Richard

Prawie zawsze skulona, fałdki pokazuje.
Kokieteryjnie, lecz pełna godności.
I on i ona za modą nie gonią.
Przyzwyczajeni latami do swojej szarości.


On się czasami ogoli, sprawdzi jej zapięcie.
Jeżeli brała kąpiel, wtedy buty czyści.
W niedziele jak zwykle pójdą do kościoła,
Wierni, zawsze razem. W gości.

On prawie człapie, szurając podeszwami,
Ona puka o chodnik, lecz nie to, że pogania.
Tulą się do siebie, tak prosto, bez pokazu.
Jego dłoń pomarszczona, ona smukła jak łania.

Łagodny, męski uśmiech ma na twarzy,
Gawędzi do niej to i owo.
A ona zawsze gotowa by mu pomóc,
Nie zważając na śnieg czy burzę z ulewą.

Spacerując, nierozłączni
coraz bliżej do przystanku zmierzają
Gdzie nastapi ich rozstanie
I z którego tak wielu już odjechało.

***

Smutne co z nią się stanie.
Dajmy jej szansę, gdy jego zabraknie.
Nie wyrzucajmy na śmietnik.
Pozwólmy, 
by uleciała z wiatrem.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

[ Powrót ]