List do Maryi

Mamo Niebieska, 
Czy naprawdę już nic 
w mroku życia się 
nie zmieni? 
Coraz trudniej przychodzi mi 
wyborazić sobie, że jesteś. 
Twoja niebieska sukienka
- szarzeje.
Twoja piękna, łagodna twarz, 
staje się widoczna, 
jak za brudną szybą. 
Dlaczego?
Cóż z tego, że sobie 
Ciebie wyobrażam?, 
jeśli nie mogę, w tej chwili,
schronić się w Twoje ramiona... 
Jesteś jak powietrze, 
którego nie można zobaczyć, 
a bez którego człowiek 
może się udusić.
W Twoich dłoniach 
zaklęte są moce i różowe 
odbicie poranka. 
Przy Tobie myśleć o smutku
- nie trzeba.
Lecz o oczach Twych 
jasnych pomarzyć, co to kryją
- obłoki z nieba.
Za to, że masz
takie dobre ręce,
które zawsze przynoszą ulgę;
Za Twoje oczy, 
które patrzą na mnie
tak serdecznie i tkliwie;
za Twój uśmiech,
który przywraca mi wiarę,
że jesteś
-	ofiaruję Ci, Maryjo,
moje dygocące serce.