św. Serwulus

Utrzymywał się z jałmużny, ale większość tego, co otrzymywał, rozdawał innym ubogim. Choć nie umiał czytać, miał przy sobie księgę Pisma Świętego i prosił pielgrzymów oraz kapłanów, by mu ją czytali. Zapamiętywał słowa tak dobrze, że dniem i nocą śpiewał Bogu hymny i psalmy, wypełniając swoje życie modlitwą i uwielbieniem.

Gdy zbliżała się jego śmierć, poprosił obecnych, by śpiewali z nim psalmy. Według relacji św. Grzegorza Wielkiego, który znał go osobiście, w chwili jego odejścia obecni usłyszeli śpiew aniołów, jakby przyszli po jego duszę. Serwulus zmarł w pokoju, otoczony modlitwą i światłem, pozostawiając po sobie wzór cierpliwości, wdzięczności i duchowej radości.

Wspominany jest tradycyjnie 23 grudnia. Jego postać przypomina, że nawet w największym cierpieniu można żyć pełnią wiary i miłości do Boga.

Patron

Ciekawostki

• Serwulus nie umiał czytać, ale miał przy sobie księgę Pisma Świętego i prosił kapłanów oraz pielgrzymów, by mu ją czytali - dzięki temu znał ją niemal na pamięć.
• Choć sam żył z jałmużny, większość rozdawał innym ubogim, co podkreślał św. Grzegorz jako jego niezwykłą cnotę.
• W chwili jego śmierci obecni mieli słyszeć śpiew aniołów, co zostało zapisane w świadectwie papieża Grzegorza.
• Mieszkał w portyku przy drodze prowadzącej do kościoła św. Klemensa - miejscu dobrze znanym mieszkańcom Rzymu, którzy widywali go codziennie.

Modlitwa do św. Serwulusa

Modlitwa do św. Serwulusa