Jezus Królem na wieki (Ap 11,14-19)Symboliczny orzeł, lecący wysoko na niebie, zapowiadał trzy straszne zgrozy, które spadną na mieszkańców ziemi (8,13). Dwie z nich dotknęły już ludzi (9,1-21), a oto nadchodzi trzecia, ogłaszana trąbą siódmego anioła.Minęła druga groza, a oto nadchodzi trzecia. Gdy zatrąbił siódmy anioł... Ten werset, a także kilka następnych sprawiają nie lada trudność egzegetom. Polega ona na tym, że:
- po siódmej trąbie i zapowiedzi trzeciej zgrozy zamiast bolesnych kar i nieszczęść następuje... triumf Boga i Chrystusa; Tę trudność można rozwiązać widząc w siódmej trąbie nie tyle sygnał ogłaszający trzecią zgrozę (ta nastąpi w rozdziale 17 i 18), ale raczej początek nowej sekcji, podejmującej temat decydującej konfrontacji pomiędzy szatanem i siłami zła a Chrystusem i Jego Kościołem (12,1- 16,16). Tę konfrontację rozpoczyna opis wojny, w której jedną ze stron jest Smok i Bestie, a drugą - Mesjasz, Niewiasta i jej dzieci (12,1-13,18). W kolejnym rozdziale zjawia się Baranek (Chrystus w chwale) i zostaje zapowiedziany sąd (14,1-20), który rozpoczyna się niebawem. Ukazany jest on symbolicznie jako wylewanie na ziemię siedmiu mis Bożego gniewu i siedmiu plag (15,1-16,16). Potem następuje opis ostatnich zmagań Chrystusa i Jego zwycięstwa, które jest początkiem wiekuistego triumfu (16,17-22,5). Całą batalię 12,1-22,5 poprzedza perykopa 11,15-19, która pełni rolę wprowadzenia, a jednocześnie ujawnia rezultat końcowy: Królestwo Boże nadejdzie i trwać będzie na zawsze. ...odezwały się w niebie donośne głosy, które wołały... Są to albo głosy czterech istot żyjących, stojących najbliżej tronu Bożego (ich aklamacje zawsze wyprzedzają głosy innych uczestników wizji; por. np. 4,8-11), albo po prostu głosy wszystkich niebian. "Władza nad światem należy odtąd do naszego Pana i do Jego Pomazańca. On będzie królował na wieki wieków". Szatan rości sobie prawo do władzy nad światem. Wyraźnie widać to w scenie kuszenia, kiedy zaprowadził Jezusa na górę, pokazał mu w okamgnieniu wszystkie królestwa świata i powiedział: Dam ci tę całą potęgę i przepych, bo do mnie należy i daję je, komu chcę (Łk 4,5-6).
Ale jest to jedynie jego absurdalna uzurpacja, bo oto rozlega się siódma trąba, która ogłasza, że wypełnił się tajemniczy zamysł Boga: Królem na wieki jest Jezus Chrystus. Tę prawdę rozgłasza pieśń mieszkańców nieba: Władza nad światem należy odtąd do naszego Pana i do Jego Pomazańca. Wypełnia się dokładnie zapowiedź Psalmu 2: żądaj ode mnie, a dam ci w dziedzictwo narody i krańce ziemi w twoje posiadanie! (Ps 2,8; por. Dz 4,25-28). Szczytowym momentem w historii świata będzie ustanowienie Królestwa Bożego. Cała Apokalipsa ukazuje z jednej strony zmagania o zaprowadzenie tego Królestwa, a z drugiej - widzi je jako rzeczywistość już obecną. Ma to wzmocnić nadzieję i pocieszyć chrześcijan wszystkich czasów i epok. Kościół jest zalążkiem i zaczątkiem tego Królestwa na ziemi. Wzrastając powoli, tęskni do Królestwa w pełni dokonanego i ze wszystkich sił spodziewa się i pragnie połączenia się ze swoim Królem w chwale (Vaticanum II, Lumen Gentium, 5). Sam Chrystus uczy nas, aby nieustannie prosić Ojca: przyjdź Królestwo Twoje. A dwudziestu czterech starców, siedzących na swych tronach przed Bogiem, upadło na twarz i pokłoniło się Bogu... W odpowiedzi na wieść, że zmagania dobiegły końca i Chrystus jest Panem na wieki, Boży Lud, reprezentowany przez dwudziestu czterech starców, dokonuje prostracji (gest upadnięcia na twarz w celu adoracji). Poprzednio uczynili tak przed Bogiem aniołowie (7,11). Choć pokłon Bogu dokonuje się w kontekście nieba, oznacza też odpowiedź ziemskiego Kościoła na zwycięskie zmagania Zbawiciela. Osiągną one swój punkt kulminacyjny w drugim przyjściu Chrystusa, kiedy Wszechmogący Bóg ustanowi swe powszechne panowanie. Aż do momentu paruzji Bóg będzie cierpliwie znosił ludzkie kaprysy, a nawet pozwoli, aby człowiek z nim walczył. W końcu jednak wszystkich czeka sąd. Taka jest wiara Kościoła: wierzę w Jezusa Chrystusa, [...] który powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych. A Królestwu Jego nie będzie końca (Credo nicejsko-konstantynopolitańskie). ...mówiąc: "Panie, Boże, Władco wszystkiego, który jesteś i który byłeś, dziękujemy ci za to, że użyłeś swej wielkiej mocy, aby objąć władzę. W pieśni dwudziestu czterech starców wydarzenia przyszłe traktowane są jako już obecne. Dlatego brzmi w niej dziękczynienie za... koniec świata, który nadszedł. Oddziaływanie Boga na ludzką historię osiągnęło w nim swą kulminację i swój kres. Skoro więc rozegrał się już finał dziejów, św. Jan zaprzestaje mówić o przyszłych działaniach Boga (Panie..., który jesteś i który byłeś...), choć poprzednio tak robił (Pan, który jest, i który był, i który nadchodzi; 1,4.8; 4.8). Rozgniewałeś tym narody... Reakcją na triumf Boga jest gniew wielu ludzi. Typowe zachowanie pokonanego! ...ale zapłonął Twój gniew i [nadeszła] pora sądu nad umarłymi oraz [pora] nagrody dla proroków, Twych sług, dla świętych, dla małych i wielkich, bojących się Twego imienia. Nadszedł [czas], aby zniszczyć tych, którzy niszczą ziemię". W finałowym momencie dziejów Bóg okazuje się sprawiedliwym Sędzią, który za dobro wynagradza, a za zło karze. Psalmista powiada: On będzie sądził świat sprawiedliwie (96,12; 98,8), a Jego sprawiedliwość będzie oznaczała się trwałością. Dla grzeszników Boża sprawiedliwość przybierze postać gniewu (orge; por. Rz 1,18). Dzień Pański będzie czasem sądu nad umańymi (kairos ton nekron krithenai), gdyż dojrzeli już oni do osądzenia. Cała ludzkość zostanie podzielona na dwie grupy: tych, którzy otrzymają nagrodę oraz tych, których czeka zniszczenie. Podobny podział na dwie grupy - owce i kozły - zawiera też opis Sądu Ostatecznego u św. Mateusza (25,31-46). Pierwszą z tych grup stanowią ci, którzy:
- poprzez wieki składali świadectwo Chrystusowi, zarówno w czasach Starego, jak i Nowego Testamentu (prorocy, Twoi słudzy); Drugą grupę stanowią ci, którzy nie zachowali prawa Bożego, odciśniętego na stworzeniu, lecz służyli siłom zła i deprawowali świat swoimi grzechami (por. Ap 19,2). Kiedy św. Jan pisze, że Bóg zniszczy tych, którzy niszczą ziemię, nie chce przez to powiedzieć, że Bóg ich unicestwi i ślad po nich zaginie, ale raczej, że:
- nie będą już zdolni do popełniania zła; Sprawdź, czy zapamiętałeś...
Ks. PIOTR OSTAŃSKI
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |