Dotknąłem Go

W tamtym tygodniu miałem akurat liturgię słowa we wspólnocie. Tematem był plan Boży. Poruszony miłością i cierpliwością Boga zawołałem z głębi serca, że pragnę, aby był On blisko mnie, żebym mógł być z Nim w intymnej relacji, a nie traktował Go jak kogoś niezwykle odległego i abstrakcyjnego w swojej wszechmocy. To wołanie było skargą, usilną prośbą o uwolnienie i wydźwignięcie mojego życia z bezwładu egoizmu, niemocy i bezradności.

Po powrocie do domu z tamtej liturgii znalazłem na biurku list. Otworzyłem go i przeczytałem: "Witaj! Masz już wakacyjne plany? A co na nie Jezus? Czy wiesz, że On w tym czasie chce być szczególnie blisko Ciebie?". Było to zaproszenie na rekolekcje - dostałem bezpośrednią odpowiedź od Boga, natychmiast... Chociaż się obawiałem, że forma rekolekcji jest dla mnie zbyt odległa mentalnie, to jednak zawierzyłem Bogu i po prostu pojechałem, kierując się jedynie tym niezwykłym zaproszeniem - w przeświadczeniu, że On chce wejść w moje życie i coś planuje...

Tak trafiłem na te rekolekcje, gdzie w harmonogramie oprócz koronki, różańca i codziennej Mszy św. była także nocna adoracja. Spróbowałem chodzić tam co noc na godzinę, jak inni. I przez trzy kolejne noce co prawda przychodziłem, lecz w takiej słabości, kruchości, zmęczeniu i roztargnieniu, że właściwie było to bardziej przesiadywanie, przeczekiwanie tego czasu w kaplicy przed Jezusem niż adoracja. Musiałem się bardzo przełamywać, żeby przyjść każdy kolejny raz.

Jednak za czwartym razem wydarzyło się coś osobliwego - nagle poczułem gdzieś w sercu myśl, żeby utkwić nieprzerwane wejrzenie w Hostii i nie odrywać od niej wzroku, mimo tylu rozproszeń. Po jakiejś godzinie przestałem odczuwać ból kolan i pleców, za to zacząłem doświadczać jakiegoś tajemniczego światła. Dosłownie czułem, jak ten blask zdziera mi bielmo nieczystości z oczu, odświeża moje spojrzenie, wypłukuje ze mnie cały ten brud, całą tę nieczystość zaległą w ropiejących ranach mojego serca i leczy je powoli, ale z mocą. Po kolejnej godzinie, podczas której niemal namacalnie czułem bliskość Boga, zapragnąłem tylko Jego; przez ten jeden moment czułem, że naprawdę nic innego nie potrzebuję - tylko Jego. Uświadomiłem sobie, że choćby nie wiem co się działo, to dla samego tego faktu, tego doświadczenia tu przyjechałem, w ogóle żyłem dotąd - by doznać tej łaski. Coraz bardziej przesycony tym doznaniem, poczułem silne pragnienie dotknięcia monstrancji. Zapytałem klęczącej obok siostry zakonnej, czy mogę to zrobić, a gdy uzyskałem od niej twierdzącą odpowiedź, uradowany i wzruszony podszedłem jak najbliżej, ukląkłem i z drżeniem, łzami, prosząc Boga o uzdrowienie swojej duszy i uśmierzenie popędów ciała, dotknąłem Go. Natychmiast spłynęło na mnie doświadczenie Jego przenikającej bliskości i tak ogromnej mocy, że czułem, jakby mi wlewał w serce całą beczkę swojej miłości. Przemknęła mi po głowie myśl o tej kobiecie z Ewangelii, która pośród tłumu dotknęła płaszcza Jezusa, przez co wyszła z Niego moc. Trzymałem rękę jeszcze przez chwilę i puściłem Tego, Którego w tamtym momencie moja dusza kurczowo uczepiła się całą sobą.

Wiem, że to wszystko brzmi bardzo dziwnie i niesłychanie. Sam jestem realistą, więc rozumiem, że czytając to, można się popukać w czoło - naprawdę jednak czuję głęboko, że zostałem uzdrowiony. Chwała Bogu, który wejrzał na mnie w ucisku:

"Chcę błogosławić Pana w każdym czasie, na ustach moich zawsze Jego chwała. Dusza moj a będzie się chlubiła w Panu, niech słyszą pokorni i niech się weselą! Uwielbiajcie ze mną Pana, imię Jego wspólnie wywyższajmy! Szukałem Pana, a On mnie wysłuchał i uwolnił od wszelkiej trwogi. Spójrzcie na Niego, promieniejcie radością, a oblicza wasze nie zaznają wstydu.

Oto biedak zawołał, a Pan go usłyszał i wybawił ze wszystkich ucisków. Anioł Pana zakłada obóz warowny wokół bojących się Jego i niesie im ocalenie.

Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan, szczęśliwy człowiek, który się do Niego ucieka" (Ps 34, 2-9). Amen!

Łukasz, 18 lat

Wasze komentarze:

Łukasz: 30.07.2013, 14:23

Robiłem to ok. 2 lata, ale dzięki Bogu przestałem. Polecam wszystkim, żeby spróbowali patrzeć na mężczyzn jak na Jezusa, a na kobiety jak na Maryję. Mi to bardzo pomogło z wychodzenia z tego i cały czas pomaga w patrzeniu na każdego człowieka jak na kogoś wyjątkowego. Dopinguje wszystkich tych, którzy w tym siedzą- dacie radę:)

on: 19.11.2010, 00:56

blizniemu zazdroscić Łaski Bożej to jeden z grzechow przeciwko Duchowi Świętemu, za nasz grzech my ponosimy odpowiedzialnosc, Pan Bog chce nam wybaczyc kazdy grzech, ale my mamy wolna wole, zachęcam do szczerej Spowiedzi

Adam: 28.10.2008, 07:18

Wielu ludzi którzy popadli w ten nałóg oskarżają się ciągle za to, że to ich wina, a to nie prawda!!! grzech jest sprawką szatana (oczywiscie za naszym przyzwoleniem), i trzeba wierzyć w darmową miłość Pana Boga!!! polecam psalm 103 ;)

zagubiona: 17.03.2008, 18:50

mozna tylko pozazdroscic tej przemiany bo ja też zawsze byłam blisko Boga ale odkad coraz bardziej zaczełam tkwic w grzechu choc czasami mimo spowiedzi nie potrafię skupic sie na modlitwie, na Mszy a coraz bardziej mnie to męczy :(

dubek: 08.03.2008, 22:42

suuuper... dodaje skrzydel, a przede wszystkim wiary w Niego !!!!!!!!

Inka: 26.10.2007, 16:04

Wspaniałe świadectwo...

ajka: 20.10.2007, 19:45

"Szukałem Pana, a On mnie wysłuchał..." Piękne... Potrzebowałam tego swiadectwa, aż łezka się w oku zakręciła... Buziaa;)

Monika: 19.10.2007, 23:23

Piękne, ale...nie pukam się wcale w czoło. Przeciwnie - zgadzam się całkiwicie z Łukaszem. Oto przychodzi Zbawiciel, przychodzi pod drzwi serca i puka. Ale puka tak cichutko, że tylko w wielkiej ciszy i całkowitym skupieniu można Go usłyszeć. Ale trzeba też otworzyć te drzwi i Go zaprosić a i jeszcze godnie przyjąć. Bo Chrystus Pan czeka pod drzwiami serca. Serca każdego(!) człowieka. Otworzysz Mu? Nie pukam się w czoło, gdyż miałam zaszczyt gościć Boga w sercu w taki sposób, jak chyba nigdy wcześniej. Otóż to niezwykłe spotkanie miało miejsce w Trzebnicy, celu naszego pielgrzymowania z Wrocławia (14.10.2006). Msza święta. Aura mało ciekawa, przelotna mżawka co jakiś czas, ziąb przejmujący mimo całego ciepłego ubrania. Przyjęcie Komunii Świętej. Klękam. Naokoło cichy nastrojowy śpiew liturgiczny. Zaczynam cicho i w skupieniu, by niczego nie przeoczyć. Już po chwili łzy w oczach. Chwilę potem poza oczami. Płyna, ciekną, ogrzewają zziębniętą twarz tak, jak łaska ogrzała oczekujące na nią serce. To miłość Boża w czystej postaci ogarnęła całe moje wnętrze, zalewając je niczym fala brzeg. To siła Chrystusa Zmartwychwstałego i Moc Pocieszenia dla marnej istoty ludzkiej. To wreszcie głęboka radość ze spotkania z Nim samym. A łzy? To łzy szczęścia, bo chyba tylko poruszeniem serce może zareagować na Dotyk Boga Żywego. c.d.n...

Autor:

Treść:

Nowości 1-2 listopada - Wszystkich Świętych i Zaduszki Modlitwa na uroczystość Wszystkich Świętych Modlitwa do wszystkich świętych o pomoc Litania do Wszystkich Świętych To przemijanie ma sens Kim są wszyscy święci?

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna