Pożegnanie i powitanie (Mk 1, 29-39)

Jezus uzdrawia chorych

Ciężko jest przecież rozstawać się z tatą odpływającym na dalekie łowiska, czy z mamą odjeżdżającą niechby tylko na trzy tygodnie do sanatorium. Natomiast jak lekko jest biec na lotnisko kiedy się wie, że o godzinie trzynastej piętnaście przylatuje samolot, którym wraca nasz brat po całym roku pracy w Stanach.

I tak już jest przez całe życie. Jest już tak a nawet jeszcze gorzej i smutniej i ciężej. Kiedy człowiek żyje coraz dłużej - coraz więcej jego przyjaciół, wreszcie i najbliższych, już nie wraca, nie można ich zobaczyć, razem z nimi siąść do stołu, napić się kawy i pogadać. Tak, ludzie umierają; to tak samo, choć niezupełnie tak samo, jakby odjechali. Tak samo i nie tak samo. Tak samo, bo ich nie widzimy, nie można ich uściskać, przytulić się do nich i nie tak samo, bo to, że ich nie widać nie znaczy wcale, że ich przy nas nie ma, że nas opuścili, że nas nie widzą. W podobnym "dołku" znaleźli się dzisiaj apostołowie i ci wszyscy, którzy znowu zapragnęli, aby Jezus był z nimi, znowu z nimi rozmawiał, znowu wyprowadzał ich umysły z niewiedzy i uczył Bożego myślenia. Pragnęli oni bardzo zatrzymać Jezusa dla siebie i nie ma w tym niczego złego czy niewłaściwego. Przecież jak się kogoś pokocha, to się z nim bierze ślub i z tym człowiekiem pozostaje się na wieki wieków i amen.

Tymczasem Jezus nie chce wracać. Odwrotnie, mówi, że trzeba iść do sąsiednich miejscowości, aby i tam mieszkających ludzi pouczyć o Bogu. Czyżby zatem Pan Jezus nie kochał tych, których już spotkał? Ależ kocha i to bardzo kocha. Bowiem jest taka miłość', która nie pozwala człowiekowi siedzieć w jednym miejscu. Jak również i taka miłość, która każe człowiekowi nie ruszać się z miejsca, każe człowiekowi siedzieć jak siedzi grzyb borowik w mchu w dębowych zeszłorocznych liściach. Z Panem Jezusem było podobnie. Kiedy był w Galilei, nie było Go w Jerozolimie, a jak był w Jerozolimie, nie było Go w Samarii. Znalazł jednak Pan Jezus sposób i na to, aby być wszędzie i to jednocześnie, aby być wszędzie naraz i to być prawdziwie. To najlepiej świadczy o Jego miłości. Jezus chce być z każdym człowiekiem w każdej chwili i w każdym miejscu. Chce być i jest!

Żeby jednak nam się nie wydawało, że Go nie ma, pozostawił nam taki znak-talizman. Prawdziwy talizman, nie ten z bajki. Choć czy ja wiem, jak to jest z baśniami? Bywają przecież prawdziwsze od niejednej bardzo prawdziwej książki naukowej dla profesorów.

Co jest tym naszym skarbem, co nas upewnia, że JEZUS JEST? Pomyśl albo lepiej i pomódl się myśleniem. Zwłaszcza na Mszy świętej, ale pewnie już powiedziałem zbyt dużo?