ks. Stanisław Ryś(1929 - 1998)17 grudnia 1998 - W Paryżu zmarł ks. Stanisław Ryś SAC (ur. 30 września 1929 w Sułkowicach), profesor muzyki sakralnej w Seminarium w Ołtarzewie 1960-76, duszpasterz we Francji, profesor muzyki w WSD w Paryżu, sekretarz Zarządu Regionalnego, sekretarz Regii Miłosierdzia Bożego, archiwista.Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk bpa Zygmunta Choromańskiego 24 czerwca 1955 w Ołtarzewie. Został skierowany do Wadowic na Kopiec, gdzie do 1960 w NSD uczył muzyki i pełnił funkcję ojca duchownego. Następnie został przeniesiony do Ołtarzewa; uczył tam muzyki kościelnej. W latach 1960-64 podjął studia specjalistyczne w zakresie muzyki i muzykologii w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, zdobywając dyplom magistra sztuki (1965), na podstawie pracy Monografia ballady ludowej "Jasio konie poił". W tym okresie był autorem wielu utworów muzycznych w zakresie liturgii, organizatorem i dyrektorem chóru seminaryjnego oraz aktywnym członkiem stowarzyszeń muzycznych i muzykologicznych w Warszawie. Zorganizowana przez niego orkiestra dęta, złożona z kleryków pallotyńskich, zagrała po raz pierwszy 19 marca 1968 z okazji imienin rektora seminarium, ks. Józefa Wróbla. W 1976 wyjechał do Francji, stając się członkiem Regii Miłosierdzia Bożego (od 1 września). Mieszkał w Osny, a następnie w Paryżu. Był współautorem tzw. instytucji dialogu, wydawnictwa (Editions) i Centrum (Centre du Dialogue). Pełnił też funkcję prefekta alumnów, profesora muzyki w Seminarium Polskim w Paryżu (prowadził też chór seminaryjny), rektora domu paryskiego, sekretarza Zarządu Regionalnego i sekretarza regii. Odpowiadał za archiwum regii i był pracownikiem administracji miesięcznika "Nasza Rodzina". Od początku przybycia do Francji podejmował różne formy duszpasterstwa wśród polskiej emigracji. W 1995 wystąpił z projektem utworzenia w Wadowicach szkoły dla organistów, współpracującej z PAT-em w Krakowie. Przez długie lata odprawiał mszę sparaliżowanemu ks. Stanisławowi Suwale (1992). Sam z powodu rozwijającej się choroby musiał zrezygnować w 1996 z wielu funkcji i został umieszczony w szpitalu, którego już nie opuścił. Choroba sprawiła, że popadł w melancholię, co ograniczało jego samodzielność oraz kontakt z otoczeniem. Ostatnie dni spędził na wózku inwalidzkim. Zmarł rankiem 17 grudnia 1998 w Paryżu. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 19 grudnia w Osny i tam został pochowany na cmentarzu pallotyńskim. Delegatem wspólnoty ołtarzewskiej na uroczystościach pogrzebowych był ks. Józef Targosz. Tego dnia też w seminarium w Ołtarzewie odprawiono w intencji zmarłego Mszę św. Jego trwałą zasługą jest skomponowanie melodii do pallotyńskiej pieśni "O, Wincenty nasz Patronie" (w: "Pieśni pallotyńskie Polskiej Prowincji Chrystusa Króla", 1966). Jest współautorem tekstów do "Hymnu pallotyńskiego" ("W apostolskich szeregach stań razem"), i pieśni "Wielki Rzymu Apostole" (melodia Feliks Rączkowski). Pozostawił w rękopisie "Cztery motety eucharystyczne" i poprawił muzykę do pieśni "Ojcze Wincenty już". Posiadając wyczucie artysty, szczególnie dbał o liturgię, wzbogacając ją artystycznie. Miał pozytywny wpływ na życie wspólnotowe i zawsze był otwarty na innych. Cenił sobie kulturę języka i był człowiekiem sumiennym, solidnym oraz kompetentnym i dbającym o szczegóły. Był raczej spokojny i rzadko mówił o sobie. Krótki testament, skreślony już drżącą ręką, zawierał słowa napisane wielkimi literami: "Amen. Deo gratias". Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |