Jak postępować z dzieckiem nadpobudliwym - Wychowanie

Im wcześniej dziecko otrzyma pomoc, tym większe ma szansę na prawidłowe funkcjonowanie. Nieleczone ADHD jest przyczyną narastającej niechęci do nauki, prowadzi do zachowań buntowniczych i agresywnych, depresji, niskiej samooceny, często także do sięgania po środki psychoaktywne. W opiekę nad dzieckiem nadpobudliwym muszą być zaangażowani różni specjaliści: psycholog, pedagog, lekarz, ale przede wszystkim rodzice, dziadkowie i nauczyciele dziecka. Niestety, w Polsce jedynie niewielka część dzieci z ADHD objęta jest właściwą opieką. Leczenfe trwa zwykle wiele lat i wymaga włączenia różnorodnych oddziaływań terapeutycznych, a w niektórych przypadkach także leków. Im więcej rodzajów interwencji stosuje się w terapii, tym jest ona skuteczniejsza. , Podstawą leczenia jest zrozumienie zachowań dziecka i ich akceptacja.

Jedną z form uczenia, jak radzić sobie z nadpobudliwymi dziećmi, są warsztaty. Prowadzi się je oddzielnie dla rodziców i oddzielnie dla nauczycieli. Podczas takich spotkań poznają oni sposoby reagowania na niebezpieczne zachowania, uczą się ignorowania drobnych niepożądanych zachowań, a przede wszystkim poznają sposoby chwalenia dziecka i motywowania do pracy. Opiekunów uczy się akceptować objawy, których nie możemy zmienić, a także odróżniać, kiedy trzeba bezwzględnie pomagać, bo dziecko nie radzi sobie z powodu nadruchliwości czy deficytów uwagi, a kiedy wymagać, bo dziecko nadpobudliwe, podobnie jak każde inne dziecko, testuje, na ile może sobie pozwolić. Dorośli i nastolatki z ADHD często potrzebują doradcy (trenera), który podobnie jak rodzice pomoże mu planować, zmotywuje i obmyśli strategie radzenia sobie z trudnymi zadaniami. Podsumowując można powiedzieć, że terapia polega na uczeniu, jak żyć z objawami. Ważnym elementem terapii jest wsparcie dziecka nadpobudliwego na terenie szkoły. Nauczyciel pracujący z takim dzieckiem ma dużo więcej pracy. Jeśli chce, żeby dziecko z ADHD odrobiło pracę domową, musi sprawdzić, czy zapisało, co ma zadane, a często powinien też porozmawiać z rodzicami i wytłumaczyć, jak oni mają to zadanie odrabiać z dzieckiem (a więc, że muszą monitorować jego pracę, przywołać uwagę, gdy się rozproszy, robić krótkie przerwy i motywować do powrotu do pracy).

U części dzieci warto rozważyć zastosowanie leków. Choć tylko one mogą zmniejszyć nasilenie podstawowych objawów zaburzenia, nie zastąpią innych sposobów oddziaływania. Wieloletnia, bezpieczna i skuteczna terapia lękowa powinna być stosowana u dzieci, u których sama zmiana metod wychowawczych nie daje efektów, narastają kłopoty i powikłania. Decyzję o podjęciu leczenia farmakologicznego podejmuje psychiatra dziecięcy. Dobre leczenie zmniejsza nasilenie problemów i pozwala dziecku żyć tak jak jego rówieśnicy.

Agnieszka Pisula - psychiatra Tekst pochodzi z Tygodnika Idziemy, 3 października 2010 Wasze komentarze: Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy. Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna