Miłość Trójcy rodzi zachwyt

1. "Przeszedł Pan przed jego oczyma i wołał: "Pan, Pan, Bóg miłosierny i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność"."

Mojżesz doświadczył ogromu miłości Boga prowadzącego niewierny Izrael na pustyni, a tu sam Bóg potwierdza Mojżeszowi tajemnicę swojej wiernej miłości. Nie był jednak Mojżesz zrozumieć, co jest źródłem tego niepojętego miłosierdzia...

W przeciętnym życiu chrześcijańskim, jak mi się wydaje, dla większości ochrzczonych wydaje się wystarczać odkrycie, że Bóg jest miłością. Odkrycie tej miłości dokonuje się przez działanie Boga w naszym wewnętrzu na modlitwie, ale szczególnie doświadczając Jego działania miłości w życiu, co jest jeszcze ważniejsze i zasadnicze, co naświetla oczywiście modlitwa.

Gorzej, gdy wiara jest bez tego doświadczenia wewnętrznego, czy zewnętrznego, które z tym pierwszym zawsze się łączy... Jest to wiara prawie martwa, jakieś bycie w zwyczajach religijnych, jakaś forma kultury, która może daje okazję do ocierania się o Boga żywego na przyszłość. Wtedy nie bardzo jest sens mówić o Trójcy, bo umysł zarówno najbardziej prymitywnego człowieka, jak i uczonego czujnie zajmuje się tym, bo bez żywego Boga i Jego pomocy nie widzi w tym sensu... Bo to jest najgłębsza tajemnica wiary, niedostępna bez Objawienia, ale dla wierzących, którzy doświadczają mocy i mądrości Boga działającego, naświetla wszystko. Jak często my księża mówimy o tej tajemnicy nudno i bez żaru, bo sami mało doświadczamy mocy miłości, więc wobec trudności wyrażenia tej tajemnicy coś tam mówimy, bo Duch Święty dla innych cos nam rozjaśnia...

Dobrze więc, gdy mamy choć minimalnie, podstawowe chrześcijańskie doświadczenie, że Bóg jest żywy i pełen mocy miłości, którą oczywiście w większości rozumiemy, widzimy i doświadczamy najczęściej tylko w małej części wydarzeń naszego życia i w małej części Jego Objawienia.

To doświadczenie miłości Boga, gdy jest prawdziwe, powinno prowadzić oczywiście, jako zdrowy i normalny odruch, do odpowiedzi Bogu przez dziękczynienie i prędzej czy później do kontemplacji i uwielbienia Boga oraz adoracji.

Jeżeli chodzi o dziękczynienie, to chyba większość chrześcijan kieruje je ogólnie do Boga, a wielu po prostu do Jezusa Chrystusa, naszego Pana. Rzadziej do samego Ojca Niebieskiego, a jeszcze rzadziej do Ducha Świętego. Często do Maryi, która niedoskonałej współpracuje z Bogiem i jest nam dana jako najlepsza pomoc. Są oczywiście tacy, którzy widzą tylko czułość Maryi i jeszcze nie widzą we wierze, że ona prowadzi do Jezusa, a z Nim do Ojca.

2. Uroczystość Trójcy Przenajświętszej jest zawsze zachętą, aby dać się zaprosić Jezusowi do odkrywania, w świetle Ducha, którego dał nam już z góry, do odkrywania Jego łączności z Ojcem. Tej łączności, o której tak często mówił On w odniesieniu do konkretnych Jego czynów miłości. Dlatego bez widzenia jakiejkolwiek miłości Boga, na nic się zadają słowa Jezusa, o Jego różnorodnej łączności z Ojcem... "Ja i Ojciec jedno jesteśmy..." "Wszystko otrzymałem od Ojca..."

Wśród wielu słów Jezusa, w dzisiejszej Ewangelii, danej nam przez Kościół w roku "A", słyszymy słowa: "Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne."

Dziękujemy Bogu, właśnie za to większe czy mniejsze doświadczenie miłości zbawiającej. Czasem, że ta miłość zbawiającą przekazujemy innym, nie tylko jako kapłani... To zapatrzenie się w ta miłość Ojca dającego Syna zwielokrotnia moc świadectwa chrześcijańskiego. Od wielkości tego doświadczenia zależy także, jakie jest nasze osobiste i wspólnotowe życie w świetle wymiany miłości między Ojcem i Synem. Czy praktycznie oczekujemy Jego mocy łączności z Synem i Ojcem w we wszystkim w naszym życiu? Czy daje nam to doświadczenie życia, nowego życia? Życia, które jest wejście w to nieskończone i odwieczne wzajemne obdarowanie się Boskich Osób? Czy to życie z Synem i Ojcem kształtuje jak pracujemy, czy jak Oni dając siebie, pracujemy dla Boga i dla braci? Jaki mamy kontakt z najbliższymi i z innymi ludźmi, czy dajemy się prowadzić ku jedności? Jak odpoczywamy, o czym marzymy, na co poświęcamy wolniejszy czas, jak cierpimy itd. itp. To wszystko ma być coraz bardziej przeniknięte światłem miłości Boga Trójjedynego! Tej wymiany miłości, wymiany nie tyle darów, ale siebie jako Dary! To prowadzi do stania się, jak często mawiał św. Jan Paweł II bezinteresownym darem z siebie. A ten dar z kolei potwierdza się, gdy z kimś tworzy się jedność przez bezinteresowne wzajemne obdarowanie.

3. Papież Benedykt XVI: "Sam Jezus Chrystus poświadcza podobieństwo między boskimi Osobami i zjednoczenie dzieci bożych w miłości i w prawdzie, kiedy prosi Ojca, aby wszyscy "stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy" (J 17,22). To podobieństwo właśnie ukazuje, jak człowiek nie może znaleźć swojej doskonałości jeżeli nie w ofiarowaniu samego siebie innym. Podobieństwo do Boga, poprzez własne ofiarowanie się, w jedności i w miłości, doskonali rodzinę.

Małżeństwo, które zawiera w sobie wzajemne i całkowite oddanie się sobie małżonków i ofiarowanie się rodziców w stosunku do dzieci, jest w ten sposób odbiciem doskonałego zjednoczenia Trójcy. Tak więc dynamika życia rodzinnego musi przejawiać to intymne zjednoczenie między Boskimi Osobami."

Oczywiście nie wszystkie małżeństwa do takiej zamierzonej dojrzałej wzajemności dochodzą.

No właśnie poza doświadczeniem mocy wiernej miłości Boga w Izraelu, a później Duch Święty pokazuje nam wiele zachęt, aby dać także dar niejasnego tu na ziemi podziwu i zachwytu nad miłością Boga Trójjedynego.

Jak często nawet u niewierzących budzi się zachwyt nad bardziej heroicznymi rodzajami długiej miłości małżeńskiej, wzajemnej służby w cierpieniu i przeciwnościach, co pobudza wielu do wzruszenia, do łez, a to pokazuje odblask tej miłości w Bogu Trójjednynym.

Tak samo, gdy zakonnicy, czy księża żyją duchem heroicznego czynienia jedności, to promieniują na cale otoczenie. Nawet gdy nie czynią jakiś niezwykłych dzieł. Gdy żyją, jak większość zlaicyzowanych w Europie chrześcijan, nawet poprawnie, ale bez miłości wzajemnej, nie promieniują tym blaskiem miłości Trójcy. Oczywiście ta miłość Boża się zawsze udziela, bo Bóg jest wierny, ale nie z tą mocą, pobudzająca do wielkiej wiary wielu.

Bo bez miłości objawiającej się w różnorodnych przejawach jedności, trudno zrozumieć tą miłość, która nie musi szukać niewiernego człowieka, a jednak wylewa się w sposób szalony na zagubionego człowieka.

Gdy są pozornie samotni wielcy świeci, to podziw nad nimi prowadzi do wymiany świętych darów i jakieś zawsze wspólnoty tworzącej się w sercach mocą Ducha Świętego, która przemienia wielu, aby jak Osoby w Bogu stawać się z czasem bardziej bezinteresownym darem dla siebie. Czasem tej wspólnoty po ich śmierci. Gdy nie ma odblasku miłości Trójcy Świętej, nie ma świętości.

4. W życiu chrześcijańskim możemy być jak poganie, pełni konsumpcji, nawet w dziedzinie wiary... Są dary Boże, są jakoś przyjemne i dobre, to czemu nie skorzystać... I potem iść do innych darów, jakby te inne nie pochodziły od tego samego Dawcy... Nawet konsumpcja duchowa, bez zatrzymania się przed Dawcą, powoduje że z czasem dary stają się źródłem zniewoleniem...

To tak jak dzieci otrzymujące wszystko od swoich rodziców, chcą czasem wymuszać na zwielokrotnienie darów w nadmiarze, szkodzących dzieciom, a nie dla ich rozwoju... Wymuszać nie dając dziękczynienia, ale nowe pretensje... I wtedy nie ma radości...

Choćby człowiek niewiele odkrywał z bogactwa Trójcy Przenajświętszej, gdy wchodzimy w dziękczynienie, wielbienie i adorację, z czasem chrześcijanin daje się wciągać w krążenie tej miłości miedzy osobami Boskimi. Wtedy wierny zachowuje słowa Pana i Trójca Święte mieszka w sercu objawiając coraz większe dary i coraz większe swoje światło...

Wdzięczność wobec ludzi, a jeszcze bardziej wobec Bożej miłości, jest przyjęciem daru jeszcze większej bliskości z życiem wewnętrznym samej Trójcy, Osób, które są w niepojętym zjednoczeniu pełną jednością Boga.

Gdy człowiek wchodzi w grzechy jest tym w nich coś ze złudzenia obdarowania... Chcemy na siłę, aby rzeczy i jeszcze bardziej ludzie byli dla nas niewolnikami i wysilali się aby dać nawet pozory miłości... Wykorzystanie rzeczy i ludzi jest zafałszowaniem istoty miłości, która jest przyjmowanie darów, aby oddawać je nieustanie innym i Bogu. Z czasem ten fałsz ujawnia się tragicznie...

5. Tak wiec Trójjedyna miłość rodzi zachwyt i radość nad Źródłem wszelkiej miłości i życia, większej niż z dzieł Stwórcy. I dawno zapisany psalm, w świetle tej miłości Trójcy, nabiera nowego znaczenia i objawia nowe tajemnice... "Błogosławiony jesteś, Panie, Boże naszych ojców,
pełen chwały i wywyższony na wieki.
Błogosławione jest imię Twoje
pełne chwały i świętości,
uwielbione i wywyższone na wieki."

Jeden Bóg, ale różnorodność działania, mimo, że Bóg działa zawsze w całości.

"Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!"

Powoli ten zachwyt nad Trójcą prowadzi, że ożywają najgłębsze formuły modlitewne, a szczególnie modlitwy, które są celebrowaniem liturgii.

Pierwsza modlitwa mszalna "kolekta", skierowania zazwyczaj do Ojca, przez różnorodne działania misterium Jezusa Chrystusa, w świetle Ducha Świętego zaprasza do rytmu miłości w Trójcy.

Prefacja, modlitwa uwielbienia i zachwytu, staje się połączeniem z zachwytem i oddaniem Syna, pełnego Ducha. Zachwytem, które na ziemi przybrało konkretna postać w dziełach miłości, aż po śmierć i zmartwychwstanie.

6. Gdy człowiek grzeszy, nurza się w pozornym obradowaniu, które jest egoizmem, zwróceniem się ku sobie, wtedy zatrzymuje się tylko na niektórych darach, odrywa się od Boga i praktycznie słabnie jego radość, wymierają uczucia i emocje. Człowiek zaczyna się nudzić i szuka jakiegokolwiek pocieszenia. Tylko świeci zanurzeni w miłość Trójcy mają bogactwo uczuć, emocji, bogactwo zrozumienia...

Gdy żyjemy kontemplując miłość Bożą, aż po objawiona zachwycającą miłość Trójcy Przenajświętszej następuje nieustanny rozwój wszystkiego.

"Bracia, radujcie się, dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie się na duchu, bądźcie jednomyślni, pokój zachowujcie, a Bóg miłości i pokoju będzie z wami."

Takie jest doświadczenie Kościoła, który pokornie, ale z mocą głosi, że: "Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne."

Głosi i na miarę nawrócenia i włączenia się jego członków tą miłością obdarza i daje życie wieczne już tu na ziemi.

Szczególnie życie wieczne w radości jednomyślności, która obejmuje coraz większe dziedziny życia.

ks. Andrzej Dziedziul MIC Wasze komentarze: bogdan : 14.06.2020, 21:25 przecież trójca to trzy kraje , kraje które tylko sobie ufają , stany zjednoczone , kanada i wielka brytania bogdan : 12.06.2020, 21:35 skąd wy żeście tego trójce wytrzasnęli (1) Autor Treść Nowości Nowenna przed świętem Matki Bożej z Lourdes - dzień 3 Modlitwa do św. Weroniki Modlitwa do św. Joanny de Valois Modlitwa do św. Katarzyny Ricci św. Józef z Leonessy Modlitwa do św. Józefa z Leonessy Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna