Homilia wygłoszona przez Jana Pawła II w Dniu Życia KonsekrowanegoŚwięto Ofiarowania Pana Jezusa w świątyni"Światło na oświecenie pogan" (Łk 2,32). Słowa te zabrzmiały w świątyni jerozolimskiej, w chwili gdy Maryja i Józef przynieśli tam Jezusa czterdzieści dni po narodzeniu, aby Go "przedstawić Panu" (Łk 2,22). Wydaje się, że ewangelista Łukasz, podkreślając różnicę między skromnym i pokornym gestem dwojga rodziców a chwałą, jaką odczytali w tym fakcie Symeon i Anna, sugeruje, iż sama świątynia czekała na przybycie Dzieęiątka. W proroczej postawie dwóch czekających osób zawarte jest praktycznie całe Stare Przymierze, które wyraża się w radości ze spotkania ze Zbawicielem.Symeon i Anna oczekiwali Mesjasza, za natchnieniem Ducha Świętego obydwoje przyszli do świątyni, gdy Maryja i Józef przynieśli tam Jezusa, aby postąpić z Nim według zwyczaju prawa. Na widok Dzieciątka Symeon i Anna zrozumieli, że jest to właśnie Ten oczekiwany. Symeon dał temu wyraz mówiąc w uniesieniu: "Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, lzraela" (Łk 2,29-32). 2. Lumen ad revelationem gentium! Symeon, człowiek Starego Przymierza, człowiek świątyni jerozolimskiej, w natchnionych słowach wyraża pewność, że Światło to jest przeznaczone nie tylko dla Izraela, ale także dla pogan i wszystkich ludów ziemi. W nim "starość"; świata bierze w ramiona chwałę wiecznej "młodości" Boga. Jednak w tle już pojawia się zarys krzyża, ponieważ mrok odrzuci Światło. Zwracając się do Maryi, Symeon wypowiada proroctwo: "Oto Ten przeznaczony jest na upadek i powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu" (Łk 2,34-35). 3. Lumen ad revelationem gentium! Słowa kantyku Symeona rozbrzmiewają w licznych świątyniach Nowego Przymierza, w których wyznawcy Chrystusa tymi właśnie słowami kończą co wieczór modlitwę liturgii godzin, odmawiając kompletę. W ten sposób Kościół, lud Nowego Przymierza przyjmuje jak gdyby ostatnie słowo Starego Przymierza i głosi spełnienie się Bożej obietnicy, głosząc, że "Światło na oświecenie pogan" rozprzestrzeniło się po całej ziemi i że wszędzie jest obecne poprzez zbawcze dzieło Chrystusa. Liturgia godzin powtarza te ostatnie słowa z kantyku Symeona razem ze słowami, które Chrystus wypowiedział na krzyżu: In manus tuas, Domine, com mendo spiritum me urn - "Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego" (Łk 23,46). Zaprasza także do radosnej kontemplacji zbawczego dzieła Chrystusa, "światła, które oświeca pogan" w jego konfrontacji z ludzkością: Redemisti nos, Domine, Deus veritatis - "zbawiłeś nas, Panie, Boże prawdy". W ten sposób Kościół głosi, że zbawienie świata, oczekiwane przez proroków i ogłoszone przez Symeona w świątyni jerozolimskiej, osiągnęło swoją pełnię. JAN PAWEŁ II (z homilii wygłoszonej w Dniu Życia Konsekrowanego,
w Bazylice Watykańskiej 2 II 1998 r.)
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |