Na progu królestwa ubogich

Do takich - a niesłusznie i ze stratą dla nas - zapomnianych czy raczej przemilczanych pisarzy należy niewątpliwie Hanna Malewska. Jej Dzieło jest "na nasz czas". Z dala od zgiełku, mód, prądów, trendów Malewska rozplątuje cierpliwie nasze wewnętrzne węzły, potrafi zrozumieć nasze błędy, upadki, odblokowuje myślenie, wdaje się z nami w dialog o naszych czasach, wlewa wiarę, umacnia przekonanie, że nie tyle należy szukać odpowiedzi "na zewnątrz", ile wewnątrz, na dnie duszy. Czasem czyni to trudnym językiem jak u Norwida. Toteż Jej powieści warto czytać jak poematy poetyckie, i wtedy okazuje się, że jest niezastąpioną przewodniczką w labiryncie naszych ("tu i teraz") czasów. Szczególnie dotyczy to Jej eposu Przemija postać świata. Jest zimowy poranek. Za oknami jeszcze ciemno. Ostatni poranek mijającego 2001 roku. Biorę do ręki książkę o pożółkłych kartach - Hanny Malewskiej Czas na sierpie. Powieść o Norwidzie. Data wydania - 1974 rok.

Snuję refleksję - jak mamy się zachować wobec biedy, krzywdy, ubóstwa? Co w sobie pielęgnować? I odpowiedź Hanny Malewskiej skrywana na kartach książki - czuwanie i ludzka solidarność. Oto fragment powieści gdy rodzina biednych emigrantów włoskich w Ameryce przygarnia osamotnionego, chorego poetę-tułacza Norwida.

Sporządzając wieczorem przy lichym świetle nowe sztalugi, wbił sobie wielką drzazgę w prawą rękę. Skaleczenie było dotkliwe, a już nazajutrz okazało się groźne. A żył przecież z pracy rąk. Z godziny na godzinę poczuł się bezsilny, zagubiony. Tysiące mil dzielą go od wszystkich ludzi, jacy go znali pół roku temu. Ten nagły strach, podobny do choroby przestrzeni, spotęgował się w gorączkę i Norwid zrozumiał, ze naprawdę jest chory. Widział z gorączkową jaskrawością całą grozę kalectwa - ręka mu puchła jak poduszka - myśli i obrazy goniły się, krzyżowały. Potem ten gwar wewnętrzny wzmógł się i poszedł mu ponad głową. I tylko jedno jeszcze zapamiętał: jak starzy Campi oboje go prowadzą pod ręce - do siebie i rozebrawszy kładą w wielkie, miękkie łoże.

Jak przez mętną szybę widywał odtąd nad sobą ich strapione twarze, potem młodego księdza włoskiego, potem lekarza.

Po trzech dniach poczuł, że wyżyje. Ale osłabł tak doszczętnie, że musieli go karmić jak dziecko. Było to jednak osłabienie błogie. Spoczywał jakby na wezgłowiu dobroci ludzkiej - czułej troskliwości tych obcych biedaków. To poczucie bezsilności zupełnej i zupełnego bezpieczeństwa wyciskało mu łzy. Pokora...

Pokora... - prawda, jakby na samym dnie. Ufność... Miłosierdzie... o tym tylko mógł rozmyślać, raczej wpatrywać się w to całymi godzinami i czuł się szczęśliwy. Pokora... Znów był na progu. Na progu królestwa Ubogich, gdzie nie potrzeba być silnym, ani mądrym, ani cnotliwym".

Hanna Malewska, Żniwo na sierpie. Powieść o Norwidzie. Wielkopolska Księgarnia Wydawnicza, Poznań 1974.eSPE, nr 58 Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy! Autor: Treść: Nowości Litania do o. Matteo Modlitwa do św. Wolfganga Modlitwa do św. Alfonsa Rodrigueza Modlitwa do bł. Ireny Stefani Zignoruj halloween! Chroń siebie i swoje dziecko przed opętaniem! Psuje Halloween Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 [ Powrót ]