Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Źródełko ...czyli o darze rozmowy...


[ Dodaj wpis ]

[<<] [<] [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [>] [>>]

Chcesz prosić o wspracie i modlitwe?
Dodaj prosbę do [ Skrzynki Intencji ]

 trędowatydata: 06.09.2007, godz: 10:44

Witam! Piotrze, to co dla Ciebie jest głupotą dla innych jest czymś niezmiernie ważnym, piszę to co myślę i w co wierzę i nie jest to kącik z poradami dla nieszczęśliwie zakochanych w kolorowym czasopiśmie, nikomu nie staram się wmówić że tak właśnie ma żyć. Widzisz ja sobie inaczej miłości nie wyobrażam, tyle że w przeciwności do Ciebie nie traktuję tego jak umartwienie ale jak szacunek wobec uczuć drugiej osoby, którą ponoć kocham, nie na zasadzie "słuchaj, kocham Cię, masz tydzień czy tam powiedzmy miesiąc żeby się zdecydować czy też mnie kochasz bo jakby coś szukam sobie innej, muszę przecież mieć coś z życia..." (przepraszam za przejaskrawienie). Taki już patologicznym osobnikiem jestem. Jak wspomniałem to co napisałem i to co piszę to nie żadne rady a tylko to co myślę, kim ostatecznie jestem żeby udzielać komukolwiek rad? Chciałbym tylko żebyś zwrócił uwagę że to co Tobie wydaje się najbardziej normalne i co przychodzi Ci z łatwością dla innych jest wielkim problemem, a miłość wbrew temu co piszesz nie polega na zaspokojeniu własnych potrzeb. Wiesz jak rozumiem miłość? Że życzę kochanej osobie wszystkiego dobrego i wcale nie roszczę sobie praw do udziału w tym dobrze. Mamy odmienne opinie na ten sam temat i to całkiem normalne jest. Acha, jeszcze jedno urocze jest traktowanie miłości i drugiego człowieka na zasadzie zysków i strat... "jaką mam pewność że warto czekać te 10 i więcej lat" otóż nie mam nijakiej pewności, tyle że miłość to nie coś co mogę zyskać ale co mogę dać i jakoś nie pasuje mi taka kalkulacja. Tak więc jak wspomniałem nie traktuj mojego pisania jak dobrych rad dla kogokolwiek, ale zwyczajnie jak głos w sprawie, z którym nikt na dobrą sprawę nie musi się zgadzać i ja to szanuję jak najbardziej. Trzymaj się zdrowo i Pokój z Tobą!

1902 )
 Piotrdata: 06.09.2007, godz: 09:54

trędowaty - masz rację, że nie ma się co spieszyć nadmiernie, ale nie można przeciągać oczekiwania w nieskończoność, bo mamy wtedy patologiczną sytuację. To nie jest miłość, tylko choroba. Jestem ciekaw, czy sam zdecydowałbyś się na takie umartwienie. Sądzę, że nie, a to co piszesz to dobre rady, ale chyba dla INNYCH. Jeżeli chcesz cierpieć z miłości - droga wolna, ale nie opowiadaj takich głupot, bo wielu ludziom może to zaszkodzić i po prostu zniszczyć ich życie. Byłem raz w takiej relacji, toksycznej i muszę stwierdzić, że dobrze się stało, że to już za mną. Oczywiście na początku, po rozstaniu, był ból, poczucie straty, ale z czasem odżyłem. A poza tym - jaką masz pewność, że warto czekać te 10 i więcej lat? Miłość ma nagle stać się umartwieniem? Przepraszam, ale to chyba nie jest miłość, ale choroba..

Basiu - to o czym piszesz to idealizm - piękny, ale oderwany od życia. To głównie zranienia, złe doświadczenia na nas wpływają, bo zmuszają nas do zamyślenia nad sobą, swoim życiem. Bez pracy nad sobą nie może być mowy o "cudownym" ominięciu problemów dzięki przeznaczeniu. Nie neguję tego, iż na wszystko jest czas, ale bez kiwnięcia palcem nie zmienisz wiele w swoim życiu.

1901 )
 tez zraniona, e-mail: BeLand@interia.eudata: 06.09.2007, godz: 09:49

no własnie, trochę zgodzę się z Trędowatym, nie do konca zgodziłabym sie z Marcinem. Owszem, nie mozna czekac w nieskonczoność, przebierając itp ale miłośc to przecież wytrwałość, cierpliwość. A tu zrozumiałam ze chodzi o zdobycie kogoś, by juz miec to za sobą. a to nie ma nic wspolnego z miłoscią.
Myślę ze warto kogoś lepiej poznać nawet jeśli to dłużej potrwa bo ktos cierpi, i jeśli tą osobe pokochamy lub jestesmy w stanie pokochac to warto poczekać, dać jej czas, nie przeginać z naciąganiem ale pozwolić uczuciu naturalnie rozkwitnąć a tym samym dojrzeć do ważnej decyzji jaką jest małzenstwo. Bo to nie zwykła formalność jak niektórzy traktują... bo się starzeją, bo kończą 30, to trzeba już stworzyć małżeństwo.
Jesli komuś w młodym wieku sie nie udało nie znaczy, że w przyspieszeniu ma teraz zapoczątkować uczucie by zawrzeć małzeństwo!
Poza tym jest jeszcze pomoc Boża, jeśli się poleci Bogu tę osobę i przemodli, przyjdzie odpowiedź.

1900 )
 trędowatydata: 06.09.2007, godz: 09:24

A propos tego co się ponawypisywało poniżej, to myślę że po pierwsze nic na siłę, każdy ma swoje jakieś wewnętrzne przeżycia radości i smutki, do pewnych kwestii czasami długo się dochodzi, to tak jak z kwiatkiem który długo trzeba podlewać i pielęgnować zanim rozkwitnie, tak i z człowiekiem, nie przyspieszymy nic takimi własnymi pretensjami, a jeśli ktoś choćby 10 lat nie może poczekać aż ktoś wewnętrznie sie przełamie coś się przesili to błagam niech nie pisze o miłości, prawdziwie kochać to być przy kochanej osobie nawet z myślą że nigdy nie będzie się razem i nic nigdy z tego nie będzie poza tą własną ofiarą...a nie prędziutko dziewczyno decyduj się bo mi latka lecą...chyba nie czuję tego bluesa, oczekiwania, oczekiwania i jeszcze raz oczekiwania, aż się słabo robi. Pokój z wami!

1899 )
 Basia, lat 30, e-mail: bchwastek@vp.pldata: 06.09.2007, godz: 07:35

Do Marcina
Myślę, że poprostu "na wszystko jest odpowiednia pora pod niebem"i że dwa serca się szukają i w odpowiednim momencie się spotkają, i nie szukajmy w sobie negatywnych przyczyn, jest wiele wartościowych ludzi, których dzielą duże odległości, musimy być cierpliwi i modlić się by to Maryja wybrała nam odpowiednią żonę, męża, oczywiście trzeba szczęściu też wyjść naprzeciw:-) Pozdrawiam:-)

1898 )
 do aurei, e-mail: karolk108@wp.pldata: 06.09.2007, godz: 07:03

"Nie wyczerpała się litość Pana, miłość nie zgasła.
Odnawia się ona co rano: ogromna Twa wierność.
"Działem mym Pan"-mówi dusza moja,
dlatego czekam na Niego." (Lm 3, 22-24)

Nie muszę chyba nic dodawać, te słowa Pisma Św. mówią same za siebie.

z modlitwą Karol

1897 )
 jadata: 06.09.2007, godz: 02:12

prosze o modlitwe w intencji mojej kolzenki Izy..o potrzebne łaski....

1896 )
 Piotrdata: 05.09.2007, godz: 22:56

Aurea - cieszę się, że chociaż na odległość, jakoś pokrzepiło Cię to ;) A co do reszty - niestety kobiety są traktowane fatalnie. Niezależnie od osiągniętego sukcesu, posiadania dzieci, czy wybitnego intelektu. Po prostu napisałaś prawdę, smutną, acz trudną do ukrycia. A wiecie o tym same jako kobiety. Poza tym nie mam w zwyczaju potępiać ludzi, a co najwyżej ich czyny. Z tego co piszesz, to już sama czujesz się ukarana i upokorzona, więc nie byłoby sensu Cię atakować. Po co? Dla przyjemności? Nie cieszy mnie cudze nieszczęście. A poza tym jestem zwolennikiem programu pozytywnego - jeśli zwracasz komuś na coś uwagę, to rób to po to, żeby pomóc, a nie dla zasady.

A co do widoczności - masz już odpowiedź i teraz po prostu musisz się "pokazać" światu. Odgradzając się od świata trzeba mieć świadomość, że zyskujemy kawałek rzeczywistości dla siebie, mamy trochę swojej piaskownicy, ale może nam wiele umknąć, bo nie bawimy się z innymi. Zastanów się nad tym i dopiero zacznij coś robić, czy może na początku myśleć w ogóle o jakimś konkretnym działaniu/planie. A przede wszystkim nie licz na gotowca, zwłaszcza gdyś taka enigmatyczna. W takim wypadku trudno o dobrą radę.

1895 )
 :-)data: 05.09.2007, godz: 22:35

Witam wszystkich

Czytam ostatnio wasze wpisy. I tak się zastanawiałam. Bo macie racie odnośnie tych zranień, bojaźni i tego ze nalezy przezwyciężyć strach i pozwolić się kochać.
Ale jest czasem też tak ze ktoś chce być kochany ale nie jest zauwazany. Owszem moze i wina lezy po jego stronie bo trzeba działać. Czasem jednak niektózy mają skrytą osobowość. Nie lubieją się pokazywać i być w kręgu ciągłego zainteresowania. Poprostu prowadzą spokojne zycie.
Taka osoba myśli, pragnie by byc kochana/kochany ale jest trakotowany jakby nie istniał. Nigdy nikt nie skieruje zadnego gestu zachęcającego. To co w tedy.....
Taka osoba czuje się bezwartościowa i coraz bardziej zamyka się na innych, popada w kompleksy.

To tyle z mojej strony.....

Moze ktoś mi coś doradzi odnośnie tego jak mam się zachowywać aby zostać zauwazoną :-)

1894 )
 aurea, lat 22data: 05.09.2007, godz: 21:59

.. do Piotra i Kariny!!
Dziekuje Wam bardzo, za slowa, ktore stanowia dla mnie w jakis sposob otuche. Dziekuje za to, iz nie potepiliscie mnie. Mam nadzieje, ze Wam i wszystkim innym Bog wynagrodzi laskami, gdyz jestescie ludzmi, ktorzy potrafia zrozumiec, nie ocenianiac i potepiajac z gory!

" Szczesliwi, ktorzy mieszkaja w domu Twoim Panie,
ktorzy zachowuja ufnosc w swoim sercu.
Przechodzac dolina placzu, przemieniaja ja w zrodlo.
Z mocy w moc wzrastac beda;
ujrza oblicze Boga"
Ps 84,5-8

Zycie teraz stanowi dla mnie bardzo wielkie wyzwanie. Zaluje, faktu iz pewna osoba, ktora powinna jakos zareagowac nie zrobila niczego. Czasami jest tak, ze wydaje sie nam iz znamy dana osobe dobrze. Mnie osobiscie wydawalo sie, ze po 3 latach spedzonych razem wiem cos o tym czlowieku. planowalismy razem zycie. Jakaz to ironia. Nie wiem czy kiedy kolwiek bede w stanie zapomniec o tym co zrobilam, a ten czlowiek zyje sobie jakby nigdy nic sie nie stalo. Czy milosc, az tak silepa jest,ze nie widzialam i nie wiem czy dalej nie widze jaki ten czlowiek jest??
Kobieta stworzenie, ktore czesto ponizane czy nie doceniane a jakze w weilu przypadkach rowniez bite dalej bedzie trala przy "towarzyszu swojego zycia".
Bog zaplac Wam za dobre slowo!!

1893 )
 Piotrdata: 05.09.2007, godz: 21:50

Bea - to nie świat jest skomplikowany, tylko my. To my komplikujemy sobie, tudzież innym życie. To poniekąd jest wytłumaczenie Twoich wątpliwości. Odpowiedzi na swoje pytania szukaj przede wszystkim w sobie. Podejrzewam, że Ty tak naprawdę znasz odpowiedź, ale boisz się z nią zmierzyć, czy też raczej
z samą sobą. Oczywiście rozmowa z kimś nie zaszkodzi, ale trzeba jednak zacząć od siebie.

Aniu - niestety często to nie jest tylko kwestia rozstań, które są za nami. Ja osobiście częściej spotykam się z sytuacją, że problemy są o wiele poważniejsze i głębsze, a "rozstania" są zasłoną dla tych prawdziwych, a dodatkowo ucieczką i usprawiedliwieniem dla nierozwiązywania problemów. A poza tym otwarcie to za mało - druga strona niekoniecznie musi sobie poradzić z sytuacją, co może tylko pogłębić tragedię zranionej osoby. Druga strona po prostu musi się przygotować na to, czyli tak naprawdę na wszystko, na spotkanie z nieznanym. Wszak człowiek jest nieodgadnioną i poplątaną istotą. A co do szczerości - w dzisiejszych czasach trudno o nią. Jesteśmy ciągle uczeni zakładania masek, ukrywania się, pozowania. A jeśli już spotkamy się ze "szczerością", to raczej będzie podszyta złośliwością i chęcia dowalenia drugiemu.

1892 )
 Ania, e-mail: ania.ac78@vp.pldata: 05.09.2007, godz: 21:38

W nawiązaniu do ~Marcin~ i ~Monika~
...rzeczywiście i nam kobietom czasami bardzo trudno dotrzeć do zranionych serc mężczyzn...
Często wielu z nas (zwłaszcza w pewnym wieku;-) dotknęły rozstania, odrzucone uczucia - mniej lub bardziej boleśnie, ale tak jak piszesz Marcinie warto otworzyć się, chociaż niekiedy jest to trudne. Uważam, że i tutaj najważniejsza jest szczerośc i szacunek dla drugiej osoby - jeśli więc nie jesteśmy jeszcze "gotowi", aby obdarzyć kogoś zaufaniem i dać nadzieję (chociażby częściowo) - lepiej o tym powiedzieć zamiast ranić (np. opowiadając nieustannie o swoich "byłych miłościach"...jak długo można tego słuchać ?) i dawać tym samym drugiej stronie powody do zastanawiania się 'czy ze mna wszystko w porządku ?'
Myślę, że warto nauczyć się przyjmować taką czy inną "odmowę" w naszym życiu...i nie zamykać się, bo każda znajomość może być wartością (nawet mimo cierpienia...), czasem tą największą, na którą czekamy i która jest darem od Boga:-)
Pozdrawiam

1891 )
 Karolina, lat 27, e-mail: 52anilorak@interia.pldata: 05.09.2007, godz: 21:22

Kiedy już zmrok zapada,
kiedy gaśnie biały dzień,
kiedy gwiazdy nad nami świecą,
kiedy miasto dokoła śpi.

(...) O Panie mój przyjm moją skruchę,
O Panie mój czy słyszysz mój głos.
Wielbię Ciebie całym sercem,
Weź mnie całego, jeżeli chcesz.
Przed oczyma mam Twoją mękę,
Przed oczyma mam Twój krzyż.

(...) Dokąd pójdziemy Panie bez Ciebie,
Dokąd zdążamy, jaki jest nas cel.

czy mnie słyszysz...

1890 )
 Bea, lat 30, e-mail: biedroneczka@akcja.pldata: 05.09.2007, godz: 21:13

ja również mam podobny problem. Nie boję się mężczyzn ale nie potrafie im zaufać jeśli chodzi o związek, wydaje mi się, że kazdy potraktuje kobietę tak samo.
Lubię z nimi porozmawiać ale jesli chodzi o coś więcej blokuje się.
Może ktos chciałby porozmiawiac o tym np przy kawce najlepiej z podkarpacia w okolicach Tarnów i Rzeszów. Tak zwyczajnie podzielić się własnymi przemyśleniami, może doswiadczeniami i refleksją? dlaczego tak trudno czlowiekowi uwierzyć ze moze być szczęśliwy?? gdy widzę szczęsliwe pary wydaje mi się jakbym wróciła z kosmosu bo ja w to nie wierzę, a jak spotkało mnie to na krótką metę. co robić by zmienić nastawienie do uprzedzeń? dlaczego człowiek chce ,pragnie a boi się miłosci?
wolałabym zadowolić się wolontariatem i żeby to mi wystarczyło.. przeciez mamy byc więcej dla innych...

1889 )
 Piotr, e-mail: sunhaven@o2.pldata: 05.09.2007, godz: 20:48

Aurea - stało się i teraz musisz zacząć budować swoje życie, mając na uwadze wnioski, które powinnaś wyciągnąć. Nie znam sprawy, ale wydaje mi się, że winien jest nie tylko ten facet, ale i Twoje najbliższe otoczenie, które nie dało Ci najwyraźniej wystarczającego wsparcia. Teraz trzeba żyć dalej, choć ciężko.

Co do mieszkania z rodzicami - tylko, gdy to niezbędne. Wiem coś o tym, bo mieszka z nami moja babcia i z doświadczenie podpowiada jednak separację od rodziców/teściów, ale wiadomo, że czasem nie jest to możliwe. W takiej sytuacji trzeba po prostu starać się jak najszybciej wyprowadzić.

Moniko - nie ma modelu, nie ma jednej drogi. Każda sytuację, każdego człowieka trzeba rozpatrywać indywidualnie. Wiem to z doświadczenia/obserwacji. Na pewno nie jest to łatwe i wymaga dużo cierpliwości, może nawet więcej niż w przypadku kobiet. Oczywiście nie może być tu mowy o drodze na skróty - tzn. złożę ręce do modlitwy i gotowe. Tak się nie da, tu potrzebny jest ogrom pracy. Jeśli chcesz o tym porozmawiać, o ile mejlowo to możliwe, to po prostu do mnie napisz.

Trudno mi się nie zgodzić również z Marcinem i to nie dlatego, że jesteśmy facetami, ale po prostu dlatego, że mądrze pisze.

hanka - piszesz o zranieniach i ja to rozumiem. Jednak wydaje mi się, że często problemy, wewnętrzne zwłaszcza, są wyolbrzymiane. Zranień też to dotyczy. Ale i tak najważniejsze to zacząć od siebie, może z jakąś pomocą z zewnątrz. Inaczej żadne przebijanie się nie uda. Będziemy mieli wtedy do czynienia z klasycznym syndromem oblężonej twierdzy, która chce i nie chce być zdobyta. Najpierw praca nad sobą, a dopiero później działanie w konkretnym kierunku. Oczywiście zwrócenie się do Boga jest ważne, ale nie może zastępować naszego działania. Taki skrót po prostu nie przejdzie. Żeby gdzieś dojść, trzeba najpierw ruszyć się z miejsca, w którym się stoi.

1888 )
 Agnieszka do Martydata: 05.09.2007, godz: 19:40

To jest temat rzeka - mieszkanie z rodzicami po ślubie. Uważam, że to nie najlepszy pomysł, szczególnie na początku, ale czasem nie ma innego wyjścia. Ja się już nie mogę doczekać własnego domu.

1887 )
 monika, e-mail: eyesneverdry@interia.eudata: 05.09.2007, godz: 18:02

Zauważyłam, że dużo ostatnio piszecie o tym jak dotrzec do zranionej kobiety, ale co z mężczyznami?? Jak dotrzec do wnętrza zranionego chłopaka, co zrobic by sie otworzyl, zaufal ??

1886 )
 do Aurea, e-mail: karina@interia.pldata: 05.09.2007, godz: 17:11

Popełniłas błąd, nie Ty jedna! za tę sytuacje ponosi odpow także mężczyzna który w tej sferze ma byc szczeg. odpowiedzialny. Twój zawiódł, stchórzył a TY zostałas z tym sama. Nie możesz wiecznie sie katować. Bóg przebacza wszystkie grzechy. Przebacz samej sobie, proś dziecko o przebaczenie, nadaj mu imię i wynagradzaj temu dziecku miłosiernymi uczynkami. To jest sprawdzona metoda i polecana przez kościół. Nikt nie ma prawa Cie potępiać. i TY sama tego nie rób!! pomodle sie.

1885 )
 Marcindata: 05.09.2007, godz: 16:10

Do Mała Nadzieja 22 i Hanka
No tak mężczyzna może i jest silny ale nie będzie wiecznie czekał,zwłaszcza taki który już ma swoje lata.I taki facet też czasami zaczyna myśleć że jest z nim coś nie tak skoro nie ma dziewczyny skoro się stara a tu nic z tego konkretnego nie wychodzi.Wiem że przebić przez barierę psychiki ranionej kobiety jest bardzo trudno i jestem w stanie poczekać i być przy niej ale jeżeli ona nie chce się cześciej kontaktować i na każdą propozycję spotkania się wkręca pod byle pretekstem to facet się zniechęci,nawet ten najtwardszy.Musi być ze strony kobiety przynajmniej ten malutki impuls i sygnał że ona jednak kiedyś będzie w stanie zaufać chociaż dziś może być ciężko bo została zraniona i jest nieufna.Wtedy mężczyzna zobaczy że warto trwać i być przy kobiecie bo jest nadzieja że kiedyś zaufa i ze on nie traci czasu na darmo.No ale to wszystko jest teoria ktorą trzeba przełożyć na życie...Ja staram się już od dawna i nie tylko zaczynam myśleć że z tymi dziewczynami jest coś nie tak ale sam się zaczynam zastanawiać co ze mną jest nie tak. Pozdrawiam:)

1884 )
 Mała Nadzieja22data: 05.09.2007, godz: 13:56

Do Hanka:)no właśnie wspaniale opisałaś to wszystko, ale ja widocznie nie spotkałam tego, który przebije się przez tą barierę i nie zniechęci się, tylko poprostu będzie obok, gdy tego potrzebuje:)a ja...hm...ja na pewno kiedyś Mu wynagrodzę pokonywanie tej bariery...Pozdrawiam:)Dzięki za polecenie mi książki...na pewno przeczytam:):):)Dziękuję, że jesteście....

1883 )
 aurea, lat 22, e-mail: misiekp@yahoo.co.ukdata: 05.09.2007, godz: 12:21

Witam bardzo serdecznie wszystkich!!
Chcialam powiedziec, ze bardzo zazdroszcze Wam odwagi i nadzieji. Ja juz nie potrafie patrzec z wiara w oczach oczekujac lepszego jutra.
Jestem jedna z wielu dziewczyn, ktore zdecydowaly sie wyjechac za granice w oczekiwaniu na lepsze dni i mozliwosc pomocy najblizszym. Zycie jednak nie jest scenariuszem ktoren mozna samemu sobie napisac. Nasze droge obieramy sobie sami, ale nad nami jest Bog, ktoren czasmi mi inne plany wobec nas.
Z drugiej strony, jestem jedna z niewielu. Zrobilam cos bardzo, cos o czym nawet nie powinnam pisac. Bardzo sie tego wstydze i wiem, ze byla to pochopna decyzja, ktora nie pozwala mi juz normalnie funkcjonowac. Wiem jestem sama sobie winna, nie chce sie usprawiedliwiac. Usunelam ciaze. Nie ma dla mnie usprawiedliwienia, poczulam sie tylko samotnie. Mezczyzna czasami jest okrutny, po 3 lata bycia razem, planowaniem zycia razem, on stiwerdzil ze plany to co innego a zakladanie rodziny to inna sprawa.
Prosze Was o modlitwe za mnie, a przede wszystkim za duszyczke nienarodzonego malenstwa. Dziekuje.
Z pamiecia modlitwy aurea

1882 )
 hankadata: 05.09.2007, godz: 12:02

Do Marcina
Dziewczyny często nie wiedzą tego, bo są strasznie poranione. Same często nie wiedzą ile w nich jest obaw, blokad, strachu, barier. Dopiero przy konfrontacji, w danej sytuacji, mimo chęci, paraliżuje je strach.. Przecież one nie chcą tego strachu. Przecież marzą o miłości. Czego się boją? I znów zastanawiają się co z nimi jest nie tak.. Widzisz, to jest kompletnie irracjonalne, i to błędne koło. Najpierw dziewczyna musi sama chcieć sobie z tym poradzić, ale to długa droga ze wzlotami i upadkami. I samej poradzić sobie trudno.. U mnie po pierwszym związku był kryzys straszny. Tuż przed studniówką dostałam smsa, że on wyjeżdża za granicę , i że chyba wiem co to oznacza. Teraz trochę inaczej na to patrzę, ale wtedy była rozpacz, bo jeżeli jesteś z kimś prawie rok czasu, to oczekujesz że chociaż o tak ważnych sprawach dowiesz sie osobiści, a nie z lapidarnego smsa. Więc przy okazji rozmowy, pytasz co to oznacza. Wspominasz że następnym razem chcesz dowiedzieć sie o tym osobiście, a nie przez smsa. Dowiadujesz sie że to jeszcze nie-koniec, tylko po prostu go nie będzie z toba na tej studniówce. ok. przełknąć ciężko, ale próbuję to zrozumieć. On wyjeżdża. Później czekasz miesiąc na jakąś wiadomość od niego. Nic. Martwiłam sie czy cos sie nie stało, może lezy w szpitalu i nie może odpisać.. Miotanie sie straszne. Wysyłałam smsy, maile, dzwoniłam.. Nic. Zero odzewu. Aż w końcu odpowiedź mailem, że "jestem dla niego zbyt dobra, abyśmy mogli być razem, i on na mnie nie zasługuje". Człowiek zaangażował sie emocjonalnie, i tu nagle dostaje taką odpowiedź bez żadnej argumentacji. Próbuje pytać dlaczego, żeby choć na przyszłość móc sie poprawić, żeby nie popełniać tych samych błędów. Nic. A to trzeba sobie jakoś wytłumaczyć. Najprościej: widocznie ja nie zasługuję na miłość, jestem beznadziejna i każdy boi sie mi to wprost powiedzieć toteż owijają w bawełnę, kontakty z płcia przeciwną powinny zostać ograniczone do stopnia przyjaźni. Dalej nic nie ma. Bez sensu przeżywać to samo od nowa, bez sensu sie angażować, bez sensu później zawieść kogoś, że jest się takim-a nie innym. Takie głupie postanowienie, ale bardzo mocno zakorzenione. Tak bezpieczniej. Bez żadnego ryzyka. Ale czy szczęśliwie? Na całe szczęście z Bogiem, z oazą, z wolontariatem. Więc radośnie, wśród ludzi, tylko z zamknięciem na miłość damsko-męską. W pewnym momencie jednak doskwiera brak. I modlitw sporo o tego właściwego mężczyznę, tego który zniesie te wszystkie blokady, który delikatnie przebije się przez bariery. Takiego któremu na to pozwolę. Że się boję, że nie wiem jak zniosę następne rozstanie, żeby ten następny to był ten właściwy. I nauka zaufania najpierw Bogu, żeby On prowadził wedle Swojej woli. Powoli, powolutku. Od koleżeństwa, kiedy to dany człowiek bardziej irytuje niż zachwyca, aczkolwiek bardzo ciekawi. Powoli i bardzo rożnie, z niepewnością dokąd to prowadzi. 1 krok do przodu, 2 do tyłu, 3 do przodu, 1 do tyłu.. I zawierzanie znajomości Jezusowi. Żeby to było święte, żebyśmy my byli święci. Zwątpień szereg. I upewnianie się w tej decyzji, że ja chcę, tylko sie boję. Ponad rok walki ze strachem, ale on był i wspierał. Sam nie wiedział dokąd to idzie. Mnóstwo zbiegów okoliczności, mnóstwo sytuacji które sprzyjały rozkwitaniu przyjaźni. Aż kiedyś odprowadził i pocałował w policzek. Pięknie.. Innym razem złapał za rękę. Bez zbędnych słów. Ale przede wszystkim on jest i pomaga z moim strachem walczyć. Bo ten się pojawia czasem.. Ta myśl nieznośna co ze mną jest nie tak, zwłaszcza gdy pojawiają sie nieporozumienia. Ale mimo to on jest. I wspiera. Za co chwała Panu. Chcę Ci Marcinie powiedzieć że z tym strachem to naprawdę długa droga. I dziewczyny na tej drodze nie można samej pozostawić. Najpierw ona musi się z tym do Pana Boga wybrać, a później wspierać ja cierpliwie należy. Bo jeżeli ona mówi że sie boi zaufać-to już trochę ufa skoro się zwierza. I można powiedzieć że strach przezwycięży się razem, tylko czy ona chce. To trudne, i dużo cierpliwości i delikatności wymaga. Ale można. Byle tylko mężczyzna nie wycofywał sie zniechęcony jej strachem. On jest silny, i z pomocą Bożą może jej pomóc. Trzeba tylko chcieć, modlić sie trochę, ufać oraz sie nie poddawać. Będzie dobrze, bo przecież Pan nasz dobry czuwa. On który jest Miłością jakże odmówi nam Miłości? On który z całą Miłością Siebie samego nam daje. Niech będzie Mu chwała, i Ojcu, i Synowi, i Duchowi. Niech was prowadzi do szczęścia, niech was prowadzi do miłości, niech was prowadzi do Siebie samego. Amen.

1881 )
 karol, e-mail: karolk108@wp.pldata: 05.09.2007, godz: 11:49


To chcieć czynić drugiego wolnym, a nie uwodzić go,
to uwolnić go z jego więzów, jeśli pozostawał więźniem,
Aby on także mógł powiedzieć: "kocham ciebie",
nie będąc do tego zmuszonym nieposkromionymi pragnieniami.

Kochać to wejść do drugiego, jeśli otwiera tobie
bramy swego tajemniczego ogrodu, po drugiej
stronie okrężnych dróg, kwiatów i owoców
zrywanych na skarpie,
Tam, gdzie zadziwiony potrafisz wyksztusić: to
"ty", moje kochanie, ty jesteś moją jedyną...

Kochać to chcieć ze wszystkich sił dobra drugiej
osoby nawet z pominięciem siebie, to czynić
wszystko, by ona wzrastała i rozwijała się
Stając się z każdym dniem człowiekiem jakim
być powinna a nie takim, jakiego chciałbyś ukształtować
według swoich marzeń.

Kochać to ofiarować swoje ciało, a nie zabierać
ciała drugiej osoby, lecz przyjąć je gdy daje siebie,
To skoncentrować siebie i wzbogacić, aby
ofiarować ukochanej całe swoje życie skupione w
ramionach twojego "ja", co znaczy więcej niż
tysiące pieszczot i szalonych uścisków,

Kochać to ofiarować siebie drugiej osobie, nawet
jeśli ona przez moment się wzbrania
To dawać nie licząc tego, co inny ci daje,
płacąc bardzo drogo, nie domagając się zwrotu.

Największa miłość wreszcie to przebaczyć, gdy
ukochana niestety odchodzi, usiłując oddać
innym to, co przyrzekła tobie.

Kochać to zastawić stół, aby przy nim zasiadł twój
gość i nie sądzić, że możesz obejść się bez niego,
Ponieważ pozbawiony żywności, jaką on ci przynosi,
na twoje świąteczne przyjęcie nie postawisz
dań królewskich lecz tylko suchy chleb biedaka.

Kochać to wierzyć drugiej osobie i ufać jej,
wierzyć w jej ukryte siły, w życie które posiada,
jakiekolwiek byłyby kamienie do usunięcia dla
wyrównania drogi.

To zdecydować się rozsądnie i odważnie wyruszyć na
drogi czasu, nie na sto, tysiąc czy dziesięć
tysięcy dni, ale na pielgrzymkę, która się nie skończy,
bo jest pielgrzymką, która trwać będzie ZAWSZE.

Powinienem ci to powiedzieć, aby oczyścić twe
marzenia, że kochać to zgodzić się na cierpienie,
śmierć sobie samemu, aby żyć i ożywiać,
Ponieważ tylko ten, kto może bez bólu zapomnieć
o sobie dla drugiego, może wyrzec się życia dla
siebie tak, żeby nie umarło w nim cokolwiek z niego.

Kochać wreszcie to jest to wszystko, o czym
powiedziano i jeszcze więcej,
Bo kochać to otworzyć się na nieskończoną MIŁOŚĆ,
to pozwolić się kochać, być przejrzystym
wobec tej MIŁOŚĆI, która zawszę w porę.

To jest, o wzniosła Przygodo, pozwolić Bogu
kochać tego, którego ty w sposób wolny
decydujesz się kochać!

Michael Quist

1880 )
 Marcindata: 05.09.2007, godz: 10:49

Do Mała Nadzieja22 i innych dziewczyn
Tak, dziewczyny nawet niektóre z Was nie wiedzą ile dobra i ciepła mogą wnieść w życie chłopaka. A nie wiedzą o tym bo paraliżuje je strach przed facetem lub jakieś ogromne kompleksy."ODWAGI NIE BÓJCIE SIĘ!!!"-będę te słowa powtarzał aż do znudzenia!.Spotkałem i poznałem osobiście kilka wartosciowych dziewczyn na tej stronie katolickiej i na innych ale coraz częsciej spotykam się z tym że dziewczyny mówią:"nie mogę zaufać.boję się" itd.Przy takim podejściu naprawdę nie macie większych szans na to by być z chłopakiem.A przecież każda z Was potrzebuje miłosci i ciepła a wiem o tym doskonale bo spotykam sie i pracuję z dziewczynami ktore są niezamężne a mają już po20-parę lat.Może i pewne obawy są uzasadnione ale nie mogą Was definitywnie i na zawsze zamykać na miłość i ciepło ktorego tak bardzo potrzebujecie. Pozdrawiam:)

1879 )
 do Mała Nadzieja22, e-mail: beatusa@poczta.fmdata: 05.09.2007, godz: 10:40

Tak koniecznie przeczytaj Urzekającą... myslę ze inaczej spojrzysz na siebie i mężczyzn. Potrzeba CI tez modlić się o uzdrowienie z niechęci do mężczyzn bo skądś to się wzięło.. i nie można tego bagatelizować trzeba znaleźć przyczynę by w przyszłości potrafić otworzyć się na miłość. To samo nie przejdzie.. ważne jest uzdrowienie...a potem cała reszta jakoś sie ułoży;. Wszystkiego dobrego ;

1878 )
 Do MalaNadzieja22data: 05.09.2007, godz: 00:13

Polecam ksiazke Johna & Stasi Eldredge ''Urzekajaca''.Bedzie dobrze:-)

1877 )
 Grzegorz, lat 25, e-mail: barbarossa82@o2.pldata: 04.09.2007, godz: 22:58

Witam.
Dziękuję za słowa pocieszenia. Prawdę mówiąc nie spodziewałem się takiego odzewu, również mailowego. Przepraszam też, że odezwałem się trochę późno, ale mam młodsze rodzeństwo, które zazwyczaj okupuje komputer.
Tak sobie myślę, że mój post być może epatuje zbyt mocno czarnymi kolorami. Mimo wszystko napisałem, że nie są to myśli samobójcze, ale boję się, że mogą się w nie przerodzić. Mimo tych przemyśleń, jest we mnie chęć życia. Brakuje mi chyba przede wszystkim odwagi, męstwa. Nie potrafię się często przemóc, pokonać wstydu, lęku przed upokorzeniem.
Ela napisałaś, że szukasz odpowiedzi w Piśmie. Ja też tak próbuje. Wczoraj wieczorem, kiedy tak myślałem o tym wszystkim, wziąłem do ręki Pismo z taką nadzieją gdzieś w środku mnie, że być może Bóg coś chciałby mi powiedzieć. I Słowo otworzyło się na fragmencie z Drugiego listu do Koryntian „Bo moc w słabości dochodzi do pełni. Nader chętnie więc chlubić się będę raczej z mych słabości, aby moc Chrystusowa spoczęła na mnie[…]Bo gdy jestem słaby, wtedy mocny jestem”.
Trochę mi wstyd, bo zdaję sobie sprawę z tego, że moje problemy są niczym w porównaniu z tym, jaki krzyż dźwigają niektórzy, a ja się qrka użalam nad sobą. Pewnie Bóg powinien mi dać niezłego kopniaka w tyłek to może wtedy bym się obudził.
Na razie tylko tyle przychodzi mi na myśl. Jeszcze raz dziękuję za odpowiedź i modlitwę.

1876 )
 Martadata: 04.09.2007, godz: 22:45

Co myślicie na temat wspólnego mieszkania z rodzicami po ślubie???

1875 )
 Maria, lat 56, e-mail: mmarsien@wp.pldata: 04.09.2007, godz: 21:36

Drodzy Źródełkowicze, z całego serca proszę Was o modlitwę za Agnieszkę i Łukasza...

1874 )
 Mała Nadzieja22data: 04.09.2007, godz: 15:58

Witajcie:)dziś przeczytałam wpis Marcina i poruszyły mnie Jego słowa...o tym, że nawet nie wiemy my kobiety ile możemy dobra dać:)z drugiej strony mam do Was pytanie...jak pokonać barierę...tą strachu, która powoduje, że nie potrafię się otworzyć na drugiego człowieka, szczególnie mężczyznę...Tak poparzyłam się parę razy, ale naprawdę nie odcinam się od ludzi,mam wielu znajomych...ale myśl, że mogłabym być z danym człowiekiem...totalnie mnie paraliżuje i oczywiście stawiam mur, który On nie da rady zburzyć...i wierzcie mi nigdy nie miałam problemu z nawiązaniem znajomości...Wiem też, że nie mogę czekać, aż ktoś stanie u moich drzwi...z drugiej strony myślę, że jeśli spotkam tą swoją drugą połowę to moja bariera zniknie, a ja otworzę swoje serce...Co o tym myślicie???Ja wciąż wierzę i zawsze staram sie, aby słowa z Ps37,5 były moim mottem...:)polecam:)Pozdrawiam Was serdecznie:):):)

1873 )
 Monika, lat 33, e-mail: monka55@poczta.onet.pldata: 04.09.2007, godz: 15:21

Do Grzegorza
Twoje zycie jest darem od Boga dla Ciebie i nikt nie ma prawa ci go odebrac lub uprzykrzac. Twoja samotnosc moze otworzyc cie na Boga i Jego piekny swiat.
Kiedy moj tato pil a ja bylam tak zalekniona to ucieklam w swoj swiat, ktory byl kolorowy. Nie lubilam innych poniewaz balam sie ich dlatego stronilam od innych. To nie oni mnie odrzucili ale ja ich.
Pan Bog widzial moja samotnosc i dal mojej rodzinie braciszka z zespolem Downa.
Chodzilam z nim na spacery, sluchalismy muzyki i wyglupialismy sie chociaz byl niepelnosprawny. To On nie pozwolil mi zginac. Nigdy tez nie mialam mysli samobojczych wrecz odwrotnie kocham zycie, przyrode i Bozy swiat.
Kiedy braciszek zmarl swiat mi sie zawalil ale Bog mnie podtrzymuje. Moja babcia tez kochala Sewerynka tyle w zyciu przezyla ale ta tragedia ja zachwiala. Rozchorowala sie i tez pol roku pozniej zmarla. Czuje pustke.
Grzegorzu znajdz pasje w swoim zyciu. Co lubisz robic ? Ja bardzo lubie muzyke te piekne dzwieki, szczegolnie muzyke soul i klasyke i Golgote Swietokrzyske najlepsza Polska plyta.








1872 )
 Agnieszka, lat 21, e-mail: lady449@wp.pldata: 04.09.2007, godz: 14:04

Tomku i pozostali Źródełkowicze! Bardzo dziękuję za modlitwę :) Pomogła :-)

1871 )
 :-)data: 04.09.2007, godz: 13:30

To miał być ładny ludzik :-(

1870 )
 do marzenydata: 04.09.2007, godz: 13:28

prosze jak mozesz to podaj swoj email. Chcialabym z toba porozmawiac:)

1869 )
 :-)data: 04.09.2007, godz: 12:59

Do Azja i Artii

Moje najszczersze gratulacje !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

__V__
( o,o )
\ - /
I I
/ \
O O
\ /
_I I_


1868 )
 Azja i Artii :), lat 29,, e-mail: artur.wnek@vp.pldata: 04.09.2007, godz: 11:57

Niedługo zostaniemy bardzo szczęśliwymi rodzicami!!! ;) ;) :)

1867 )
 Artur Wnęk / Artii, lat 32, e-mail: 1@Gadu-Gadu:5467802data: 04.09.2007, godz: 11:02

-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-
"Az do konca swiata bede apostolem Milosci...
Bede wstawiac sie za ludzi tak dlugo, jak pozostana na ziemi ludzie,
ktorzy beda cierpiec, walczyc, bladzic.
Przyjde ich kochac, pomagac im, wskazywac im prawdziwa ojczyzne".

Marta Robin (1902-1981)
-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-=<>=-

1866 )
 Emilkadata: 04.09.2007, godz: 10:11


Witam serdecznie!!!

Chciałam ponownie zaprosić na swoją stonkę, www.wglabczlowieka.konto.pl usunęłam zagrożenia i teraz strona działa poprawnie. Chciałam również przeprosić Tych wszystkich, którzy wcześniej złapali przez moją stronę wirusa. To żadna rekompensata ale przepraszam za spowodowanie problemu. Mam nadzieje że teraz będzie już wszystko dobrze. Pozdrawiam. Emilka.

1865 )
 Eladata: 04.09.2007, godz: 09:37

Często gdy jest mi źle biorę do ręki Pismo Święte i otwieram pytając Boga co chce mi dziś powiedzieć. Czasem otwiera mi się na jakimś opisie, który w ogóle nie pasuje do tego co mnie trapi, ale nieraz znajduje pocieszenie, tak jak dziś.
pociecha dla pobożnych
"(...)Ja go uleczę i pocieszę, i obdarzę pociechami jego samego i pogrążonych z nim w smutku, wywołując na wargi ich dziękczynienie: Pokój! Pokój dalekim i bliskim! - mówi Pan - Ja go uleczę(...)"

1864 )
 Eladata: 04.09.2007, godz: 09:15

Samotność to nic złego, to nie ona ma tak destrukcyjny wpływ na psychikę człowieka, bo to właśnie dzięki niej człowiek prawdziwe poznaje Boga.
Ten płacz serca wywołany jest brakiem miłości i tęsknotą za nią w naszym życiu.
Życzę Ci Grzegorzu odnalezienia miłości swego życia i przesyłam uśmiech na dobry dzień :) i jeśli miałeś wczoraj imieniny to wszystkiego najlepszego :)
Z modlitwą
Ela

1863 )
 ANNdata: 03.09.2007, godz: 22:29

Do Grzegorza!
Rozumiem CIę, znam samotność , na pewno Cie to bardzo boli, jeśli prosisz Pana Boga o śmierć. Dobrze byłoby , gdybyś sie przed kims otworzył. Pojedz na jakieś rekolekcje. Jesteś jeszcze młodym człowiekiem, wiele przed Tobą. Życzę Ci wiele nadziei i pkoju serca

1862 )
 Marzena, lat 28data: 03.09.2007, godz: 22:04

Witaj Grzegorz!
Mam nadzieję, że choć trochę Ci pomogę... Rozumiem doskonale jak się czujesz, bo w swoim życiu przeszłam przez wiele chwil bardzo trudnych i znam smak samotności do bólu...Ciągle jednak w tym wszystkim szukałam Boga, wiary, nadziei i miłości, nie chciałam się poddać.....W duchu powtarzałam sobie: mówią (sama w to nie wierzyłam...), że Bóg jest miłością więc musi wysłuchać mojego wołania, mojego czasami krzyku rozpaczy.... I oczywiście wysłuchał. Tylko, że nie stało się to tak jak pewnie wielu ludzi sobie wyobraża: pstryknięcie palcem i cud. Bóg zmieniał mnie powoli i sukcesywnie, zmieniał moje podejście do świata, do ludzi, a przede wszystkim do siebie. Goił rany mojego serca i powoli otwiera mnie na świat.... Prawda jest taka, że to my tworzymy bariery i mur wokół siebie. Tak naprawdę chcemy być kochani, a w duszy boimy się miłości... Prawdą jest również, że nie możemy w pełni kochać drugiego człowieka jeśli nie kochamy siebie.....Bez względu na to czy się na mnie pogniewasz czy nie musze Ci to napisać: zawalcz o siebie, jesteś tego wart by żyć i cieszyć się z tego życia, WYJDŹ do ludzi (zobacz ilu jest tutaj w Źródełku samotnych, napisz do Kogoś, może Ktoś tylko na to czeka), podaruj ludziom swoją obecność, swój uśmiech (nawet nie wiesz ile osób będzie się cieszyć Twoją obecnością), gromadź dobre chwile, kolekcjonuj je... Szukaj odpowiedzi na pytania, które Cię dręczą-w końcu na 100% znajdziesz odpowiedź. Tylko bądź cierpliwy. Nie chciej zmieniać wszystkiego na raz. Powoli małymi kroczkami do przodu. Nigdy nie zapominaj, że od życia otrzymujemy tyle na ile zaufamy....Mów Bogu o wszystkim co Cię boli, o wszystkim co chcesz, nie bój się-nie obrazi się.....Jednocześnie próbuj wprowadzać w życie jakieś zmiany. Załóż sobie coś na każdy dzień. I nie załamuj się jak od razu jak Ci nie wyjdzie. Nie wyjdzie za pierwszym czy drugim razem to wyjdzie za trzecim. Słowo. Poza tym nie bój się siebie, nie musisz być szczęśliwy na zawołanie i już w tej chwili. Każdy czasem się boi, odczuwa samotność i ból. Nie musisz być żadnym okazem, pokazem, bądź sobą! Nie poddawaj się, nie oglądaj się za siebie...Wiem, że czasami jest nam wygodnie z byciem takim biednym i nieszczęśliwym, ale to do niczego niestety nie prowadzi. I jeszcze jedna największa bzdura jakiej ulega większość ludzi-nigdy nie jest za późno na miłość, przyjaźń - wiek nie ma tu nic do rzeczy...Wszystko w swoim czasie. Bądź cierpliwym i dzielnym człowiekiem. Radość przyjdzie sama. Jesteś taki młody. Wszystko przed Tobą. Przepraszam, że tak trochę namotałam, ale nie jest łatwo przekazać w miarę krótko to, o czym mogłoby się mówić godzinami:). Generalnie uszy do góry: wierzę w Ciebie, a właściwie wierzę w Boga, wierzę w to, że ma przygotowany dla Ciebie genialny plan- bylebyś tylko chciał go zrealizować. Pozdrawiam :)

1861 )
 Do Grzegorza, e-mail: small_dreamer@poczta.onet.pldata: 03.09.2007, godz: 15:29

A zastanawiałeś się dlaczego tak wygląda Twoje życie? Czemu nie możesz się normalnie cieszyć z tego, że rano wstajesz? Bo chyba nic nie dzieje się bez przyczyny, ani to, że nie trafiłeś na dziewczynę, która dostrzegłaby w Tobie wartości, które napewno są, a jakoś nikt do tej pory ich nie odkrył, ani to, że nie chce Ci się żyć i jakoś nie widzisz w tym wszystkim sensu. Jak to dlaczego Bóg pozwala Ci żyć, ma dla Ciebie jakiś plan do wypełnienia, mimo że Ty go teraz nie widzisz. I nie jest tak, że mógłbyś sobie odejść niezauważenie bo jesteś nikomu niepotrzebny, założę się, że tak nie jest. Z mojej strony modlitwa, życzę dużo odwagi, żebyś znalazł radość życia i przyczynę tej sytuacji

1860 )
 Do Grzegorz, lat 23data: 03.09.2007, godz: 14:19

Grzegorz, z pewnością nie jesteś jedyną osobą, która w dzisiejszych czasach czuje się samotna. Też wiele razy bywałam w sytuacjach, kiedy obok mnie nie było znajomych, przyjaciół. Kiedyś bardzo narzekałam na to, jednocześnie użalając się nad sobą. Pewnie jeszcze 2-3 lata temu nie wybrałabym się na żaden koncert sama. A teraz... trudno, jak się mi nikogo nie da namówić, to też stoję sama pośród wielu ludzi na jakimś koncercie. Kilka dni temu wróciłam z pieszej pielgrzymki. Też namawiałam kogoś, żeby ze mną poszedł, ale się nie udało. Nie potrafię sobie jednak odmówić pielgrzymowania, tylko dlatego że ktoś ze znajomych ze mną nie poszedł. Na pielgrzymce jest sporo ludzi, życzliwych ludzi. Poza tym obok Matka Boska ;) nie jest człowiek sam. Czytając Twój post przypominają mi się słowa jednej z piosenek śpiewanych podczas pielgrzymki - "...zaufaj Panu już dziś...". Każdy ma po co żyć i każdy ma dla kogo żyć. Gdy czasami spotykają mnie ciężkie chwile, to wtedy oglądam się wokół siebie i staram się dostrzec ludzi, którzy mają gorzej... Pan Bóg nigdy nie kładzie na nas zadań, którym nie podołalibyśmy. Też bywają w moim życiu momenty, kiedy zastanawiam się jaki jest sens tego... ale później z perspektywy miesięcy, widzę i czuję, że to co mnie spotkało przykrego miało też swój sens... Nie tylko Ty, nie poznałeś dziewczyny, która okazałaby Ci zainteresowanie. Ale czekaj na tą dziewczynę, bo pewnie warto. Nie zamykaj się na ludzi, tylko dlatego że kilkakrotnie spotkało Cię z ich strony coś niemiłego, że zostałeś wyśmiany. Grzegorz, wierz, módl się i "...ZAUFAJ PANU JUŻ DZIŚ..." pozdrawiam

1859 )
 Emilkadata: 03.09.2007, godz: 12:59

Tomku! Dziękuję bardzo za odpowiedź, i za informację nie sadziłam że strona może zawierać wirus, a jeżeli tak jest będę musiała go zlikwidować. Mam nadzieje że zrobię to szybko i skutecznie ponieważ rzeczywiście jest niebezpieczny. Przepraszam za moje wcześniejsze słowa, teraz już rozumiem Twoje postępowanie. W zaistniałej sytuacji jest ono w pełni zrozumiałe. Pozdrawiam serdecznie. Emilka


1858 )
 Tomek, lat 33, e-mail: admin@adonai.pldata: 03.09.2007, godz: 12:36

Emilko! Twój post zostal usuniety poniewaz zostałem błyskawicznie poinformowany przez kilka osób które zdazyły odwiedzić Twoja strona iz zawiera ona niebezpieczne wirusy (trojany) i bardzo prosza abym ostrzegł innych przed grożącym im niebezpieczeństwem - a poniewaz poziom zabezpieczeń jest b. rozny na poszczegolnych komputerach postanowałem usunąc Twoją wiadomosc.

Co do tresci Twojej strony to oczyscie jest ona całkowiecie zgodna z ideą zródełka i Adonai dlatego po usunieciu zagrozen chetnie bedą ja polecał ! :)
To tyle przepraszam za zamieszanie mam nadzieje ze zrozumiesz...
z Bogem! Tomek

1857 )
 Emilkadata: 03.09.2007, godz: 12:29

Pragnę zwrócić uwagę autora Źródełka na coś, czego się w zupełności nie spodziewałam. Wczoraj pozostawiłam wpis we źródełku z informacją o nowej stronie [ciach] Jak wynika ze źródełka to każdy może zostawić jakiś wpis, dzieląc się z tym co chciałoby się podzielić z innymi. Jednakże spotkała mnie przykra niespodzianka, po kilku minutach wpis mój został usunięty, i nie wiem czemu. W zupełności nie rozumiem postępowania moderatora strony, który usunął ten wpis, nie mając ku temu żadnych podstaw, bo, o ile mi wiadomo ma prawo to zrobić tylko w przypadku gdyby wpis był niezgodny z prawdą. Dziwi mnie fakt że postąpiła w ten sposób osoba która jest autorem zawartości takiej strony jak Adanoi. która stworzyła miejsce w którym można się każdemu wypowiedzieć. Jeśli ku temu stworzone jest miejsce to czemu został usunięty ten wpis, czy w czymś on komuś przeszkadzał, czemu odrzucił, czyś nie jest to sprzeczne z zasadami, dla jakich to źródełko powstało. Dodam jeszcze że pozostawiłam ten wpis nie po to by zrobić sobie reklamę, bo gdyby wyłącznie zależało mi jedynie na reklamie mogłabym zareklamować ją we każdym innym miejscu, bo jest wiele takich miejsc gdzie można to zrobić. Zdecydowałam się na pozostawienie wpis w źródełku ponieważ, to właśnie tam podczas z jednej z wielu moich wizyt zrodziła się myśl by stworzyć podobną stronę, niekoniecznie podobną w artykuły żeby nie pobielać zawartości strony autora Adanoi, lecz coś na podobny wzór źródełka, miejsce w którym byłyby poruszane sprawy równie ważne jak w źródełku, sprawy tak bliskie które dotyczą każdego z nas. Muszę przyznać że zawiodłam się na Adminie strony źródełka. Miałam nadzieję że zostanie przyjęty ten wpis z tym co chciałam oferować od siebie. Czy tego właśnie Jezus nas uczy? Takiego postępowania? Pisze o tym ponieważ nie wydaje mi się by takie zachowanie było uczciwe i w porządku, zwłaszcza jak na kogoś kto kieruje się w życiu wartościami moralnymi. Emilka

1856 )
 Grzegorz, lat 25, e-mail: barbarossa82@o2.pldata: 03.09.2007, godz: 11:23

W zasadzie to nie wiem czy proszę w tym momencie o pomoc; tak naprawdę to chyba chcę się wygadać.
Od jakiegoś czasu myślę o śmierci, w jakiś sposób pragnę jej jako wybawienia od problemów, z którymi nie potrafię sobie poradzić w życiu. Nie są to na razie myśli samobójcze, ale raczej prośba do Boga, aby mnie "wybawił" od życia. Boję się jednak że z czasem mogę naprawdę zakończyć ziemskie bytowanie „własnymi rękoma”. Jak dla mnie życie biegnie zbyt szybko. A najgorsza jest samotność. I to zarówno brak przyjaciół, znajomych jak i sympatii. Sporo razy doświadczyłem samotności w tłumie – jestem sobie np. na koncercie i mimo że otacza mnie tłum to jestem tak naprawdę sam. Jeśli chodzi o dziewczynę to już w ogóle porażka na każdym froncie. Tak się zastanawiam, że w zasadzie to nigdy żadna dziewczyna nie dała mi choć cienia szansy (a najczęściej po prostu wyśmiewała). Zacząłem się zamykać w sobie i tracić wiarę w samego siebie. Jeśli życie ma tak dalej wyglądać to ja dziękuje ale nie dziękuję. Niedawno wróciłem z pielgrzymki, jedna z konferencji dotyczyła samotności, mówiła o niej jako o najgorszej rzeczy, która może spotkać człowieka. Piekło to nie będzie żadne tam gotowanie w smole, ale potworna samotność ducha.
Pragnąc śmierci chyba jestem @%$#&* egoistą. Chciałbym po najmniejszej linii oporu przejść przez życie (jeśli można tak w ogóle powiedzieć).
Zastanawiam się też - dlaczego Bóg pozwala mi żyć, a powołuje z tego świata tych, którzy mają po co i dla kogo żyć?
Raczej nie zliczę ile razy prosiłem (i nadal proszę [może nawet w tym momencie pisze do Niego „elektroniczną prośbę” ) Boga o pomoc. A życie wikła się coraz bardziej. Nie chodzi mi o to aby On pstryknął palcami i oto nagle wokół mnie mnóstwo ludzi, przyjaciół, kobitek, wszystko się układa i w ogóle. Ale dlaczego nic się nie zmienia? A może zbyt krótko stoję pod „drzwiami” i kołaczę? Może jeszcze nie naprzykrzyłem Mu się na tyle aby Wyszedł do mnie w środku nocy i Dał mi jeść. Paradoksalnie tym się jeszcze pocieszam.

1855 )
 mariusz, e-mail: mar_i_usz@op.pldata: 02.09.2007, godz: 23:15

Do Cierpiącej: nie ma sprawy:). Daj znać kiedy możesz być w Krakowie, jestem jeszcze przez cały przyszy tydzień. Napisz na mojego maila. Pozdrawiam Wszystkich:-).

1854 )
 Asiadata: 02.09.2007, godz: 19:55

Do Marcina: Dziękuję za to co napisałeś 30 sierpnia-a konkretnie chodzi mi o ten końcowy fragment-o dawaniu od siebie i otrzymywaniu...Były mi potrzebne te słowa:) Pozdrawiam serdecznie!

1853 )


 
[ Strona główna ]

Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty |

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt

© 2001-2022 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej