Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki
kard. Mieczysław Halka-Ledóchowski

(1822 - 1902)


     Karardynał Mieczysław Halka-Ledóchowski miał blisko osiemdziesiąt lat, gdy w kwietniu 1902 r. zachorował na zapalenie płuc. I kiedy po kilku miesiącach wydawało się, że dochodzi do zdrowia, zmarł nagle rankiem 22 lipca 1902 r.

     Miał 19 lat, gdy wstąpił do seminarium duchownego w Warszawie prowadzonego przez misjonarzy św. Wincentego a Paulo. Był jeszcze alumnem, gdy w 1843 r. wyjechał do Rzymu. Studiował na Gregorianum oraz w Papieskiej Akademii Kościelnej przygotowującej do pracy w dyplomacji Stolicy Apostolskiej. Tam przyjął święcenia kapłańskie i uzyskał dwa doktoraty, z teologii i obojga praw. Rozpoczął pracę jako dyplomata watykański najpierw w Kongregacji dla Nadzwyczajnych Spraw Kościoła (obecnie Rada ds. Publicznych Kościoła), a od 1852 w nuncjaturze apostolskiej w Lizbonie. Po pięciu latach został delegatem papieskim w Bogocie na olbrzymie terytorium dzisiejszej Kolumbii, Wenezueli, Ekwadoru, Peru i Boliwii. W 1861: r. został konsekrowany na arcybiskupa tytularnego Thebae i mianowany nuncjuszem papieskim w Belgii.

     Po powrocie do Polski, w 1864 r. został koadiutorem z prawem następstwa Prymasa Leona Przyłuskiego, a w dwa lata później - po jego śmierci - mimo sprzeciwu władz pruskich, objął funkcję arcybiskupa gnieźnieńsko-poznańskiego. Początkowo był dość ugodowy w stosunku do zaborczych władz pruskich. Zgodził się, aby większość stanowisk w diecezji mieli Niemcy, zakazywał też organizowania nabożeństw o charakterze patriotycznym.

     Konflikt w władzami pruskimi wybuchnął, gdy na Soborze Watykańskim I abp Ledóchowski podpisał końcowe dokumenty jako Prymas Polski. Po powrocie do Polski nie zgodził się na kontrolę przez władze pruskie seminariów w Gnieźnie i Poznaniu, co ostatecznie doprowadziło do ich zamknięcia. Jego sprzeciw wobec kulturkampfu i ograniczaniu autonomii Kościoła katolickiego, a także źle widziana aktywna działalność pasterska -rozpoczął bowiem wizytację obu archidiecezji - stały się przyczyną aresztowania i skazania. W celi nr 25 więzienia w Ostrowie Wielkopolskim spędził dwa lata (1874-1876). Nie korzystał z żadnych przywilejów związanych z biskupią godnością. W czasie jego uwięzienia, Pius IX wyniósł go do godności kardynalskiej (1875).

     Po zwolnieniu został wydalony z terenu zaboru pruskiego. Przybył do Rzymu, skąd przez kilka lat starał się kierować swoimi diecezjami. W tym czasie ponownie był przez sądy pruskie - zaocznie - skazywany, w tym za "przywłaszczanie sobie praw biskupich" (!). W 1886 r. zrzekł się funkcji pasterskich. Od tej pory pracował w Kurii Rzymskiej. W 1892 r. został prefektem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Pełnił tę funkcję przez dziesięć lat.

    Dopiero 25 lat po jego śmierci, już w wolnej Polsce, prochy kard. Ledóchowskiego mogły spocząć w katedrze poznańskiej, a serce w katedrze gnieźnieńskiej.

     Rodzina Ledóchowskich wspaniale zapisała się w dziejach Polski i Kościoła. Włodzimierz Ledóchowski był generałem jezuitów, Maria Teresa Ledóchowska, zwana "Apostołką Afryki" założyła zgromadzenie klawerianek, a Urszula Julia Ledóchowska szare urszulanki.


Wojciech Świątkiewicz


Tekst pochodzi z Tygodnika

19 lipca 2009


Morus. Człowiek światowy Morus. Człowiek światowy
Marcin Ludwicki
Książka ta, prezentuje życie Tomasza Morusa. Ten utalentowany polityk został ścięty za to, że nie podporządkował się Henrykowi VIII, który ogłosił się głową Kościoła w Anglii. Dodatek zawiera traktat Morusa o trwodze Chrystusa przed męką oraz List apostolski Jana Pawła II o św. Tomaszu - patronie polityków i rządzących... » zobacz więcej


   


Wasze komentarze:

Brak komentarzy



Autor

Treść




[ Powrót ]
 
Daj plusika:
[ Strona główna ]
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2018 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej