Pani nowego dnia

Wchodzę do nocy - 
boru, szumiącego mrokiem, 
i gubię Anielskie Pozdrowienia 
wśród błyszczących gwiazd: 
- O jakże jesteś lekka 
i jakżeś Czysta Pani, 
- uniesiona Wszechmocną 
Dłonią nad łbem powalonego Gadu. 
- Na nasze ręce w kainowym strachu, 
na nasze usta, w których nie żyło 
przypomnienie Boże, patrzyło 
słońce i dzień miał nędzą 
naszą umierzwione nogi.
- Lecz wyciągnięta nad nami
Wszechmocna Dłoń
zawisła cicho i nie spadła 
gromem, bo stoisz na niej, 
Najdoskonalsza ze stworzonych. 
- Która z kruchości jesteś nasza, 
a z czystości Boska.
- Triumfem lekkich stóp otwarłaś 
Bożą Dłoń jako bezpieczne gniazdo,
by w niej obmyte w gwiazdach 
cicho oddychało jutro. 
- O Pojednana z nami tym 
samym ludzkim sercem, 
Pani nowego dnia, na której 
głowie położyć ręki 
nie śmie mrok.
- Wielbię Cię modlitwą 
ścichającej duszy, 
co wita ufność, 
jak matka odzyskaną córkę, 
czułością nagłą, która 
gładzi rozpacz i jest 
wieczornym odpuszczeniem winy!

Władysław Pelc 
Lato miłościwe