Kartki Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Czat Opowiadania Perełki
Co warto wiedzieć o homeopatii Co warto wiedzieć o homeopatii
ks. Andrzej Sereda
Książka ks. Andrzeja Seredy w sposób bardzo rzetelny - nie tylko z punktu widzenia teologicznego - opisuje niebezpieczeństwa związane z homeopatią, dlatego jest tak istotną pozycją piśmienniczą.... » zobacz więcej
Polecane książki: -> Zagrożenia duchowe <-   -> Zagrożenia duchowe cz. II <-
Harry Potter praktykuje magię

     Harry Potter żyje coraz bardziej własnym życiem, będqc wykorzystywany jako wzór osobowy i jako ideolog magicznej wizji świata, z całq jej dwuznacznościq. Zawirowania wokół książki i filmu podsyca przemysł produkujący gadżety o symbolice okultystycznej, które kontynuują oswajanie ludzi z realnym światem magii. Ks. Gabriel Amorth, czołowy egzorcysta katolicki, wypowiedział się negatywnie o cyklu książek o Harrym Potterze.

     Jeden sieje, drugi zbiera

     Postać Pottera urasta do rangi symbolu, który ma wiele odniesień. Zawierająca się w tej postaci-symbolu ideologiczna zbitka (odsyłająca także do okultystycznego świata znaczeń) odbija się plastycznie w duszpasterskiej praktyce ks. Amortha jako druga strona medalu. Harry Potter i ks. Gabriel Amorth dopełniają się w taki sposób, że to, co sieje jeden, zbiera drugi. Tu mamy lekkość i zabawę (choć może pozornie), tam -powagę i ciężki trud walki nie zawsze zakończonej powodzeniem. Harry Potter uczy się (w szkole!) wróżbiarstwa, rzucania magicznych zaklęć, przekleństw i uroków, kontaktuje się z duchami (spirytyzm). Tymczasem ks. Amorth, jako egzorcysta-praktyk (także nauczany przez lata przez swojego mistrza o. Candido Amantini, który miał 35 lat doświadczenia) stwierdza, że przyczyną ingerencji diabelskich (wymagających eg-zorcyzmu) jest akurat to, czego Potter i jego koledzy uczyli się w magicznej szkole. Chodzi o następujące sytuacje:

     - gdy padło się ofiarą uroku, który jest szkodzeniem innym za pośrednictwem ingerencji szatana; urok może być zrealizowany poprzez: rzucenie, wiązanie, czary, przekleństwo itp.,

     Każda forma magii jest odwoływaniem się do złego ducha.

     - uczęszczanie do miejsc i osób zajmujących się diabelską praktyką; należy tu wymienić praktykowanie okultyzmu, tj. uczestniczenie w seansach spirytystycznych, czynienie czarów lub zasięganie porad u wróżbitów, niektórych kartomantów, czarowników itp.

     Konfrontując Harry'ego Pottera (czy to w wersji literackiej, czy to w uproszczonej wersji filmowej) z Gabrielem Amorthem, doświadczamy rażącego i bolesnego kontrastu wynikającego z zasadniczych sprzeczności. Ktoś by powiedział, że sprzeczność polega na tym, iż Amorth jest realny, a Potter należy do nierealnych tworów wyobraźni. Nie jest to jednak prawda. Potter w każdej chwili może stać się realny. Wystarczy, że czytające o nim lub oglądające go na ekranie dziecko sięgnie choćby po niektóre techniki okultystyczne. Są one nauczane w „szkole", co je szczególnie nobilituje (być może ta nobilitacja jest najważniejszym zagrożeniem, gdyż okultyzm nie tylko nie jest odrzucony, ale staje w centrum kultury, co stanowi zaprzeczenie tradycji judeochrześcijańskiej). Są one także praktykowane poza „szkołą" przez różnych „czarowników" (których nie należy mylić z bajkowymi czarodziejami czy rozrywkowymi iluzjonistami). Chodzi tu szczególnie o reprezentatywne dla okultyzmu wszystkich czasów takie zjawiska i techniki, jak:

     - WRÓŻBIARSTWO - Potter uczęszcza na lekcje wróżbiarstwa, a książka popiera astrologię,
     - SPIRYTYZM - w szkole „żyją" duchy zmarłych, co jest imputowaniem i propagowaniem tezy - typowej dla wszelkiego rodzaju spirytyzmów i radykalnie sprzecznej z chrześcijaństwem - o „duchach błądzących",
     - MAGIA - najmocniej propagowana w szkole Hogwart, jako tzw. obrona przed czarną magią (z zastosowaniem przecież tych samych środków), nauczana przez czterech różnych nauczycieli.

     Magia staje więc w centrum uwagi. Tymczasem ks. Amorth pisze na podstawie swej praktyki: „Przekleństwo lub złorzeczenie są to życzenia zła, którego źródłem jest zły duch. Gdy są wypowiedziane złośliwie, zwłaszcza gdy zachodzi związek krwi między przeklinającym i przeklętym, mogą mieć straszne następstwa. Najczęstsze i najpoważniejsze przypadki, z jakimi się spotkałem, miały związek z rodzicami albo dziadkami, którzy przeklęli swoje dzieci lub wnuki. Przekleństwo okazało się bardzo poważne, ponieważ odnosiło się do ich życia i zostało rzucone w szczególnych okolicznościach, np. w dniu ich ślubu. Rodziców z dziećmi łączą więzy krwi, mają nad nimi władzę, jakiej nie ma żadna inna osoba". Czy Harry Potter praktykuje białą, czy czarną magię - w problematycznej „obronie własnej", która przecież nie zmienia struktury formalnej czynu? Czym jest zresztą tzw. biała magia? „W rzeczywistości, jak to ciągle powtarzał o. Candido, nie istnieje biała i czarna magia -jest tylko czarna magia, ponieważ każda forma magii jest odwoływaniem się do złego ducha". Harry też uprawia czarną magię w czystej postaci (żadna „obrona własna" czy „pozytywny cel" tego nie zmieni). Stąd rzucanie uroków czy przekleństw -praktykowane od wieków w realnej magii zarówno w Europie, jak i poza nią - wystarczyłoby już jako zły i niebezpieczny przykład, gdyby ktoś chciał „realistycznie" naśladować Pottera (co przecież nie jest wykluczone, skoro jest on idolem i wzorem osobowym dla młodych ludzi czy nawet małych dzieci).

     Pisze dalej ks. Gabriel Amorth, wierny swemu doświadczeniu (zbierając to, co inni zasiali): „Jacy ludzie są najczęściej chorzy i najtrudniej ich wyleczyć? Z mojego doświadczenia wynika, że są to ci, na których rzucono poważne uroki. Przypominam sobie np. pewne osoby, na które rzucono urok w Brazylii (nazywają je tam makumba); błogosławiłem także osoby, na które rzucili urok czarownicy afrykańscy. Są to bardzo trudne przypadki. Wspominam o czarach rzuconych na całe rodziny, by je zniszczyć. Niekiedy ma się do czynienia z tak złożonymi sytuacjami, że nie wiadomo, od czego zacząć. Bardzo powoli leczy się te przypadki, w których osoby co jakiś czas są dotykane nowymi gusłami. Egzorcyzm jest silniejszy od guseł, dlatego uzdrowienie nie może być wstrzymane, lecz opóźniane i to na długo".


ks. Aleksander Posacki SJ

Rycerz Niepokalanej
Kwiecień 2002 r.


Największe tajemnice Kodu Da Vinci Największe tajemnice Kodu Da Vinci
Amy Welborn
Amerykański historyk Kościoła wyjaśnia tajemnice głośnego filmu Rona Howarda KOD DA VINCI z Tomem Hanksem i Jeanem Reno w rolach głównych... » zobacz więcej

Wasze komentarze:

Brak komentarzy

Warning: mysql_connect() [function.mysql-connect]:
Lost connection to MySQL server at reading initial
communication packet, system error: 111

[ Powrót ]
[ Strona główna ]
Szatan - rzeczywistość czy mit? Szatan - rzeczywistość czy mit?
Jose Antonio Sayes
Dziś nie jest łatwo mówić o szatanie. Wielu ludzi uważa, że szatan jest tylko fantazją, obcą współczesności. Jednakże Pismo Święte, Tradycja i Magisterium potwierdzają jego istnienie... » zobacz więcej
Egzorcyzmy Anneliese Michel Egzorcyzmy Anneliese Michel
Felicitas D. Goodman
Książka "Egzorcyzmy Anneliese Michel", autorstwa Felicitas Goodman, amerykańskiej profesor antropologii kultury, w sposób przystępny i barwny opowiada pasjonującą historię dziewczyny o imieniu Anneliese, która padła ofiarą przestarzałych intelektualnych przesądów... » zobacz więcej
 Partnerzy medialni:

O stronie... | Ogłoszenia | Konkurs | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2017 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej