Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Istnieje inny świat

     W momencie kiedy stanął w obecności Najświętszego Sakramentu i został dotknięty promieniującym światłem radości życia i miłości tajemnicy Boga w Trójcy Jedynego, wtedy stało się dla niego oczywiste, że tylko w Kościele katolickim jest cała prawda, którą Bóg objawił ludzkości...

     Andre Frossard (ur. 14 stycznia 1915, zm. 2 lutego 1995), dziennikarz, pisarz i filozof, był przyjacielem Jana Pawła II, członkiem Akademii Francuskiej, a od 1962 r. redaktorem naczelnym Le Figaro Magazine, jednego z najbardziej opiniotwórczych tygodników europejskich. Należał do najsłynniejszych i najbardziej wpływowych pisarzy i dziennikarzy w Europie. W czerwcu 1935 r. doświadczył gwałtownego nawrócenia, stając się w jednym momencie z zagorzałego ateisty żarliwym katolikiem i niezwykle skutecznym apologetą chrześcijaństwa.

     

W okowach idiotycznego ateizmu

     A. Frossard od dzieciństwa był wychowywany w atmosferze ateistycznej ideologii zwalczającej wszelkie przejawy religijności, a szczególnie Kościół katolicki. Jego ojciec, Ludwik Oskar Frossard, był znanym francuskim politykiem i ateistą. To właśnie on w 1920 r. założył Francuską Partię Komunistyczną i został jej pierwszym sekretarzem. Matka Andrego była niepraktykującą protestantką, a jego babka Żydówką. Młody Frossard uważał Kościół katolicki za ostoję ciemnoty i zacofania. Od trzynastego roku życia czytał dzieła Woltera i Rousseau, a jego serce i umysł przesiąkał zawarty w nich jad kłamstwa i wrogości do Kościoła katolickiego oraz chrześcijaństwa.

     "Ateizm przybiera wiele form" - pisał A. Frossard. "Jest ateizm filozoficzny, który wcielając Boga w przyrodę, odmawia Mu odrębnej osobowości i umieszcza wszystkie rzeczy w zasięgu ludzkiej inteligencji; nic nie jest Bogiem, wszystko jest boskie. Ten ateizm prowadzi do pan-teizmu pod postacią jakiejś ideologii. Ateizm naukowy odrzuca hipotezę Boga, jako nieodpowiednią w badaniach, i usiłuje wyjaśnić istnienie świata tylko poprzez właściwości materii, nie pytając, skąd ona sama pochodzi. Jeszcze bardziej radykalny ateizm marksistowski nie tylko neguje Boga, ale posłałby Go na urlop, nawet gdyby istniał. Jego natrętna obecność przeszkadzałaby w wolnej grze woli człowieka. Istnieje również ateizm najbardziej rozpowszechniony, który dobrze znam - to ateizm idiotyczny. Taki był mój ateizm. Ateizm idiotyczny nie stawia sobie pytań. Uważa za naturalne przebywanie człowieka na ognistej kuli pokrytej cienką warstwą suchego błota i obracającej się wokół swojej osi z prędkością ponaddźwiękową dookoła Słońca - czegoś w rodzaju bomby wodorowej, unoszonej przez miliardy lampionów (gwiazd) o zagadkowym pochodzeniu i nieznanym przeznaczeniu".

     

Tajemnica nawrócenia

     W 1935 r. dwudziestoletni Andre Frossard pracował w Paryżu jako początkujący dziennikarz. Chociaż był ateistą, to jednak zaprzyjaźnił się z praktykującym katolikiem Andrzejem Villeminem, który bezskutecznie starał się doprowadzić go do wiary w Boga. Ósmego czerwca 1935 r. Villemin zaprosił Frossarda na obiad. Pojechali do centrum Paryża rozklekotanym samochodem. Zatrzymali się na rue d'Ulm przed małym kościołem, w którym trwała nieustająca adoracja Najświętszego Sakramentu. Villemin poprosił Frossarda, aby na niego poczekał kilka minut, ponieważ ma ważną sprawę do załatwienia w kościele. Po pewnym czasie zniecierpliwiony czekaniem Frossard wszedł do kościoła. Stanął z tyłu i patrząc na klęczących ludzi, bezskutecznie próbował odnaleźć swojego przyjaciela.

     Kiedy spojrzał na główny ołtarz, jego uwagę przykuł wystawiony Najświętszy Sakrament. Nie wiedział, co to jest, gdyż po raz pierwszy w życiu widział monstrancję z Najświętszym Sakramentem. Nagle, w sposób niewytłumaczalny i całkowicie niezależny od niego, Frossard czuje, że w jego wnętrze wnika jakaś tajemnicza moc, która uwalnia go od duchowej ślepoty spowodowanej przez ateizm i umożliwia mu doświadczenie istnienia innego świata, bardziej rzeczywistego aniżeli ten, który poznajemy naszymi zmysłami. "Przede wszystkim zostają mi dane słowa duchowego życia - pisze Frossard - (...) słyszę je jakby wypowiadane obok mnie cichym głosem przez osobę, która widzi, czego ja jeszcze - nie widzę". Po usłyszeniu tych słów Frossard zostaje ogarnięty nadprzyrodzoną rzeczywistością, promieniującą wprost od Najświętszego Sakramentu. "Jest to niezniszczalny kryształ o nieskończonej przejrzystości - próbuje opisać to doświadczenie A. Frossard - jasności prawie nie do zniesienia lekko niebieskiego światła (jeden stopień więcej byłby mnie uśmiercił). To jest inny świat o takim blasku i realności, że nasz świat wydaje się przy nim podobny do rozwiewających się cieni sennych marzeń. Tę nową rzeczywistość i prawdę widzę z ciemnego brzegu, na którym stoję. To jest ład we wszechświecie, a na jego uczycie jest Oczywistość Boga. która jest Obecnością i Osobą. Jeszcze przed sekundą zaprzeczałem Jej istnienia. Chrześcijanie nazywają ją »naszym Ojcem«. Doświadczam Jej łagodnej dobroci i łaskawości, której nie jest w stanie dorównać żadna inna. Łagodność ta jest zdolna przemienić każde ludzkie serce - również takie, które jest twardsze od najtwardszego kamienia. Temu wtargnięciu rzeczywistości Boga towarzyszy radość, która jest entuzjazmem uratowanego od śmierci, w samą porę wydobytego z oceanu rozbitka. Dopiero teraz uświadamiam sobie, w jakim błocie byłem pogrążony, i dziwię się, jak mogłem tam żyć i oddychać. Jednocześnie zostałem obdarowany nową rodziną, a jest nią Kościół katolicki. Jego zadaniem jest prowadzenie mnie tam, dokąd muszę iść, gdyż pozostaje mi do przebycia jeszcze kawał drogi (...). Kościół jest wspólnotą; w niej obecny jest Jedyny, którego imienia nigdy więcej nie będę mógł napisać bez trwogi, że zranię Jego miłość. Stoję przed Nim jak dziecko, któremu przypadło w udziale szczęście otrzymania przebaczenia" (Istnieje inny świat, s. 39-40).

     Przy swoim nawróceniu Frossard odkrył, że Kościół katolicki długo przedtem sformułował to. co zostało mu objawione w inny sposób. Pisze: "To była dla mnie osobliwa sytuacja, dająca się porównać z tą, gdyby Krzysztofowi Kolumbowi powracającemu z Ameryki starzy kartografowie królowej Izabeli (którzy nigdy nie opuścili swoich pracowni) objaśniali jego odkrycia z najdrobniejszymi szczegółami, podając dokładnie położenie wsi i plantacji" (tamże. s. 144).

     

Tylko Bóg istnieje, a wszystko inne jest jedynie hipotezą

     A. Frossard wielokrotnie opisywał swoje doświadczenie spotkania z nadprzyrodzoną rzeczywistością, gdyż miał świadomość, jak bardzo ubogi i nieporadny jest w tym względzie ludzki język. Warto zapoznać się z innym opisem jego nawrócenia, w którym zostały uwydatnione inne aspekty tego nadzwyczajnego doświadczenia. W książce Bóg i ludzkie pytania czytamy: "Wszedłem do kaplicy jako ateista, a w kilka minut później wyszedłem z niej jako chrześcijanin - i byłem świadkiem swojego własnego nawrócenia, pełen zdumienia, które ciągle trwa".

     Frossard podkreśla, że to doświadczenie nie było jakimś odkryciem intelektualnym, ale miało charakter doświadczenia fizycznego i prawie laboratoryjnego: "Byłem (...) ateistą, kiedy przechodziłem przez drzwi kaplicy, i pozostawałem nim nadal w jej wnętrzu. Obecni tam ludzie, widziani pod światło, rzucali tylko cienie, między którymi nie mogłem odróżnić swojego przyjaciela, i coś w rodzaju słońca promieniowało w głębi kaplicy. Nie wiedziałem, że był to Najświętszy Sakrament. Nie doznałem nigdy zmartwień miłosnych ani niepokoju, ani ciekawości. Religia była starą chimerą, a chrześcijanie gatunkiem opóźnionym na drodze historycznej ewolucji. (...) Jeszcze dzisiaj widzę tego dwudziestoletniego chłopca, którym wtedy byłem. Nie zapomniałem jego osłupienia, kiedy nagle wyłaniał się przed nim z głębi tej skromnej kaplicy świat, inny świat - o blasku nie do zniesienia, o szalonej spoistości, którego światło objawiało i jednocześnie zakrywało obecność Boga, tego samego Boga. o którym jeszcze przed chwilą przysięgałby, że istnieje tylko w ludzkiej wyobraźni. Jednocześnie spływała na niego fala słodyczy zmieszanej z radością - o mocy, która może skruszyć serce i której wspomnienie nigdy nie zaniknie, nawet w najgorszych chwilach życia, niejednokrotnie przenikniętych lękiem i nieszczęściem. Odtąd nie stawia sobie innego zadania, jak tylko świadczyć o tej słodyczy i o tej rozdzierającej czystości Boga, który mu pokazał owego dnia przez kontrast, z jakiego błota został ulepiony... Owym światłem, którego nie ujrzałem cielesnymi oczyma, nie było to, jakie nas oświeca lub powoduje opalanie. To było światło duchowe, tzn. światło pouczające - jakby żar prawdy. Odwróciło ono definitywnie porządek rzeczy. Od chwili kiedy je ujrzałem, mógłbym powiedzieć, że dla mnie tylko Bóg istnieje, a wszystko inne jest jedynie hipotezą(...). Podkreślam: to było obiektywne doświadczenie, prawie z dziedziny fizyki, i nie mam nic cenniejszego do przekazania, jak tylko to: poza tym światem, który nas otacza i którego cząstką jesteśmy, odsłania się inna rzeczywistość, nieskończenie bardziej konkretna niż ta, w której na ogół pokładamy ufność. Jest ona ostateczną rzeczywistością, wobec której nie ma już pytań" (ss. 21-24).

     Od momentu nawrócenia dla A. Frossarda pierwszym, najważniejszym i najbardziej naglącym zadaniem w życiu było uwielbienie Boga za Jego miłość i miłosierdzie. Był pewny, że na ziemi istnieje tylko jedna rzeczywista nadzieja, a daje nam ją wyłącznie Jezus Chrystus - i dlatego trzeba o niej mówić wszystkim ludziom.

     

Jak to jest możliwe?

     "Jak to jest możliwe - pytał się sam siebie A. Frossard - że młody człowiek, wychowany w atmosferze ateistycznych przesądów nieprzyjaznych Bogu, chrześcijaństwu i Kościołowi, mógł w jednym momencie stać się żarliwym katolikiem? Bezmyślnie wszedł do kościoła, w którym wystawiony był Najświętszy Sakrament, a- kiedy z niego wychodził, przepełniony był niesamowitą radością z odnalezienia prawdy o istnieniu Boga i entuzjazmem do dzielenia się z całym światem tym niesamowitym odkryciem. To było doświadczenie realnej obecności tajemnicy Boga, który jest jeden w trzech Osobach, jedynym źródłem istnienia całej rzeczywistości, utrzymującym wszechświat w harmonii istnienia, udzielającym ludziom zdolności myślenia i odczuwania piękna".

     Andre Frossard podkreśla, że nie był to sen czy jakieś urojenie, lecz obiektywne doświadczenie bez udziału wyobraźni, bez wytwarzania sobie obrazów. Po wielu latach napisał: "Radość przeszła nade mną jak fala światła z nieprzepartą, a zarazem delikatną siłą (...). Towarzyszyłem swojemu własnemu nawróceniu ze zdziwieniem, które jeszcze trwa". To zdziwienie trwało aż do ostatnich chwil jego ziemskiego życia.

     Wyjątkowość natychmiastowego nawrócenia A. Frossarda wynikała również z faktu, że w ogóle nie znał on nauki Kościoła katolickiego; był całkowitym ignorantem w tej dziedzinie. W momencie kiedy stanął w obecności Najświętszego Sakramentu i został dotknięty promieniującym światłem radości życia i miłości tajemnicy Boga w Trójcy Jedynego, wtedy stało się dla niego oczywiste, że tylko w Kościele katolickim jest cała prawda, którą Bóg objawił ludzkości. Po tym nadzwyczajnym doświadczeniu Frossard wiedział, że istnieje inny świat, którego nie możemy poznać naszymi zmysłami, że jest jeden Bóg w Trzech Osobach, że katolicki Kościół jest instytucją boską, a my mamy wolność wyboru i możemy przyjąć lub odrzucić zbawienie, które ofiarowuje nam Bóg.

     "W tym dniu stałem się katolikiem od stóp do głów, katolikiem ponad wszelką wątpliwość - a nie protestantem ani muzułmaninem, ani żydem" - pisze A. Frossard. "Byłem tak mocno zaskoczony, widząc siebie przy wyjściu z kościoła katolikiem, jakbym był zaskoczony, znajdując siebie przy wyjściu z ogrodu zoologicznego żyrafą. Żadna instytucja nie była mi bardziej obca niż Kościół katolicki, mógłbym nawet powiedzieć: żadna bardziej niesympatyczna (...). Była dla mnie tak daleka jak Księżyc lub Mars. Wolter nie powiedział mi o niej nic dobrego, a od mego trzynastego roku życia nie czytałem prawie nic innego prócz Woltera i Rousseau. Nagle zostałem oddany Kościołowi, przekazany i powierzony jak nowej rodzinie, z poleceniem podjęcia dalszego ciągu życia na jego rachunek" (Istnieje inny świat, ss. 18-19). Po nawróceniu dla Frossarda cała otaczająca rzeczywistość, wszystkie wydarzenia oraz ludzie byli sposobem przemawiania i objawiania się Boga.

     

Po nawróceniu

     Po wyjściu z kościoła, pamiętnego 8 czerwca 1935 r., A. Frossard spotkał Villemina i z wielkim przejęciem opowiedział mu o niezwykłym doświadczeniu, które przed chwilą przeżył. Rozradowany Villemin długo się nie zastanawiał i natychmiast zawiózł go do Anity i Stanisława Fumetów, w których domu spotykała się na modlitwie grupa młodych ludzi świeżo nawróconych na katolicyzm, w większości żydowskiego pochodzenia. Wszyscy oni w pewnym okresie swojego życia odkryli, że chrześcijaństwo to nie jest jakiś system idei czy moralności, ale Osoba zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa, który żyje i działa w swoim Kościele. Wszyscy ci konwertyci odkryli Jezusa Chrystusa i osobiście się z Nim spotkali, doświadczyli Jego miłości tak. jak uczniowie z Emaus (por. Łk 24. 13-31). W czasie wspólnych spotkań mówili tylko o Chrystusie, gdyż każdy inny temat wydawał się im nudny i bez znaczenia. W lecie udawali się razem na dzień skupienia do sanktuarium w La Salette, gdzie w 1846 r. objawiła się płacząca Matka Boża.

     Po swoim nawróceniu Frossard dalej pracował jako dziennikarz, ale mało go już interesował świat. "Cud trwał miesiąc" - pisał. "Każdego ranka odnajdywałem z zachwytem to samo światło, przy którym bladło światło dnia. to samo, nigdy nie zapomniane, doświadczenie łagodnej dobroci, porządkujące całą moją teologiczną wiedzę" (Istnieje inny świat, ss. 39-40). Doświadczenie intensywności Bożego światła z upływem czasu stawało się coraz mniejsze, aż do całkowitego wygaśnięcia, ale Andre nie został osamotniony. Został obdarowany prawdą w inny sposób: znalazłszy Boga - miał Go nieustannie poznawać na drodze wiary.

     Po przyjęciu chrztu Frossard znajdował się w szczęśliwym stanie dziecięcej niewinności. A. Fumet została jego chrzestną matką. Łaska nawrócenia oraz sakramentu chrztu sprawiły, że stał się duchowo dzieckiem, którym - jak wyznał - nigdy przedtem nie był. Dokładnie tak, jak powiedział Jezus: "Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego" (Mt 18, 3). Zdolność zachwytu i podziwu należy do istotnych cech bycia duchowo dzieckiem. Dla A. Frossarda stało się oczywiste, że nie znajdzie się Boga, jeżeli z góry wyklucza się istnienie niewyrażalnego piękna, które tylko duchem jesteśmy w stanie odkryć i duchem tylko możemy go doświadczyć.

     Ojciec Andrego dopiero po pewnym czasie pogodził się z faktem, że jego syn stał się katolikiem, i zaproponował mu prowadzenie rubryki w jego najnowszej gazecie.

     Frossard szukał swego miejsca w życiu i drogi powołania. Po krótkim pobycie w klasztorze Trapistów w Citeaux stwierdził, że nie ma powołania do tego zakonu.

     1.09.1936 r. Andre rozpoczął zawodową służbę w marynarce wojennej. Został mianowany sekretarzem i przydzielono go do pracy w urzędzie ministerstwa marynarki wojennej w Paryżu. Prowadził życie mnicha w świecie. Każdego dnia wcześnie rano uczestniczył we Mszy św. w kościele św. Magdaleny. W ministerstwie w wolnych chwilach odmawiał brewiarz dla świeckich. W południe przez godzinę adorował Najświętszy Sakrament u św. Rocha, a później szedł na obiad do małej restauracji. Po południu, podczas przerwy w pracy, odmawiał różaniec, który zawsze wydawał mu się zbyt krótki. Po godzinach służbowych czytał Pismo św. oraz dzieła św. Teresy z Avila. Ten młody człowiek każdego dnia sześć godzin spędzał na modlitwie, a resztę swego wolnego czasu poświęcał na duchową lekturę. Sprawy związane z Bogiem, z życiem duchowym stały się jego naturalnym żywiołem. "Czy ryba skarży się, że połyka za dużo wody?" - tak odpowiadał wszystkim, którzy mówili mu, że przesadza z modlitwą.

     Po wybuchu drugiej wojny światowej Frossard został powołany do służby na statku pocztowym "Cuba", który pływał pomiędzy Marsylią a Antylami. Po kapitulacji Francji, w styczniu 1941 r., wrócił z Porte-de-France do Marsylii. Dzięki protekcji swojego ojca znalazł pracę na stanowisku dyrektora filii przedsiębiorstwa transportowego w Lyonie. Zaangażował się również w ruch oporu przeciwko hitlerowskim Niemcom. W tym samym czasie spotkał w Lyonie dziewczynę, którą pokochał i poślubił. W niespełna rok po swoim ślubie, w 1943 r., kiedy jego pierworodne dziecko miało trzy miesiące, Frossard został aresztowany przez gestapo za działalność konspiracyjną i osadzony w niemieckim więzieniu Fort Montluc. Podczas koszmarnych miesięcy spędzonych za kratami zrozumiał, że duchowej wolności nikt nie może człowiekowi odebrać. Jako jeden z nielicznych więźniów przeżył. Został zwolniony wiosną 1945 r.

     

Istnieje Prawda i ta Prawda jest Osobą

     Kiedy pamiętnego czerwca 1935 r. A. Frossard przypadkowo wszedł do kaplicy, był beztroskim młodzieńcem i pewnym siebie marksistą-ateistą. Nie miał metafizycznych niepokojów i miłosnych niepowodzeń. W jednym momencie nastąpiło jego całkowite duchowe przeobrażenie. Pisał, że doświadczył radości "uratowanego od śmierci, właśnie w samą porę wyłowionego rozbitka". Patrząc na Najświętszy Sakrament, doświadczył obecności osobowego Boga, którego istnieniu zaprzeczał jeszcze przed sekundą. Światło oślepiającej czystości i miłości Boga odsłoniło całą jego nędzę. Dopiero wtedy uświadomił sobie, w jakim błocie grzechów oraz bezwstydnej i zarozumiałej ignorancji był pogrążony. Dziwił się, jak mógł w takim stanie żyć i oddychać. W świetle tajemniczego Bożego światła promieniującego z Eucharystii mógł zobaczyć całą swoją nędzę i ze szczerą skruchą powierzyć się Bożemu Miłosierdziu. Zrozumiał, że ze wszystkich darów Boga największym i najbardziej zdumiewającym jest Jego miłosierna miłość ogarniająca wszystkich ludzi, a szczególnie największych grzeszników.

    O tym niezwykłym doświadczeniu istnienia innego świata oraz swojego nawrócenia A. Frossard milczał do 1969 r. Dopiero po trzydziestu czterech latach intensywnej pracy, kiedy już był sławnym dziennikarzem i pisarzem, odważył się po raz pierwszy opisać swoje nawrócenie w książce Dieu existe, je I 'ai rencontre (Bóg istnieje, spotkałem Go). Miał słuszne przekonanie, że dzięki zdobytemu autorytetowi opis jego nawrócenia nie zostanie odebrany jako przeżycie jakiegoś szaleńca. I tak się rzeczywiście stało: książka Dieu existe, je l'ai rencontre w krótkim czasie stała się światowym bestsellerem. Po jej przeczytaniu kard. Wojtyła spotkał się z autorem i od tego czasu stali się z Andre Frossardem bliskimi przyjaciółmi. Na początku swojego pontyfikatu Jan Paweł II poprosił Andrego Frossarda. aby przeprowadził z nim wywiad. Był to pierwszy w historii wywiad z papieżem. W ten sposób powstała książka N'ayez pas peur (Nie lękajcie się!), drugi światowi, bestseller.

     Po opublikowaniu książki Bóg istnieje, spotkałem Go Frossard napisał dzieła o istnieniu życia pozagrobowego: II y a a un autre monde, oraz o istnieniu diabła: 36 preuves que le diable existe (36 dowodów na istnienie diabła).

     "Co mogę zrobić, skoro Bóg istnieje, skoro chrześcijaństwo jest prawdziwe, skoro jest życie pozagrobowe?" - mówił w wywiadzie z V. Messorim. "Co mogę tutaj zrobić, skoro istnieje Prawda i ta Prawda jest Osobą, która chce być poznaną, która nas kocha i która nazywa się Jezus Chrystus? Nie mówię tego na podstawie hipotez, w sposób wyrozumowany, na podstawie tego, co słyszałem, iż mówiono. Mówię o tym z doświadczenia. Widziałem. Nie wiem, dlaczego wybrano właśnie mnie, abym był świadkiem naocznym tego, co się ukrywa za powierzchownością świata. Wiem tylko, że mam obowiązek świadczenia. Jestem skazany na mówienie, jestem przynaglany z łagodnością, ale uporczywie potrzebą recytowania lekcji, jakiej Bóg mi udzielił w owym wstrząsającym spotkaniu, latem 1935 roku. w nieznanej kaplicy w centrum Paryża. Kiedy się "ie. że Bóg istnieje, że Jezus jest jego Synem, że jesteśmy oczekiwani po śmierci, że na tej ziemi nigdy nie będzie innej nadziei poza Ewangelią; kiedy się to wie, trzeba o tym mówić. Zrobiłem to i w dalszym ciągu będę to robił, aż do chwili, kiedy pójdę kontemplować na zawsze to, co było mi dane zobaczyć podczas owych minut, kiedy czas został dla mnie zatrzymany" (Pytania o chrześcijaństwo).

     Andre Frossard świadczył z odwagą o swoim doświadczeniu Boga aż do śmierci 2.02.1995 r. Od tamtej chwili na zawsze wszedł w rzeczywistość, której istnienia wcześniej doświadczył, a o której czytamy w Piśmie św.: "Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym. którzy Go miłują" (1 Kor 2, 9).

     Zobacz również: [ Dlaczego został katolikiem? ]


ks. Mieczysław Piotrowski TChr


Publikacja za zgodą redakcji

nr 3-2008
"Nie lękajcie się!" Rozmowy z Janem Pawłem II
André Frossard
Niezwykła książka, oparta na pierwszym w historii wywiadzie z papieżem. Francuski dziennikarz i pisarz André Frossard zadał Janowi Pawłowi II na progu pontyfikatu około 70 pytań dotyczących osobistego życia Papieża, jego powołania, wiary, moralności, Kościoła i jego roli w świecie, ekumenizmu i współczesności... » zobacz więcej
36 dowodów na istnienie diabła 36 dowodów na istnienie diabła
André Frossard
Narrator - diabeł wtajemnicza w swe sekrety dziennikarza, demaskuje wiele współczesnych zdobyczy, które pod pozorami dobra kryją w sobie groźbę degradacji wartości, upadku człowieka i tryumfu zła... » zobacz więcej
Gdzie jest twój Bóg? Historie nawróceń w XX wieku Gdzie jest twój Bóg? Historie nawróceń w XX wieku
Angelo Comastri
Książka zawiera autentyczne historie głośnych nawróceń: Adolfa Rette, Andre Frossarda, Giovaniego Papini, Edyty Stein, Eugenia Zolli, Siergieja Kurdakowa, Pietra Cavallero... » zobacz więcej



Dorastanie do świętości Dorastanie do świętości
ks. Marek Dziewiecki
Ta książka – przewodnik po drogach świętości we współczesności – jest adresowana do tych wszystkich, którzy pragną się nieustannie rozwijać, czyli codziennie stawać kimś dojrzalszym i większym od samego siebie... » zobacz więcej


      



Wasze komentarze:
 komputer: 04.04.2010, 15:24
  chciałbym to przeżyć i doświadczyć tak jak Andre tej Obecności Bożej, by Bóg przeniknął moje serce na wskroś. W porównaniu z tą świadomością, sama wiedza jest niczym.PragnęMoim zdaniem to jest świadectwo, świadectwo i dowód istnienia Boga. W taki sposób Bóg sprowadza do Siebie ateistów, a nas wierzących przeświadcza o Swojej Dobroci i Miłosierdziu. Dlatego jest to dla nas lekcja, że trzeba przejść życie wraz z Nim, co uwieńczy się spotkaniem w Niebie. I wszyscy przez takie życie w którym nie puścimy Tej Zbawczej Ręki poczujemy Jego Namacalną Obecność. Moje nawrocenie zawdzięczam Drodze Neokatechumenalnej .We wspolnocie jestem 18 lat sam jestem katchistą i jestem wdzięczny Bogu za kościol i ze znalazl w nim rownież miejsce dla mnie .Doświadczyłem również tej pewności że Jesus żyje iposyła swego ducha tym ktorzy tego chcą ! czy istnieje iny świat nie borzy niebo lup djabła piekło czy istnieje iny świat gdzie morzna pójść jak jabym chciał byci wtakim swiecie bez problemuw bez niczego złego morze kiedyś bede a narazie to wszystko dowidzenia Według mnie każdy katolik jest takim małym ateistą jak ja byłam,niby wierzysz ale twoja wiara jest tak płytka,wystarczy jedno nieszczęście i stajesz się zwykłym ateistą,jeśteśmy zbyt pewni i często zapominamy o tym że nie słowa czynią nas katolikami ,ale parwdziwe zaufanie JEZUSOWI,zawierzenie sie jemu bez granic.Prawdziwy katolik stara się choć troszeczke być podobnym do JEZUSA ,jeżeli twierdzisz że jesteś lepszy od bliźniego bo jesteś katolikiem a w sercu twoim szaleje ogrom nienawiści,jak możesz oceniać innych kiedy nie potrafisz zapanować nad swoją pychą i złością.My katolicy często zapominamy do kogo należymy,kto jest naszym BOGIEM,każdy z nas potrzebuje bożka ,tego pustego bożka który choć w małym stopniu musi pokazać jacy jesteśmy mądrzy i bogaci,lubimy błyszczeć,nawet w domu BOŻYM towarzyszy nam ten paskudny bożek,czesto dom BOŻY staje się wybiegiem modelek ,to właśnie my katolicy zabijamy i niszczymy prawdziwe oblicze CHRYSTUSA i nie szukajmy BOGA daleko,ponieważ On jest tak blisko,wystarczy odnależć swoje sumienie i umieścić go w swoim sercu.chciałabym doświadczyć tak jak Frossard , a na razie jestem na "wybiegu modelek"-to bardzo dobre porównanie z pierwszego komentarza. Doświadczenie żywego Boga zatarło się i została tylko jakaś nieokreślona tęsknota i złość.
 anna: 27.01.2010, 08:35
 chciałabym doświadczyć tak jak Frossard , a na razie jestem na "wybiegu modelek"-to bardzo dobre porównanie z pierwszego komentarza. Doświadczenie żywego Boga zatarło się i została tylko jakaś nieokreślona tęsknota i złość.
 człowiek: 09.07.2009, 09:23
 Według mnie każdy katolik jest takim małym ateistą jak ja byłam,niby wierzysz ale twoja wiara jest tak płytka,wystarczy jedno nieszczęście i stajesz się zwykłym ateistą,jeśteśmy zbyt pewni i często zapominamy o tym że nie słowa czynią nas katolikami ,ale parwdziwe zaufanie JEZUSOWI,zawierzenie sie jemu bez granic.Prawdziwy katolik stara się choć troszeczke być podobnym do JEZUSA ,jeżeli twierdzisz że jesteś lepszy od bliźniego bo jesteś katolikiem a w sercu twoim szaleje ogrom nienawiści,jak możesz oceniać innych kiedy nie potrafisz zapanować nad swoją pychą i złością.My katolicy często zapominamy do kogo należymy,kto jest naszym BOGIEM,każdy z nas potrzebuje bożka ,tego pustego bożka który choć w małym stopniu musi pokazać jacy jesteśmy mądrzy i bogaci,lubimy błyszczeć,nawet w domu BOŻYM towarzyszy nam ten paskudny bożek,czesto dom BOŻY staje się wybiegiem modelek ,to właśnie my katolicy zabijamy i niszczymy prawdziwe oblicze CHRYSTUSA i nie szukajmy BOGA daleko,ponieważ On jest tak blisko,wystarczy odnależć swoje sumienie i umieścić go w swoim sercu.
 łukasz: 20.02.2009, 11:33
 czy istnieje iny świat nie borzy niebo lup djabła piekło czy istnieje iny świat gdzie morzna pójść jak jabym chciał byci wtakim swiecie bez problemuw bez niczego złego morze kiedyś bede a narazie to wszystko dowidzenia
 tigrello77: 01.02.2009, 16:18
 Moje nawrocenie zawdzięczam Drodze Neokatechumenalnej .We wspolnocie jestem 18 lat sam jestem katchistą i jestem wdzięczny Bogu za kościol i ze znalazl w nim rownież miejsce dla mnie .Doświadczyłem również tej pewności że Jesus żyje iposyła swego ducha tym ktorzy tego chcą !
 MR: 14.01.2009, 19:35
 Moim zdaniem to jest świadectwo, świadectwo i dowód istnienia Boga. W taki sposób Bóg sprowadza do Siebie ateistów, a nas wierzących przeświadcza o Swojej Dobroci i Miłosierdziu. Dlatego jest to dla nas lekcja, że trzeba przejść życie wraz z Nim, co uwieńczy się spotkaniem w Niebie. I wszyscy przez takie życie w którym nie puścimy Tej Zbawczej Ręki poczujemy Jego Namacalną Obecność.
 mateusz: 02.07.2008, 15:12
 chciałbym to przeżyć i doświadczyć tak jak Andre tej Obecności Bożej, by Bóg przeniknął moje serce na wskroś. W porównaniu z tą świadomością, sama wiedza jest niczym.Pragnę.
 
(1)


Autor

Treść




[ Powrót ]
Daj plusika:
[ Strona główna ]
Miłość czy MIŁOŚĆ? Czyli sztuka chodzenia ze sobą Miłość czy MIŁOŚĆ? Czyli sztuka chodzenia ze sobą
Katarzyna Jarosz, Tomasz Jarosz
Jest tak wiele pytań na temat miłości, które zadajesz sobie codziennie. Czy czasami masz wrażenie, że te pytania są bez odpowiedzi? Mamy dla Ciebie rozwiązanie... » zobacz więcej
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Kontakt

© 2001-2014 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej