszym zbliżaniem się do Boga i Jego miłosierdzia.


o. Jerzy Szyran OFMConv


Tekst pochodzi z pisma Rycerz Niepokalanej
Kwiecień 2007


Kiedy serce nas oskarża. Przygotowanie do sakramentu pojednania Kiedy serce nas oskarża. Przygotowanie do sakramentu pojednania
O. Józef Augustyn
Książeczka odsłania przed czytelnikiem bogactwo i piękno sakramentu pojednania, jak też radosny trud jednania się z Bogiem, z ludźmi i z własnym życiem. Przeznaczona jest dla wszystkich, którzy pragną żyć w przyjaźni z Bogiem: nastolatków i dorosłych, początkujących i zaangażowanych w życie duchowe... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:

Brak komentarzy



Autor

Treść




[ Powrót ]
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej