Pierwsza bestia w natarciu (Ap 13,5-10)

A [bestii] pozwolono przechwalać się, bluźnić i wykonywać swą władzę - przez czterdzieści dwa miesiące.

Rozpoczyna się działalność bestii. Jej bluźnierczy język i przemoc wskazują, że mocodawcą jej jest Szatan. Bestia może wykonywać swą władzę przez czterdzieści dwa miesiące czyli trzy i pół roku. W ten sposób Apokalipsa symbolicznie określa doczesność, czas ziemskiej misji Kościoła.

Kilkakrotne użycie strony biernej (pozwolono jej..., wolno jej było...) podkreśla, że Szatan i bestia zależą całkowicie od Boga i mogą zrobić tylko tyle zła, ile dopuści Bóg.

Otworzyła więc bestia swą paszczę, by bluźnić przeciw Bogu, przeciw Jego imieniu, przeciw Jego Przybytkowi i przeciw mieszkańcom nieba.

Działanie szatańskie nie ma charakteru spontanicznego i niezorganizowanego, ale jest akcją skrupulatnie zaprogramowaną. Słowa: bestia otworzyła paszczę sugerują "expose" programowe Szatana. Z historycznego punktu widzenia pierwszą realizacją bluźnierstw przeciw Bogu był system imperium rzymskiego, a szczególnie instytucja boskiego kultu cesarzy.

Szczegół o bluźnieniu przeciw Przybytkowi może być nawiązaniem do rządów cesarza Kaliguli (37-41 r. po Chr.), który bardzo poważnie traktował swoją boskość i domagał się dla siebie powszechnej czci. Kaligula zażądał, aby w Miejscu Najświętszym świątyni jerozolimskiej wznieść jego posąg. Kiedy Żydzi nie zgodzili się na zbezczeszczenie swej świątyni, Kaligula zaczął zbierać armię, aby upokorzyć Żydów i siłą zmusić ich do ustąpienia (Józef Flawiusz, Antiąuitates Iudaicae, 18,8). Na szczęście nie doszło do najazdu na Jerozolimę, bo Kaligula został zamordowany. Zbezczeszczenia świątyni dokonała nieco później, w roku 70 po Chr., armia rzymska pod wodzą Tytusa, syna cesarza Wespazjana. Jerozolima została zniszczona, a świątynia zrównana z ziemią tak, że kamień nie pozostał na kamieniu (Mt 24,2 i par.).

Pozwolono jej stoczyć walkę ze świętymi i [nawet] ich pokonać!

Walka bestii ze świętymi oznacza prześladowania religijne chrześcijan, w których posuwa się ona nawet do zabijania wiernych.

Wolno jej też było zawładnąć każdym pokoleniem, rasą, językiem i narodem.

Władza bestii jest ogromna. Nie zadowalają jej zwycięstwa lokalne, ale chce władzy nad całym światem i dlatego próbuje konstruować ogólnoświatowe imperium zła. Chce być obecna w każdym szczepie, ludzie i narodzie!

[Dlatego] wszyscy mieszkańcy ziemi będą oddawać pokłon [bestii], prócz tych, których imiona od założenia świata są zapisane na zwoju życia Baranka, zabitego na ofiarę.

Św. Paweł pisze w Liście do Efezjan 1,4, że w Chrystusie Bóg wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Dlatego żaden żywioł: życie ani śmierć, teraźniejszość ani wieczność, Szatan, imperium rzymskie ani żadne inne mocarstwo i siła nie są zdolne wyrwać wybranych z ręki Boga.

Wiara chrześcijańska gwarantuje człowiekowi moc i niezależność od okoliczności zewnętrznych. Kościół zawsze znał prawdziwą głębię tej autonomii, przede wszystkim w życiu wielu swoich wiernych, zwłaszcza tych małych i biednych. Rozpoznają oni dzięki swojej wierze, że są nieskończenie miłowani przez Boga. Każdy z nich może powiedzieć: "Moje obecne życie jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie" (Ga 2,20). Oto godność, której nie może odebrać im żaden z możnych tego świata! Oto radość, płynąca z wolności wewnętrznej! (Święta Kongregacja Doktryny Wiary, Libertatis conscientia, 21).

Kto ma ucho, niechaj słucha.

Ten zwrot, występujący w Nowym Testamencie szesnaście razy, zawiera zachętę, aby uważnie rozważyć to, co zostanie teraz podane.

Kto [przeznaczony] do niewoli, ten idzie do niewoli. Kto [przeznaczony] na śmierć od miecza, ten ginie od miecza.

Słowa te zawierają cytaty:

- proroka Jeremiasza, który mówi do ludu izraelskiego: Kto na śmierć [przeznaczony, pójdzie] na śmierć, a kto pod miecz, ten pod miecz, kto na głód - na głód, a kto na niewolę - w niewolę (Jr 15,2; por. Jr 43,11).

- Chrystusa, który mówi do św. Piotra w Ogrodzie Oliwnym: Schowaj miecz swój na miejsce, bo wszyscy, którzy za miecz chwytają, od miecza giną (Mt 26,52).

Śens tego pouczenia jest następujący: chrześcijanin powinien zgodzić się na wszystko, co wyniknie z jego wiary i pragnienia naśladowania Chrystusa, nawet na więzienie i śmierć. W cierpieniu zawiera się szczególne wezwanie do cnoty, którą człowiek musi wypracowywać ze swojej strony. Jest to cnota wytrwałości w znoszeniu tego, co dolega i boli. Czyniąc to, człowiek wyzwala nadzieję, która podtrzymuje w nim przeświadczenie, że cierpienie go nie przemoże, nie pozbawi właściwej człowiekowi godności (Jan Paweł II, Salvifici doloris, 23). Jednocześnie słowa o mieczu pouczają, że chrześcijaństwa nigdy nie wolno bronić siłą.

Tu się sprawdza wytrwałość i wiara świętych.

Co jest zatem bronią chrześcijanina? Apokalipsa wymienia dwa środki. Są nimi:

- hypomone ("cierpliwa wytrwałość do końca");
- pistis ("niezachwiana wiara").

Kiedyś będziemy sądzeni z tego, ile było w nas pistis i hypomone.

Sprawdź, czy zapamiętałeś...

• Co oznacza trzy i pół roku bluźnierstw bestii?
• Jaką rolę odgrywa gramatyczna strona bierna przy opisie aktywności bestii?
• Do jakiego pouczenia wprowadza zachęta: Kto ma uszy, niechaj słucha (13,9)?

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna