Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Adam Asnyk

"Przestroga"

Ty, lube dziewczę, masz duszę tkliwą,
Co się pięknością wszelką zachwyca;
Jednak ci radzę: chcesz być szczęśliwą,
To za mąż idź za szlachcica!

Poetyckiego nie bierz kochanka!
Poezja w życiu - to ból i troski;
Ty przede wszystkim jesteś szlachcianką,
Trzeba ci z mężem i wioski.

Bardzo rozsądnie robi twa matka
Łamiąc kaprysik twój idealny...
Miłość - to jakaś ciemna zagadka,
Majątek - ten jest widzialny!

Przeminie wiosna rozkosznych wrażeń
I sny przeminą, którymi żyjesz,
I śmiać się będziesz z dziecinnych marzeń,
Skoro troszeczkę utyjesz!

I będziesz wdzięczną swej matce potem,
Na bal w poczwórnej jadąc karecie,
Żeś zaślubiła worek ze złotem,
Dawszy odkosza poecie.



"Między nami nic nie było"

Między nami nic nie było!
Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych.
Nic nas z sobą nie łączyło --
Prócz wiosennych marzeń zdradnych; 
Prócz tych woni, barw i blasków
Unoszących się w przestrzeni,
Prócz szumiących śpiewem lasków
I tej świeżej łąk zieleni!

Prócz tych kaskad i potoków
Zraszających każdy parów,
Prócz girlandy tęcz, obłoków,
Prócz natury słodkich czarów;

Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów,
Z których serce zachwyt piło,
Prócz pierwiosnków i powojów,
Między nami nic nie było!



"Na początku nic nie było..."

Na początku nic nie było,
Tylko przestrzeń ciemna, pusta;
Wtem jej czarne błysły oczy
i różowe, świeże usta.

Od jej spojrzeń, od rumieńca
Zajaśniała świateł zorza,
A gdy pierwsze rzekła słowo,
Ziemia wyszła z głębi morza.

Gdy przebiegła ziemię wzrokiem
Śląc jej uśmiech, rój skrzydlaty
Wzleciał ptaków i motyli,
A spod ziemi wyszły kwiaty.

Lecz nie istniał jeszcze człowiek,
Tylko martwa gliny bryła;
Aż nareszcie swym płomiennym
Pocałunkiem - mnie stworzyła.

I zbudziłem się do życia
W cudowności jasnym kraju.
Lecz mnie również, tak jak innych,
Wypędzono z tego raju.



"Rezygnacja"

Wszystko skończone już 
pomiędzy nami, 
I sny o szczęściu 
pierzchły bezpowrotnie;
Wziąłem już rozbrat 
z tęsknotą i łzami,
I żyć i umrzeć potrafię samotnie.

Dziś nic z mej piersi 
skargi nie dobędzie,
Nic jej nie przejmie 
zachwytem lub trwogą:
Nie wyda dźwięku 
rozbite narzędzie,
Pęknięte struny zadrżeć
 już nie mogą.

Nie ma boleści, 
co by mnie trwożyła,
Bo dzisiaj nawet w własny 
ból nie wierzę;
Ogniowa próba dla mnie 
się skończyła,
I do cierpiących 
więcej nie należę.

l żadne szczęście ziemskie mnie 
nie zwabi,
Żebym się po nie miał 
schylić ku ziemi...
I żaden zawód sił mych 
nie osłabi:
Przebytą męką panuję nad niemi.

Światowych uczuć nicość 
i obłuda już mnie nie porwie 
swym chwilowym szałem:
Przestałem wierzyć w 
te fałszywe cuda,
Więc i zwątpieniu ulegać 
przestałem.

Z całego tłumu zmyślonych 
aniołów, Połyskujących tęczą
swoich skrzydeł, Została tylko 
szara garść popiołów I wiotkie 
nici porwanych już sideł.

Dziś jeden tylko duch 
mi towarzyszy, Co rezygnacji 
nosi ziemskie miano;
On wszystkie burze na 
zawsze uciszy
I da mi zbroję 
w ogniu hartowaną.

W tej zbroi przejdę przez
świat obojętnie,
Surowe prawdy życia 
mierżąc wzrokiem,
Ani się gniewem kiedy 
roznamiętnię,
Ani się ugnę przed 
losu wyrokiem.

Patrząc się z dala na 
kłamliwe rzesze,
Na ich zabiegi o błyskotki próżne,
Kamieniem na nie rzucić 
nie pośpieszę
I pobłażania jeszcze 
dam jałmużnę.

Niech się więc kończy 
owa sztuka ładna,
Co się zwie życiem, 
w cieniu cichej nocy,
Bo żadna rozpacz 
i nadzieja żadna
Nad mojem sercem 
nie ma już dziś mocy!



"Sonet"

Jednego serca! Tak mało, tak mało,
Jednego serca trzeba mi na ziemi!
Co by przy moim miłością zadrżało,
A byłbym cichym pomiędzy cichemi.

Jednych ust trzeba! Skądbym wieczność całą
Pił napój szczęścia ustami mojemi,
I oczu dwoje, gdziebym patrzał śmiało
Widząc się świętym pomiędzy świętemi.

Jednego serca i rąk białych dwoje!
Co by mi oczy zasłoniły moje,
Bym zasnął słodko marząc o aniele,

Który mnie niesie w objęciach do nieba...
Jednego serca! Tak mało mi trzeba,
A jednak widzę, że żądam za wiele!



"Uwielbienie"

Umarły jeszcze będę wielbić ciebie
I nie zapomnę pod ziemią, czy w niebie,
O twej jasności.

Boś ty mi była nie próżnym marzeniem,
Nie bańką zmysłów tęczowej nicości,
Lecz byłaś ducha ożywczym pragnieniem
Wiecznej miłości!

Nie otoczyłaś mnie pieszczotą senną,
Ani też falą spłynęłaś płomienną
Na pierś stęsknioną,

Nie wprowadziłaś mnie na róż posłanie,
Gdzie tylko ciała w upojeniu toną,
Lecz mi piękności dałaś pożądanie,
Moc nieskończoną.



   

Sztuka uwodzenia własnej żony Sztuka uwodzenia własnej żony
Margaret Hardisty
„Sztuka uwodzenia własnej żony” to książka dla mężów, choć i kobiety przeczytają ją z wielkim zainteresowaniem.

Autorka pisze o tym, czego pragną kobiety i potrafi jasno ukazać, czego tak naprawdę żony oczekują od mężów. Kto jest bowiem bardziej kompetentny, by powiedzieć mężczyznom, co myślą i czują kobiety, niż właśnie jedna z nich?... » zobacz więcej


Wasze komentarze:
 Prawda,: 04.11.2016, 11:59
 Najprawdziwsza prawda ''Miedzy nami nic nie było'' - '' Rezygnacja ''
 ja: 19.08.2016, 21:49
 do gory glowa,nie wiadomo co jest komu pisane :)
 ewa: 31.03.2015, 22:36
 jednego serca trzeba mi na ziemi
 LEONARD: 09.03.2014, 15:02
 Niedawno zmarła moja żona, kochaliśmy się bardzo. Kochaliśmy też lirykę. Towarzyszyła nam przez ponad 50 lat wspólnego życia Dzisiaj daje mi ulgę w cierpieniu. NAUCZCIE SIĘ KOCHAĆ!!!
 PRAWDA: 19.02.2014, 12:00
  "Między nami nic nie było"
 Wanda: 14.01.2014, 21:22
 Kocham ,kochałam i będę kochała ... ,bo miłość jest piękna.Wiersze sa naprawdę piękne,wspominam... " Między nami nic nie było "miłość platoniczna na początku też piękna i "Sonet"warto kochać!Te wiersze to balsam dla serca iwspomnień czar.Lata leca ,włos siwieje ,jednak warto dla miłości żyć.Zgadzam się z wypowiedzią " migotki" Jak dobrze jest kochać...ba i być kochanym . Dziękuję Ci Boże za miłość.
 ewa: 13.11.2012, 23:02
 tudownosci,,,poezja serca...
 migotka: 13.10.2012, 18:55
 wiersze piękne, miłość piękna, szkoda tylko, że często utożsamiana z pożądaniem...;/
 putino: 13.06.2010, 05:45
 gdy me serce za twym płacze jak ma dusza ciągle cierpi gdy me oczy widza cie to me smutki idą precz bój się życia bo to kara za twe czyny czeka kara męka nędza i głodówka ludzie skaczcie dziś na nura gdy serce już zamoczysz i twa wolność cie zaskoczy nie smuć duszy bo cie ruszy targaj słowa jak powietrze bo me ręce i twe ciało są jak gorycz i kakao lubię usta i twe włosy nie smuć duszy tylko oczy bo cie kocham
 sara: 29.05.2010, 19:56
 najpiekniejszy moment:) Lecz nie istniał jeszcze człowiek, Tylko martwa gliny bryła; Aż nareszcie swym płomiennym Pocałunkiem - mnie stworzyła.
 Aneta: 07.04.2010, 16:55
 "Sonet" można usłyszec w piosence Braci (cugowskich)- "Jednego serca"-polecam....
 anonimowy: 19.09.2009, 16:59
 bardzo mi się spodobał wiersz "między nami nic nie było" gdy omawialiśmy go na lekcji j. polskiego... wszystkie są świetne...
 tomus88888: 25.02.2009, 20:33
 zycie jest piekne jesli ma sie dla kogo zyc...
 Natalia: 20.11.2008, 17:15
 Super wiersze
 karlitos: 08.06.2008, 20:52
 Chciałbym układać tak piękne wiersze,ale Trzeba się z tym urodzić.,, pozdrawiam
 Landrynka =): 03.03.2008, 15:32
 piękne są te wiersze ... najbardziej mi się spodobał "Na początku nic nie było" i "Sonet" ... utwory są po prostu cudne =) =***
 edyta: 18.09.2007, 17:59
 Najpiękniejszym wierszem jakim znam jest właśnie wiersz Adama Asnyka "Rezygnacja"... Chciałabym mieć tyle siły aby tak móc wyrazić swoją siłe... Jestem słaba.. wiem ale zrobie wszystko co w mojej mocy aby być twarda...
 Oksana: 18.06.2007, 16:15
 zgadzam się z Lemonkiem/ą "Sonet"... cała prawda, piękna prawda.
 lola_asd: 02.04.2007, 10:35
 Te wiersze są piękne mają w sobie tyle miłości i mondrości szkoda że ja nieumiem tak pięknie wyznawać swojej miłości
 Lemonek: 15.03.2007, 17:04
 Najładniejszy wydaje mi się "Sonet", napraffdę ;))
(1) [2]


Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2018 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej