Wiosna biblijna w Kościele

Jan XXIII pragnął, aby Biblia wniknęła w życie narodów, rodzin i społeczeństw. Jest przecież listem Boga do ludzi, który objawia nową ziemię i nowe niebiosc i jest przedsmakiem szczęścia niebieskiego.

Następca Jana XXIII, Paweł VI był gorliwym propagatorem Biblii. Zachęcał wszystkich do pochylania się nad Biblią: Nasze życie duchowe karmi się często dziełami pisanymi przez łudzi mądrych i z pewnością świętych, ałe nie są oni bezpośrednio natchnieni przez Boga jak autorzy Biblii.

W 1964 roku, za pontyfikatu Pawła VI, ukazała się instrukcja Papieskiej Komisji Biblijnej Sancta Mater Ecclesia o historycznej prawdzie Ewangelii. Instrukcja zawierała szereg dyrektyw dla biblistów, wykładowców Pisma Świętego i kaznodziejów. Wszyscy mają zachęcać wiernych do korzystania z bogactw niebieskich Słowa Bożego, by ich pobudzić i zapalić do życia doskonalszego.

Odnowa biblijna znalazła swój najwspanialszy wyraz w orzeczeniach Soboru Watykańskiego II (1962-1965). W Konstytucji o Liturgii Świętej Sacrosanctum Concilium z 1963 roku Ojcowie soborowi przypomnieli, że Chrystus jest obecny w swoich słowach. On bowiem sam mówi, gdy w Kościele czyta się Pismo Święte (7). Konstytucja zalecała, aby przed wiernymi szerzej otworzyć skarbiec Pisma Świętego. W tym celu należy wprowadzić do obrzędów bogatsze, bardziej zróżnicowane wyjątki z Ksiąg świętych, a kazania oprzeć na Biblii.

Żaden dokument kościelny przed Dei Verbum nie zachęcał tak szerokich kręgów wiernych i z tak wielkim naciskiem do czytania Pisma Świętego: kapłanów, zakonników, świeckich, wszystkich współpracowników kościelnych, a także ogółu wiernych, aby w ten sposób nabywali wzniosłego poznania Jezusa Chrystusa.

Czy nawoływanie Soboru Watykańskiego II do studiowania; czytania, medytowania i poznawania Pisma Świętego nie jest protestantyzacją Kościoła? Niektórzy tak to odbierają. Ale tak naprawdę jest jedynie powrotem do korzeni, do tradycji Ojców Kościoła, do okresu męczenników i epoki średniowiecznej. Kościół wie bowiem, że w okresach, kiedy jego wierni byli blisko Biblii, owocowało to zawsze ożywieniem wiary i autentycznego chrześcijaństwa.

Pontyfikat Jana Pawła II jest kontynuacją troski jego wielkich poprzedników: Pawła VI, Jana XXIII i Jana Pawła I o przybliżenie wszystkim wspaniałego skarbca biblijnego: wzywam was, katolików i chrześcijan, abyśmy szukali pogłębienia waszej wiary w źródłach - w Piśmie Świętym, przede wszystkim w Nowym Testamencie, w Ewangeliach: żebyśmy je często czytali, rozważali, żebyśmy w ich świetle kształtowali nasze myślenie, nasze wartościowanie i nasze postępowanie.

Kościół kroczy drogą odnowy biblijnej, zakreślonej przez Vaticanum II. W 1993 roku ukazał się dokument Pajpieskiej Komisji Biblijnej Interpretacja Pisma Świętego w Kościele, który poucza, jak posługiwać się owocnie Pismem Świętym w liturgii, w ramach tzw. lectio divina, w posłudze duszpasterskiej i dialogu ekumenicznym.

Odnowa biblijna, jaka dokonała się w Kościele w wieku XX, jest widomym znakiem obecności Ducha Świętego w Kościele i świadczy o jego żywotności i prawdzie Chrystusowych słów: bramy piekielne [Kościoła] nie przemogą (Mt 16,18).

Sprawdź, czy zapamiętałeś...

• Co uczynił Jan XXIII dla odnowy biblijnej?
• A jego następca?
• Jak biblijna wiosna w Kościele znalazła swe ukoronowanie na Soborze Watykańskim II?
• Jak scharakteryzować obecne miejsce Pisma Świętego w Kościele?