Zapukała do drzwi domu nadzieja
nikt nie otwierał,
więc chwyciła za mosiężną klamkę,
weszła do środka- cisza.

Na drewnianym, rzeźbionym stołku,
siedział zaniedbany, przygarbiony jak wierzba starzec,
patrzył w okno załzawionymi oczyma,
jakby na kogoś czekał.

Gość dotknął subtelnie jego duszy,
delikatnie otulił wnętrze chaty,
wnet zadrżało serce domownika,
spojrzał na drzwi, lecz nie ujrzał nikogo.

Pomyślał...
tylko mi się wydawało,
usiadł i patrzył dalej na horyzont,
tak skończył życie, nie dostrzegając nadziei.