bł. Aniela Salawa

9 września - Wspomnienie liturgiczne bł. Anieli Salawy, służącej, tercjarki franciszkańskiej, patronki Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce (zm. Kraków, 12 marca 1922).

Urodziła się 9 września 1881 w Sieprawiu koło Krakowa, gdzie też została ochrzczona. Wychowała się w licznej rodzinie chłopskiej według wskazówek pobożnych rodziców, zgodnie z zasadami chrześcijańskimi. W trudnych warunkach Aniela wykazywała zamiłowanie do modlitwy i pracy.

W 1897 wyjechała się do Krakowa, gdzie najęła się jako służąca. Tak o tej służbie powie pod koniec życia: "W duchu czułam zawsze, od dziecka, że tylko będąc w najbardziej poniżonym stanie, odpowiem łasce Bożej. I dlatego dobrowolnie obrałam stan służącej, wzgardziwszy szczęściem, które mi się nastręczało, ufna, że w tym stanie, tak upokarzającym, odpowiem żądaniu Bożemu". Innym razem zaś powiedziała: "Kocham moją służbę, bo w niej mam wyborną sposobność wiele cierpieć, wiele pracować i wiele się modlić, a poza tym niczego na świecie nie szukam i nie pragnę". Po dwóch latach przeżyła śmierć swojej pobożnej siostry Teresy.

Idąc za głosem wewnętrznym, postanowiła skierować swoje kroki na drogę ideałów doskonałego życia chrześcijańskiego, które dojrzewały w jej sercu i ciągle były wzbogacane przez modlitwę. Zrozumiała, że Bóg wskazuje jej drogę całkowitego poświęcenia się w ciągłym wyrzeczeniu. Ten styl życia uważa za swoją specyficzną misję w Kościele, którą spontanicznie wybiera, i wspaniałomyślnie decyduje się na złożenie wieczystego ślubu dziewiczej czystości. W 1900 zapisała się do Stowarzyszenia Sług Katolickich im. św. Zyty. W ten sposób miała okazję prowadzenia owocnego apostolstwa w gronie koleżanek, dla których była przykładem chrześcijańskiego życia. Wzbogacała życie wewnętrzne poprzez żywe uczestniczenie w liturgii oraz przeżywanie Męki Pańskiej w bazylice św. Franciszka u franciszkanów konwentualnych. Zatopiona w modlitwie oraz adoracji Najświętszego Sakramentu, kroczyła drogą głębokiego życia wewnętrznego, które wypływało z wiary nadziei i miłości ku Bogu i bliźniemu.

W 1912 Aniela zachwycona duchowością św. Franciszka zdecydowała się wstąpić do III Zakonu św. Franciszka przy bazylice Franciszkanów Konwentualnych w Krakowie; tam też złożyła profesję zakonną. Wiedziała wiele o zakonie, do którego wstąpiła, znała życiorys św. Franciszka, w całości lub częściowo niektóre jego listy, wyjątki z testamentu oraz błogosławieństwo brata Leona. Do III Zakonu wstąpiła stosunkowo późno, bo mając już 30 lat.

Siostra Aniela Teresa - to drugie imię przyjęła przy obłóczynach - zamiast habitu dostała szkaplerz i pasek. Zakon franciszkański najbardziej dopomógł jej w wypracowaniu własnego stylu i mistyki ubóstwa. Ubóstwo jako stan służebny stało się "drogą" i "odpowiedzią" Anieli.

Na początku I wojny światowej (1914-15) pomagała w krakowskich szpitalach, niosąc wsparcie rannym żołnierzom, którzy nazywali ją "świętą panienką". W 1916 Aniela znalazła się w bardzo trudnej sytuacji życiowej, została zmuszona do porzucenia wszelkiej pracy i udania się do szpitala św. Zyty. Po wypisaniu ze szpitala zamieszkała w bardzo ubogiej suterenie. Aniela przeżyła ostanie pięć lat życia w tych trudnych warunkach, ale w zjednoczeniu z Bogiem. Ofiarowała Chrystusowi cierpienia, aby móc w ten sposób wynagrodzić za grzechy świata. Z radością wypowiedziała słowa modlitwy: "Panie Jezu, ofiaruję całe moje życie tej wielkiej sprawie, która według Twojej woli i dla Twojej chwały niech będzie zrealizowana w Polsce i za pośrednictwem Polski na całym świecie". Po miesiącu od złożenia tej ofiary zmarła 12 marca 1922. Grób jej znajduje się w bazylice p.w. św. Franciszka w Krakowie, w kaplicy Męki Pańskiej.

13 sierpnia 1991 papież Jan Paweł II beatyfikował ją w Krakowie. Na zakończenie uroczystości powiedział: "Jest to dla mnie ogromna radość, że mogłem dzisiaj w Krakowie wynieść do chwały błogosławioną Anielę Salawę. Ile razy modliłem się przy jej relikwiach, jak głęboko zapadły mi w pamięć, w serce te słowa: «Panie! Żyję, bo każesz, umrę, kiedy chcesz, zbaw mnie, bo możesz». I jeszcze o swoim własnym powołaniu, a raczej o tym, które dał jej Bóg: «Wobec duszy mojej Pan Bóg miał zamiary wielkie, stwarzając mnie na swój własny obraz». Niech te słowa błogosławionej naszej rodaczki, sieprawianki i krakowianki, pozostaną w naszej pamięci i w naszych sercach".

Modlitwy do bł. Anieli Salawy

Modlitwa do bł. Anieli Salawy

Litania do bł. Anieli Salawy

Zobacz więcej

Bł. Aniela Salawa "Wobec duszy mojej Pan Bóg miał zamiary wielkie"

Fragmenty Homilii Jana Pawła II w czasie Mszy św. beatyfikacyjnej Anieli Salawy