Czerwone Wierchy, Tatry - Galeria

Wasze komentarze:

jola: 15.04.2009, 14:20

Góry to szczeglnie uprzywilejowane miejsce spotkania z Bogiem.

Iwona: 03.06.2008, 20:33

Przepięknie!To moje ukochane Tatry,które uwielbiam zdobywać.Przypomina mi się ostatni pobyt w Zakopanym i te piękne widoki.

little g.: 18.01.2008, 15:35

Jej... Przepiękne zdjęcia... przypominają mi się ubiegłoroczne wakacje... szłam dokładnie tym samym szlakiem. Nasze polskie Tatry są naprawdę przepiękne!! Kocham te widoki!!

Beata: 27.12.2007, 19:45

"Tam słyszysz serce jak bije na mszę za wolność. Tam wysoko nie wspinają się zaszczyty, nie liczą się majątki tylko pewność kroków. We właściwej hierarhii granitu i ciała, we właściwej proporcji nieba z horyzontem, w bezpieczeństwie zwykłego przyciągania ziemi, nie pragnie się niczego, tylko pić ze źródła. Na niepodległej skale jesteś tym, kim jesteś...oczami do patrzenia, uszami do słuchania, ustami do milczenia..." /M. Klubowicz/

ewa: 27.12.2007, 15:34

Mgła...trochę "podobna" do obłoku...maj...czas , który był ...jest i będzie...błękitne niebo..woda...godz.15 i Obłoki..., które nikną...w czasie trwania modlitwy...i " zstąpił Duch Pana " , NO i BIEDRONKA masz Oczywiście RACJĘ...!!!!! Pozdrawiam Cię Biedronka !

Biedronka: 27.12.2007, 01:32

Ten szlak górski (Czerwone Wierchy), to jak droga człowieka do miłości. Droga na której każdy z przemierzających tę drogę, oglądających zdjęcia znajdzie coś z własnego życia.Jednych zachwyci tylko, a może aż widok piękna przyrody, inny zobaczy mgłę osłaniającą zbocza górskie a może własne życie , jeszcze inny zachwyci się nad dziełem stworzenia, ktoś inny wskaże trud drogi pod górę...itd.To piękne jak wiele możemy się o sobie dowiedzieć czytając zdjęcia przez własne okulary doświadczeń życia. Ale niezaprzeczalne jest to , że my właśnie- ludzie, stanowimy kolorową tęczę na niebie naszych wrażeń, naszego postrzegania życia, wędrówki do tego co w nas jest najpiękniejsze.Do miłości i piękna.Przez życie i jego trudne czasami do odkrycia piękno ukryte też w cierpieniach własnego krzyża dostrzegamy Stwórcę Życia, dostrzegamy Boga. Tylko nie każdy z nas zatrzymuje się na szlaku wędrówki by odpocząć, złapać oddech i kontemplować z Bogiem dzieło stworzenia. A wystarczy zatrzymać się na szlaku życia przy słowach..."Niech zstąpi Duch twój i odnowi oblicze ziemi".Tej ziemi która jest w Tobie i z której prochu powstałeś. Wszak jesteśmy cząstką przyrody ale też cząstką Boga który nas stworzył na swoje podobieństwo.

Maria: 27.12.2007, 01:25

byłam tam kilka lat temu. Wierzchołki gór w chmurach, zamarznięte kosmyki moich długich włosów i przeszywające zimno. I to piękno - przede wszystkim..

ewa: 26.12.2007, 18:23

Tutaj widzać Potęgę BOGA , szczególnie podobają mi się góry z tymi mgłami...czasami i w życiu wyłania się coś WIELKIEGO z mgieł.............pozdrawiam ciepło .

Tomek: 26.12.2007, 18:09

„ Wzgórze na wzgórze zdobywczo się piętrzy
i wyczerpana urywa się ścieżka.
Ze zmierzchem spokój zstępuje najświętszy,
panuje cisza i Bóg w górach mieszka.”

Leopold Staff

Tak Bóg w górach mieszka...

Nowości

Najbardziej popularne