Kalikst II

13 grudnia 1124 - W Rzymie zmarł Kalikst II (właśc. Gwidon z Burgundii), papież od 2 lutego 1119.

Urodził się ok. 1050 na zamku Quingey (ob. dep. Doubs) w Burgundii jako syn hrabiego Wilhelma Wielkiego z Burgundii. Był spokrewniony z rodami królewskimi Niemiec, Francji i Anglii.

W 1088 został arcybiskupem Vienne. We Francji sprawował funkcję legata pap. Paschalisa II, który mianował go kardynałem. Był rzecznikiem partii reformatorskiej w Kościele i wrogiem polityki ces. Henryka V oraz przeciwnikiem pap. Paschalisa II, z powodu jego kapitulacji wobec cesarza w sprawie inwestytury. W 1112 przewodniczył synodowi w Vienne, który potępił świecką inwestyturę oraz ekskomunikował Henryka V.

Po śmierci pap. Gelazego II, który uciekł z Rzymu przed atakami arystokratycznych rodów i umarł we Francji (†29/29 stycznia 1119 w Cluny), kardynałowie, którzy mu towarzyszyli, wybrali natychmiast w Cluny na papieża Gwidona z Burgundii (2 lutego), abpa Vienne. Koronację odbył 9 lutego w Vienne.

W sporze o inwestyturę występował przeciwko niemieckiemu ces. Henrykowi V. Na synodzie w Reims Kalikst potępił i ekskomunikował cesarza oraz obłożył nią także antypapieża Grzegorza VIII. 3 czerwca 1120 Kalikst wkroczył do Rzymu. Henryk V został zmuszony przez książąt niemieckich do ugody z Kalikstem, wskutek czego spór o inwestyturę zakończył się 23 września 1122 konkordatem wormackim. Cesarz zatwierdził zawarty układ na zjeździe książąt w Bambergu 11 Listopada 1122. Kalikst II zwołał Sobór Laterański I w 1123, który ratyfikował konkordat, zapewniając na 35 lat pokój między Kościołem a cesarstwem.

W Wormacji zwolniono Henryka V z ekskomuniki, a ugoda zapewniała wolny, kanoniczny wybór biskupów i opatów, rezygnację cesarza z inwestytury przez wręczenie pierścienia i pastorału. Odtąd miał to czynić metropolita, który wybranemu biskupowi udzielał sakry i wprowadzał go na biskupstwo. Papież godził się, by w elekcji biskupa lub opata przez duchowieństwo kapitulne lub zgromadzenie zakonne, uczestniczył cesarz lub jego pełnomocnik. W razie podwójnej elekcji cesarz miał potwierdzić wybór większości. Cesarzowi przyznano prawo przekazywania lenna świeckiego za pomocą berła i miecza, a także prawo przyjmowania przysięgi wierności od biskupów niemieckich przed otrzymaniem sakry, a od biskupów innych krajach cesarstwa (Italia, Burgundia) w ciągu 6 miesięcy po sakrze. Henryk V zobowiązał się do zwrotu majątku zabranego Kościołowi.

Sobór Laterański I jest pierwszym soborem na Zachodzie. Akta soboru nie zachowały się. Wiadomo, że obrady rozpoczęto 18 marca i zakończono prawdopodobnie 6 kwietnia 1123. Papież potwierdził na nim układ z Wormacji. Sobór zebrał w 22 kanony wszystkie dekrety dotyczące inwestytury, symonii, celibatu księży, tzw. Treuga Dei oraz praw i obowiązków krzyżowców. Uchwalono, że w zachodnim chrześcijaństwie małżeństwa księży są nieważne, dzieci pochodzące z tych małżeństw uznano za nieślubne. Zakazano mianowania archiprezbiterem duchownego, który nie miał święceń kapłańskich, a archidiakonem, tego który nie miał święceń diakonatu. Nałożono kary kościelne na fałszerzy monet, określając ich jako "ciemieżców ludzi biednych i burzycieli spokoju w państwie".

Kalikst II wystąpił w Rzymie przeciwko arystokratycznym rodom. Zburzył wzniesione przez nich fortece i tępił bandytyzm. Dokończył budowę lub odnowił wiele kościołów, wzniósł także nowy ołtarz papieski w Bazylice św. Piotra, który poświęcił 25 marca 1123. W 1119 papież zatwierdził "Charta caritatis", regułę zakonu cystersów założonego w 1098 przez Roberta z Molesme.

Kalikst zmarł 13 grudnia 1124 w Rzymie i został pochowany w Bazylice św. Jana na Lateranie.

Mimo uwikłania w spory z cesarstwem o inwestyturę i związanych z tym ogromnych trudności papież przysłał do Polski legata kard. Idziego z Tusculum, który miał na miejscu zbadać istniejące w Polsce warunki i stworzyć bazę dla akcji misyjnej na terenach graniczących z Polską. Zwolennikiem akcji misyjnej był sam Bolesław Krzywousty. W związku z tymi planami reaktywowano diecezję kruszwicką, wkrótce przeniesioną do Włocławka, która terytorialnie objęła Pomorze Gdańskie. W czasie bytności w Polsce Idzi prawdopodobnie erygował biskupstwo w Lubuszu, które swoim zasięgiem miało objąć ziemię lubuską. Sprawą najważniejszą było zorganizowanie skutecznej misji na Pomorzu Zachodnim. Jej kierownictwo Stolica Apostolska powierzyła bpowi Ottonowi z Bambergu. Bolesław świadom znaczenia całej akcji, wspierał ją swoimi ludźmi i niezbędnymi środkami materialnymi. Praca biskupa w przeciągu kilku miesięcy przyniosła znaczne efekty, chrzest przyjął sam książę Warcisław i wielu jego poddanych.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości św. Maksymilian Maria Kolbe Modlitwa do św. Maksymiliana Marii Kolbe Litania do św. Maksymiliana Marii Kolbe Maksymilian Kolbe oddał za niego życie. Kim był Franiszek Gajowniczek? Chrystusowe męczeństwo Maksymiliana Kolbego Wiersze o św. Maksymilianie Maria Kolbe Św. Maksymilian w oczach weterena niepokalanowskiego Tęsknota do nieba Św. Maksymilian Kolbe - prorok nowego dogmatu maryjnego De Profundis - Akt strzelisty ojca Maksymiliana Kolbego Święty Maksymilian - patron trudnych czasów Tekst homilii wygłoszonej przez papieża Jana Pawła II w trakcie kanonizacji Ojca Maksymiliana 17 lutego 1941 - Gestapo aresztowało o. Maksymiliana Kolbego oraz czterech innych ojców franciszkanów z Niepokalanowa Ostatni list o. Kolbego Szaleniec Niepokalanej Ojciec Kolbe i Jan Paweł II w historii XX wieku Test wiedzy o św. Maksymilianie Marii Kolbem

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna