Pieśń majowa

Karol Antoniewicz byl prawie rówieśnikiem poety Juliusza Słowackiego i wielkiego pianisty oraz kompozytora Fryderyka Chopina. Pochodził ż patriotycznej, katolickiej rodziny. Studiował prawo, uczył się języków obcych, kochał muzykę i poezję, którą także sam pisał. Z błogosławieństwem matki chciał przyłączyć się do Powstania Listopadowego na Wołyniu, ale wyprawa jego skończyła się porażką i rozbrojeniem. W wieku 25 lat ożenił się z Zofią Nikorowiczówną, z którą miał pięcioro dzieci, ale wszystkie zmarły w niemowlęctwie w ciągu siedmiu lat. Po tej ciężkiej stracie zamienił swój dwór na szkołę i szpital, aby opiekować się chorymi oraz opuszczonymi. Kiedy niedługo potem zmarła także jego żona, postanowił zostać jezuitą. Przed samym wstąpieniem do zakonu napisał znaną do dziś pieśń śpiewaną w Wielkim Poście - "W krzyżu cierpienie, w krzyżu zbawienie", w której wyraził swoją głęboką wiarę, nadzieję i miłość. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze lwowskiej, a wkrótce wyruszył na wyjątkowo trudną misję: miał ugasić prawdziwy pożar - uspokoić galicyjską wieś ogarniętą rabacją, w której podburzeni przez austriackie władze chłopi palili dwory i okrutnie mordowali szlachtę. Ksiądz Antoniewicz przeprowadził na terenie diecezji tarnowskiej 15 misji, głosząc pokutę i przebaczenie. Jego kazań słuchało po kilkanaście tysięcy osób. Z początku patrzyli na kapłana podejrzliwie, ale jego dar przekonywania i nawracania oraz porywające kazania dały skutki nieprawdopodobne. Niedawni podpalacze i mordercy tłumnie przystępowali do spowiedzi, oddawali zrabowane przedmioty i prosili o przebaczenie za popełnione zbrodnie.

Ksiądz Antoniewicz głosił także misje na Górnym Śląsku, m.in. w Piekarach Śląskich oraz w Wielkim Księstwie Poznańskim, gdzie zmarł w czasie epidemii cholery, niosąc pomoc zarażonym. Z powodu wyjątkowego daru głoszenia kazań porównywano go do słynnego królewskiego kaznodziei Piotra Skargi. Przez całe życie odznaczał się żarliwą miłością do Najświętszej Maryi Panny i na Jej cześć pisał najpiękniejsze pieśni.