Rozważania Miłość Modlitwy Czytelnia Źródełko Pomoc Duchowa Relaks Download Cuda Opowiadania Perełki

Sługa Boży ks. Norbert Pellowski

     Urodził się 27 stycznia 1903 roku w Hohenstein, obecnie Pszczółki, na terenie diecezji chełmińskiej, jako syn rolnika Franciszka i Marcjanny z d. Plata. Rodzina liczyła siedmioro dzieci. Rodzice wyjątkowo dbali o polski język i zwyczaje, co stało się powodem ich wysiedlenia.

     Osiedlili się w Starych Polaszkach k. Kościerzyny, organizując tam podczas I wojny światowej tajne nauczanie w zakresie historii, geografii i języka polskiego. Wydawali tajne polskie czasopismo, przepisywane ręcznie przez całą rodzinę, a redagowane przez Norberta. On sam po ukończeniu seminarium nauczycielskiego przez pewien czas pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej. Do pallotynów wstąpił 15 września 1924 roku w Wadowicach, gdzie otrzymał sutannę 7 października 1925 roku. Pierwszą profesję złożył 24 września 1927 roku w Sucharach na ręce ks. Wojciecha Turowskiego SAC (f1959). Studia filozoficzne odbywał w Sucharach i Ołtarzewie (1926-1928), teologiczne w Rzymie, na Gregorianum (1928-1931). Święcenia kapłańskie otrzymał 19 lipca 1931 roku w Rzymie z rąk kard. Francesca Marchettiego-Selvaggianiego. W roku akademickim 1931/1932 zakończył swe studia teologiczne w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie.

     W latach 1933-1941 był nauczycielem religii w szkołach powszechnych w Ołtarzewie i Ożarowie Mazowieckim. Założył tam Krucjatę Eucharystyczną dla dziewcząt po I Komunii Świętej. Prowadził Sodalicję Mariańską i chór. Dla młodzieży organizował przedstawienia teatralne i urządzał wycieczki do Puszczy Kampinoskiej.

     We wrześniu 1939 roku był komendantem obrony przeciwlotniczej (OPL). Następnie spełniał funkcję kapelana VII Obwodu AK "Obroża" na terenie Ożarowa (7 Rejon "Jaworzyn"). Redagował konspiracyjne pismo "Orzeł Biały", prowadził tajne nauczanie w zakresie szkoły średniej i kursy sanitariuszek. W Ołtarzewie sprawował początkowo urząd radcy domowego (od 1933 roku), a potem ekonoma do 1 grudnia 1939 roku (we wrześniu w czasie walk spłonął dzierżawiony majątek w Umiaśtowie, który był głównym źródłem żywności dla seminarium). Od 1 grudnia 1939 roku ks. Norbert pracował w Huszczy k. Bielska Podlaskiego, zastępując ks. Ludwika Brodę SAC, który przybył do Ołtarzewa jako ojciec duchowny seminarium. Po powrocie do Ołtarzewa został ponownie ekonomem, od 13 lipca 1940 roku aż do swego aresztowania, w trudnym okresie wojny, gdy seminarium Ołtarzewskie kształciło kleryków z wielu seminariów duchownych Polski (początkowo był przeciwnikiem otwarcia seminarium w 1939 roku). Pracował w Radzie Głównej Opiekuńczej spieszącej z pomocą biednym z terenu Ożarowa Mazowieckiego (był tu obóz przejściowy dla mieszkańców Warszawy). Razem z ks. Józefem Jankowskim SAC i ks. Franciszkiem Madejem SAC brał udział w sabotażu przeciw armii niemieckiej, polegającym na niszczeniu motocykli wojskowych kolumn zmotoryzowanych, stacjonujących w Ołtarzewie, przez wsypywanie do silników środków chemicznych.

     Wraz z ks. Stanisławem Jaworskim SAC, 17 maja 1941 roku został aresztowany przez gestapo i osadzony na Pawiaku, a 28 maja przewieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz. W transporcie tym był również o. Maksymilian Maria Kolbe. W okrutnych i wyniszczających warunkach hitlerowskiego obozu ciężko zachorował. Oprawcy bowiem dosypywali do jedzenia saletrę, która spalała tkanki przewodów trawiennych i paraliżowała funkcjonowanie żołądka. Przyjmowany pokarm wychodził bezwiednie wraz z krwią. Organizm powoli zamierał. Umieszczony na oddziale chorób zakaźnych (Durch-fall, oddział chorych na biegunkę) obozowego szpitala, ks. Norbert w okresach rekonwalescencji pomagał chorym (opatrywał rany, czyścił baseny), ale przede wszystkim słowem kapłańskim przekazywał w serca chorych otuchę, wiarę i nadzieję (obok niego leżał Józef Kamala-Kurhański, |1941, były komendant obozu w Berezie Kartuskiej). W strasznych warunkach obozowych zyskał sobie nawet ewangeliczny przydomek Miłosiernego Samarytanina (relacja ks. Konrada Szwedy, "Roczniki Pallotyńskie" 1966, nr 7, s. 245). Całkowicie wycieńczony, po powtórnym ataku choroby układu trawiennego, zmarł 15 marca 1942 roku o godz. 8.40. Był oznaczony numerem obozowym 16769. Zwłoki jego spalono w krematorium. Jest kandydatem na ołtarze w grupie Henryka Szumana i 122 towarzyszy (II grupa męczenników z okresu II wojny światowej). Proces beatyfikacyjny rozpoczął się oficjalnie 17 września 2003 roku w Warszawie. Nazwisko księdza Norberta widnieje na cmentarzu w Ołtarzewie, na tablicy upamiętniającej poległych członków Armii Krajowej.

     Ksiądz Norbert przeżywał głęboko tajemnicę Eucharystii i starał się zachęcać dzieci i młodzież do częstej Komunii Świętej. Odznaczał się skromnością, prostotą i życzliwością w stosunku do ludzi. Był kapłanem radosnym, rozśpiewanym i pełnym humoru. Miał oczy otwarte na potrzeby innych, co zjednywało mu szacunek i sympatię środowiska. Takim duchem ofiary i służby wykazywał się nawet w obozie, jak wspomniano wyżej. Tam 25 września 1941 roku napisał wiersz dedykowany ks. Szwedzie, jego przyjacielowi (O, Ty, kochany, co jak Jan nad Jordanem, "Wiadomości Prowincji Chrystusa Króla" 1996, nr 12, s. 578; O, mężu Boży, w: K. Szweda, Kwiaty na Golgocie, Poznań-War- szawa 1982, s. 34-35). W "Kalendarzu Królowej Apostołów" zamieścił cztery artykuły: Jak starego Werocha diabeł gonił (1932, s. 100-101), Katakumby (1932, s 112-115), Dobry Janeczek i Pallotti (1933, s 37-39) oraz Wawrzon z Wróblego Zdroju (1934, s. 73-74).


ks. dr Stanisław Tylus SAC, dyrektor Pallocyńskiego
Instytutu Historycznego i Archiwum Prowincjalnego,
wykładowca w WSD w Ołtarzewie

Tekst pochodzi z Kwartalnika Pollotyńskiego
Apostoł Miłosierdzie Bożego
Lipiec-Sierpień-Wrzesień
nr 3 2018


   

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.



Autor

Tresć




[ Powrót ]
 
[ Strona główna ]


Humor | O stronie... | Wspomóż nas | Polityka Prywatności | Reklama | Kontakt

© 2001-2019 Pomoc Duchowa
Portal tworzony w Diecezji Warszawsko-Praskiej