Pożegnanie

Cóż mi ze świata bajek, 
ułud zdrojów gdy smutek dusi, 
serce pustkę czuje?
kochać nie mogę, 
wzbraniać nie potrafię
- sens swój marnuję...

czegoś wciąż pragnę 
- zwracam myśl ku chwili,
gdy Ciebie w życiu spotkałam 
raz pierwszy: świtem poranka, 
radością nadziei
- po dzień dzisiejszy...

szukałam nadal szczęścia 
swej pociechy, gdyś ranił ciągle 
nic niewartą męką, nie dbając nawet
o me pomieszanie znojne udręką...

świat się zawalał z każdym 
Twym pragnieniem by własną drogę 
wytyczyć, nie zważać na krzyk 
bezecnych, prośbę sprawiedliwych
- wiary przysparzać...

niegdyś Ci chciałam niebo
w ręce oddać, promienie jasne 
i poranka ciszę, lecz Tyś mną 
wzgardził... Ból ten tak okrutny...
- jak go opiszę?

mniejszym by było dla mnie 
udręczeniem, gdybym Cię chociaż 
przestać kochać mogła...
lecz Ty w mym sercu wciąż 
jesteś obecny - wola zawiodła...

dziś Ciebie tracę na zawsze, 
na wieki - nie czuję ulgi, 
łzy z mych oczu płyną... 
cóż Ci powiedzieć, 
byś pamiętał nadal,
gdy słowa miną?

choć mnie raniłeś bez obaw, 
w śmiałości, zniosłabym wszystko,
byle trwać przy Tobie...
tylko móc kochać, 
tylko patrzeć w oczy,
ciągnąć ku sobie...

dziś znów Cię żegnam, 
choć - dobrze pamiętam
- kiedy witałam, 
przy ołtarzu stając,
by co dzień kochać,
co dzień nie być sobą,
życie zmieniając...

dzisiaj Cię żegnam 
- nic już nie zostało
z mych marzeń, myśli,
planów i nadziei,
bądź zdrów, szczęśliwy, 
ruszaj własną drogą
- Bóg Cię przemieni...

ja tu zostanę, 
będę czekać wiecznie,
aż Pan wysłucha, 
zabierze do siebie...
Ty idź swą drogą, 
w końcu ostatecznie
spotkam Cię w niebie...

i nie przepraszaj 
- słowa sens swój tracą...
doprawdy, nie wiem, 
co jeszcze powiedzieć...
może, że Ciebie 
kochałam naprawdę
- gdybyś chciał wiedzieć...

Dla A. - Iza