Johann Wolfgang Goethe

"Kochająca pisze"

Widzieć, jak na mnie patrzysz, 
i w twe oczy patrzeć,
Na ustach poczuć twoich 
ust pocałowanie 
- Która już tego 
szczęścia 
doznała - czyż dla niej
Mogą być teraz inne 
radości bogatsze?

Z dala od Ciebie,
obca dla swoich - kołacze
Jedno wciąż moich 
myśli pasmo 
nieprzerwane I zawsze ta 
godzina przyjdzie 
niespodzianie -
ta jedna, i pierś zadrga,
i wybuchnę płaczem!

Lecz po chwili 
wysycha już łza.
Szepczą wargi: 
Przecież on kocha,
przecież nawet 
w tym momencie
Sięga jego myśl ku mnie, 
jak moja ku niemu...

O, usłysz szept daleki 
tej miłosnej skargi!
Ty wiesz: moje największe 
i jedyne szczęście
To twa przychylność 
dla mnie.
Daj znak sercu! Przemów...



"List zakochanej"
Jedno spojrzenie, miły, 
twoich oczu
I na mych ustach jeden 
pocałunek - Czyż może 
znaleźć upojniejszy trunek,
Kto choć raz w życiu tę 
słodycz ich poczuł?

Z dala od Ciebie żyjąc 
na uboczu Tobie 
poświęcam mą
myśl i frasunek; 
Serce potrąca 
wciąż tę samą strunę 
Jedną, jedyną... 
i łzy płyną z oczy.

Po licu spływa łza i zaraz 
wysycha; Kocha mnie - myślę 
- więc czemuż w tę miłość
Mam nie uwierzyć, 
choć taka daleka?

O, usłysz skargę mych 
miłosnych wzdychań!
Twa wola moim szczęściem
- i mą siłą - Daj znak, 
na który me serce 
tak czeka. 

 

"Powitanie i rozłąka"
Już do niej czas! 
Więc noga w strzemię!
Poleciał koń mój 
lotem strzał.
Wieczorny wiatr 
kołysał ziemię,
Zawisła noc na 
szczytach skał;
Już wypiętrzony 
w błękit siny,
Stał olbrzym - 
dąb w spowiciu mgły
I patrzył czarno 
spod gęstwiny
Tysiącem oczu 
pomrok zły.

Miesiąc wyjrzawszy 
zza pagórka
Przyświecał tęskno w
wonnych mgłach,
Wiatr, szeleszczący 
w lekkie piórka,
Nawiewał w uszy 
dziwny strach;
Noc wyłoniła swe 
bojaźnie,
Przy drodze mej 
czyhają, tkwią -
Lecz dobrze mi, 
wesoło, raźnie
I w żyłach ogień 
płynie z krwią!

Przy tobiem był. 
Z twych ócz lazuru
Wszechzapomnienia 
piłem zdrój;
I wszystko w nas 
było do wtóru,
I każdem tchnieniem 
byłem Twój.
Wiosennej jutrzni 
pierwsze groty
Różowe padły Ci 
na twarz.
Od wymarzonej w 
snach pieszczoty
Przecudowniejszy 
uścisk nasz!

Lecz oto słońce 
już nas płoszy,
Uciekać mi potrzeba 
w dal:
W uścisku twym 
tyle rokoszy!
W spojrzeniu twoim 
jaki żal!
Nie żegnaj mnie 
tym wzrokiem szklanym,
Odchodzącemu 
uśmiech daj.
Co to za szczęście 
być kochanym!
I kochać, Boże, 
co za raj! 



"Wyznanie"
Co trudno ukryć? 
Ogień, wierzę,
Bowiem za dnia 
go zdradzi dym,
A w nocy płomień, 
dzikie zwierzę.
Lecz trudno ukryć 
na równi z nim
Miłość. Najgłębiej 
choć ukryta,
Każdy ją
z oczu wyczyta.