bł. Fryderyk Ozanam

9 września - W zgromadzeniach Księży Misjonarzy i Sióstr Miłosierdzia wspomnienie liturgiczne bł. Fryderyka Ozanama (Antoine-Frédéric Ozanam), francuskiego historyka literatury i filozofii, profesora Sorbony, publicysty, katolickiego działacza społecznego, założyciela stowarzyszenia Konferencje św. Wincentego a Paulo, członka bractwa franciszkańskiego, prekursora nauki społecznej Kościoła (zm. 8 września 1853 w Marsylii).

Urodził się 23 kwietnia 1813 w Mediolanie jako syn Francuzki Marii z d. Nantas i włoskiego lekarza Jana Antoniego Ozanama. Kiedy miał trzy lata, rodzina przeniosła się do Francji i osiadła na stałe w Lyonie, skąd pochodziła matka.

Fryderyk studiował najpierw w Lyonie, gdzie ukończył kierunek humanistyczny i uzyskał bakalaureat. Przez kilka miesięcy pracował w biurze adwokackim. W 1831 wyjechał na dalsze studia do Paryża, które ukończył w 1836 doktoratem z prawa. Równolegle studiował literaturę; w 1839 po raz drugi doktoryzował się, przedstawiając pracę z filozofii Dantego Alighieri. Następnie powrócił do Lyonu i zaczął wykładać na tamtejszym uniwersytecie prawo handlowe. W październiku 1840 wygrał konkurs i objął katedrę literatury obcej na Sorbonie. W cztery lata później uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Jako intelektualista i znany naukowiec podróżował po Europie, prowadząc badania dotyczące pochodzenia kultury europejskiej. Mając 28 lat, ożenił się z Amelie Soulacroie, z którą miał córkę Marię.

Od 1848 był współpracownikiem H. Lacordaire’a, z którym założył czasopismo "L'ere Nouvelle". W licznych artykułach tego pisma poruszał przede wszystkim kwestie społeczne środowisk robotniczych. Był krytykiem liberalizmu gospodarczego, głosił konieczność systemowego rozwiązania tzw. kwestii społecznej (od państwa wymagał ustawodawstwa, które regulowałoby warunki pracy, gwarantowało prorodzinny system wynagrodzeń i zabezpieczało emerytury pracującym). Uważał, że rzeczywistą poprawę warunków życia społecznego można uzyskać przez likwidację materialnego ubóstwa, a także jego wymiaru duchowego i obyczajowego. Głęboką pobożność łączył z sympatią do idei liberalnych. Dostrzegał też, że Kościół we Francji jest nazbyt oddalony od ludu tkwiącego w religijnej ignorancji i biedzie. Jako profesor Sorbony podczas wykładów propagował ideę tworzenia "stowarzyszeń robotniczych".

Najważniejszym jednak wydarzeniem w jego życia było powstanie w 1833 z inicjatywy Fryderyka i jego sześciu towarzyszy tzw. Konferencji Miłosierdzia, które z czasem przekształciły się w Konferencje św. Wincentego a Paulo. "Jest to stowarzyszenie katolickie, ale świeckie - pisał Fryderyk - pokorne, ale liczne; samo ubogie, ale zajmujące się pomocą ubogim; istnieje przede wszystkim po to, aby w epoce, w której stowarzyszenia miłosierdzia mają tak wielką misję do spełnienia, rozbudzać wiarę, wspomagać Kościół, aby usuwać nienawiść i podziały między ludźmi". Każdy z członków Konferencji miał pod opieką jedną ubogą rodzinę, z którą spotykał się regularnie i służył pomocą w zaspokajaniu jej potrzeb. Fryderyk tak samo jak pozostali z jego przyjaciół odwiedzał takie rodziny modlił się z nimi i organizował dla nich pomoc materialną. Konferencje szybko rosły w liczbę i w krótkim czasie z Francji rozprzestrzeniły się na inne kraje i kontynenty. Sam Fryderyk, który do dnia swojej śmierci piastował funkcję wiceprzewodniczącego, korzystał z każdej okazji, aby propagować ideę Konferencji.

Nie wystarczało mu, że był najgorliwszym pionierem Konferencji w Paryżu, poczuwał się jeszcze do obowiązku, by działać na polu literackim i naukowym, gdyż jedno i drugie służyło dobru ludzkości. W 1847 odbył podróż do Asyżu, by tam "pojąć" św. Franciszka, św. Bonawenturę i Jacopone'a z Todi. Pisał artykuły do czasopisma "Correspondant", w których zaznajamiał czytelników z liryką św. Franciszka, św. Bonawentury, Pacyfika, Jakuba z Werony i Jacopone’a z Todi - poety ubóstwa. Razem z żoną opublikował przekład "Kwiatków św. Franciszka". Zasługi Ozanama w dziedzinie włoskiej i francuskiej literatury doceniła Accademia della Crusca, która mianowała go swym członkiem; docenił je także Zakon Braci Mniejszych, przesyłając mu dokument z pieczęcią generała zakonu przyjmujący go do Bractwa franciszkańskiego.

Oba te zaszczytne wyróżnienia uradowały szlachetnego Fryderyka w ostatnich miesiącach jego życia. Fryderyk Ozanam zmarł nagle 8 września 1853 w Marsylii, w drodze powrotnej z jednej ze swoich podróży do Włoch, mając zaledwie 40 lat.

Jest uważany za prekursora nauki społecznej Kościoła. Intelektualista, mąż i ojciec, jest dla ludzi świeckich przykładem żywej wiary. Dziś Konferencje św. Wincentego a Paulo istnieją i działają na pięciu kontynentach, w 130 krajach, skupiając setki tysięcy członków, którzy w życiu codziennym są świadkami Chrystusowej miłości ogarniającej ludzi potrzebujących pomocy.

Głównymi jego pracami są: "Réflexions sur la doctrine de Saint-Simon" (1831), "Dante et la philosophie catholique au treizieme siecle" (1847), "La civilisation chrétienne chez les Francs" (1849), "Un pelerinage au pays du Cid" (1852).

Papież Jan Paweł II beatyfikował go 22 sierpnia 1997 w katedrze Notre Dame w Paryżu. W homilii podczas Mszy św. beatyfikacyjnej papież Jan Paweł II powiedział: "Fryderyk Ozanam uwierzył miłości - miłości, jaką Bóg darzy każdego człowieka. Sam poczuł się powołany, by kochać, dając przykład wielkiej miłości Boga i bliźniego. Szedł zwłaszcza do tych wszystkich ludzi, którzy szczególnie potrzebują miłości - którym Bóg jako Miłość może się objawić tylko przez miłość drugiego człowieka. I tym samym zobaczył Ozanam swoje powołanie. Zobaczył drogę, na którą go Chrystus wzywa. Zobaczył swoją drogę do świętości. I tą właśnie drogą poszedł zdecydowanie [... ]. Fryderyk Ozanam miłował wszystkich ubogich. Już w młodości rozumiał, że nie wystarczy mówić o miłości i o misji Kościoła w świecie, ale że trzeba tę miłość przełożyć na język czynnej służby chrześcijan na rzecz ubogich. Nawiązywał w ten sposób do intuicji św. Wincentego: "Miłujmy Boga, bracia, miłujmy Boga, ale czyńmy to pracą rąk i w pocie czoła". Od tej chwili miłość do najuboższych, do tych, którymi nikt się nie zajmuje, staje się najważniejszą treścią życia i trosk Fryderyka Ozanama. Tak pisze o nich w liście: «Powinniśmy upadać im do stóp i mówić do nich słowami apostoła: Tu es Dominus meus. Wy jesteście naszymi panami, a my będziemy waszymi sługami; wy jesteście dla nas świętymi wizerunkami Boga, którego nie widzimy, a ponieważ nie umiemy kochać Go inaczej, kochamy Go w was» (do Louisa Janmota)".

Modlitwy do bł. Fryderyka Ozanama

Modlitwa do bł. Fryderyka Ozanama

Litania do bł. Fryderyka Ozanama

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna