Szczyt wszystkiego

Czy wyjście na zakupy do najbliższego spożywczego może być marzeniem? I Zapewniam, że tak. Kiedy się latami siedzi I w domu przy dzieciach, poczucie uwiązania daje się bardzo silnie we znaki. Zwłaszcza gdy maluchy chorują jedno przez drugie i tygodniami nie ma jak opuścić czterech ścian, pośród których, mimo całej zamkniętej wśród nich żywiołowej kotłowaniny, można doświadczyć wielkiej samotności i niemocy. Przypuszczam, że niejedna mama w podobnej sytuacji nieraz miała ochotę wołać wniebogłosy: "Wypuśćcie mnie stąd!". I oto nagle cała rodzina znajduje się na górskim szlaku. Otwarta przestrzeń na lewo i prawo, za nami i przed nami. Cel: Turbacz. Każdy tę wyprawę smakuje nieco inaczej. Jeden skrzętnie odnotowuje fakty: najwyższy szczyt Gorców, 1310 metrów, przez Kiczorę, czerwonym szlakiem - i ciągnie do przodu jak mały samochodzik. Drugiego zajmują owce, żuczki, mrówki, a zwłaszcza niewyobrażalna chmara motylich rusałek - pawików i admirałów - na jednej ze słonecznych polanek po drodze. Trzecie z czwartym jeszcze nie wiedzą, co to znaczy chodzić w góry i nie mają, jak się okazuje, na to ochoty. Na szczęście jest czas malin i jagód. Wędrują więc od krzaczka do krzaczka - i jakoś to idzie, chociaż w rytmie: dziesięć kroków-przystanek. Piąty nie ma wiele do powiedzenia; siedzi w nosidle na plecach taty i kiedy droga zaczyna mu się dłużyć, podrzemuje. Mama chciałaby, a boi się; nie wiadomo, co z tego wyjdzie. Już po pierwszym podejściu zawróciłaby więc do Ochotnicy... gdyby nie determinacja taty. No, ale od czego w końcu jest tata ze swoją głową, siłą i pragnieniem wiatru we włosach. No i oto jesteśmy na Turbaczu, wszyscy. Nawet trzyletni Grześ dotarł tu na własnych nogach. Przed nami powrót. A kiedy wieczorem, krok w krok z nadciągającą burzą, w blasku fleszy piorunów, osiągamy bezpieczną przystań u bacy, mamy poczucie tryumfu. Zrobić coś trudnego razem - najlepszy sposób na wiarę, że możemy wszystko. Lidia Molak Tekst pochodzi z Tygodnika Idziemy, 20 marca 2011 Wasze komentarze: jolanta: 26.03.2011, 17:33 Kiedyś, 30 lat temu, jak siedziałam z dziećmi w domu na wychowawczym, to tę chciałam krzyczeć "wypuście mnie stąd". Jak mąż wracał z pracy do domu, to ja stałam już u progu i wychodziłam. On to doskonale rozumiał. Potrzebowałam tego. Misiałam wyjść chociaż na godzinkę, nic więcej. (1) Autor Treść Nowości Modlitwa do bł. ks. Bronisława Markiewicza Litania do bł. ks. Bronisława Markiewicza Modlitwa do św. Hiacynty Mariscotti Modlitwa do bł. ks. Zygmunta Pisarskiego Modlitwa do św. Teofila Modlitwa do św. Martyny Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025 Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt