Zwiastuni nadciągającego sądu (Ap 14,6-13)

Kościół ostrzega ludzi, że skoro nie znamy dnia ani godziny, musimy, w myśl upomnienia Pańskiego, czuwać ustawicznie, aby zakończywszy jeden jedyny bieg naszego ziemskiego żywota, zasłużyć na wejście razem z Panem na gody weselne i na zaliczenie do błogosławionych [...] Zanim będziemy panować z pełnym chwały Chrystusem, wszyscy staniemy "przed trybunałem Chrystusowym, aby każdy zdał sprawę z czynów dokonanych w ciele, dobrych i złych" (2 Kor 5,10) i na końcu świata "ci, którzy czynili dobrze, wyjdą na zmartwychwstanie życia, a którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu" (J 5,29; por. Mt 25,46) (Vaticanum II, Lumen Gentium, 48).

Potem zobaczyłem innego anioła, lecącego wysoko na niebie.

Sformułowanie inny anioł wskazuje, że nie należy on do grupy siedmiu aniołów, którzy uprzednio dęli w trąby (8,7; 8,8; 8,10; 8,12; 9,1; 9,13; 11,15), ale wraz z innymi aniołami ma wyznaczone przez Boga inne funkcje w dniach ostatnich.

Anioł leci wysoko na niebie (por. 8,13), aby jego głos był słyszany przez wszystkich, którzy mieszkają na ziemi. Miał obwieścić siedzącym na ziemi - każdemu narodowi, pokoleniu, językowi i rasie - odwieczną Dobrą Nowinę.

Chrystus zapowiada, że jednym ze znaków wskazujących na nadejście czasów ostatecznych będzie głoszenie ewangelii o królestwie na całej ziemi dla wszystkich narodów (Mt 24,14). Nasz tekst opisuje wypełnienie się tej zapowiedzi. Anioł ogłasza Dobrą Nowinę każdemu narodowi, pokoleniu, językowi i rasie. "Tematem" Dobrej Nowiny, zwiastowanej przez anioła, jest wspaniałomyślność Boga, gotowego zbawić nawet "robotników ostatniej godziny", a także sprawiedliwy sąd nad grzesznikami.

Apokalipsa określa Dobrą Nowinę (Ewangelię) jako odwieczną. Można to rozumieć różnie:

- Dobra Nowina czekała na ludzi od zawsze. Św. Paweł pisze o Ewangelii jako tajemnicy zakrytej od wiecznych czasów (Rz 16,25);
- prawda Dobrej Nowiny pozostaje niezmienna, choć zmienia się oblicze świata, a ludzie ulegają wciąż nowym modom;
- uznanie Boga i posłuszeństwo Jego Dobrej Nowinie zostanie nagrodzone w dniu sądu nagrodą wiekuistą.
Dlatego wołał donośnie: "Zadrżyjcie przed Bogiem i oddajcie Mu chwałę, bo nadszedł czas Jego sądu. Upadnijcie na twarz przed Tym, który stworzył niebo i ziemię, morze i źródła wód".

Z podobnym apelem wystąpili Paweł i Barnaba w Listrze, kiedy wołali do zgromadzonego tłumu: ...głosimy wam dobrą nowinę, abyście odstąpili od rzeczy próżnych do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co się w nich znajduje (Dz 14,15).

W obliczu rozpoczynającego się sądu Bóg kieruje do ludzi apel ostatniej szansy, aby spełnili choć jeden podstawowy obowiązek stworzenia wobec Stwórcy, określony pierwszym przykazaniem dekalogu: Zadrżyjcie przed Bogiem... oddajcie Mu chwałę... upadnijcie na twarz... Przynajmniej to jedno...

Za nim [leciał] inny anioł oznajmiając: "Upadł, upadł wielki Babilon, który rozpił wszystkie narody winem zaprawionym trucizną rozpusty".

Po pierwszym aniele na nieboskłonie pojawia się kolejny Boży zwiastun, śpiewając pełną sarkazmu "pieśń żałobną": Upadł, upadł wielki Babilon.

Dzień sądu rozpocznie się od zesłania kar na Babilon, które doprowadzą go do klęski, przy czym - z perspektywy Apokalipsy - upadek Babilonu jest już faktem dokonanym.

Co symbolizuje w Apokalipsie Babilon? Od czasu niewoli babilońskiej (586-538 r. przed Chr.) historyczny Babilon był dla Izraelitów symbolem pogańskich potęg, wrogo usposobionych do Boga i do Jego ludu. Prorocy Starego Testamentu zwykli nazywać Babilonem także inne mocarstwa zagrażające Izraelowi. Zapowiadali ich klęskę, a Izajasz i Jeremiasz wieścili nawet upadek Babilonu jako fakt dokonany: Upadł Babilon, upadli wszystkie posągi jego bożków strzaskane na ziemi (Iz 21,9); Babilon niespodziewanie upadł i załamał się (Jr 51,8).

Później, w tak zwanym okresie międzytesta- mentalnym (bliżej narodzin Chrystusa), Żydzi nazywali Babilonem Imperium Rzymskie. Autor apokryficznej Księgi Barucha rozpoczyna przemówienie przeciwko Rzymowi słowami: To ja, Baruch, mówię przeciw tobie, Babilonie! (2 Ba 11,1). Inna księga apokryficzna, Wyrocznie Sybilli, tak opisuje ucieczkę cesarza Nerona z Rzymu: ...wtedy ucieknie z Babilonu król bezwstydny i nieustraszony, który wzbudza obrzydzenie (5,143).

W Apokalipsie Babilon symbolizuje ziemskie potęgi towarzyszące całej ludzkiej historii, przeciwne Bogu oraz pełne pożądliwości, przepychu i grzechu. Pierwszym historycznym wcieleniem Babilonu był pogański Rzym ze swymi niedorzecznymi kultami i upadkiem moralności. Św. Jan nazywa Rzym Babilonem przede wszystkim w rozdziałach 17 i 18 Apokalipsy. Także w innych księgach Nowego Testamentu (np. 1 P 5,13) i u Ojców Kościoła Babilon symbolizuje Rzym. Na uwodzicielski i szkodliwy charakter kultów pogańskich (połączonych często z prostytucją sakralną uprawianą ku czci bóstw) wskazuje stwierdzenie: Babilon rozpił wszystkie narody winem zaprawionym trucizną rozpusty. Słowa te zawierają echo dwóch tekstów starotestamentowych:

- proroctwa Jeremiasza: Babilon był w ręku Jahwe złotym kielichem, upajającym całą ziemię. Jego wino piły wszystkie narody, dlatego popadły w szał (51,7). Tłem tych słów jest obraz rozwiązłej kobiety, która upija winem mężczyznę, aby osłabić jego wolę i wciągnąć w czyny niemoralne. Rzym stał się nierządnicą uwodzącą cały świat.

- z Księgi Hioba: niewierny niech wypije gniew Wszechmocnego (21,20). Babilon napoił narody winem, które doprowadziło je do upadku moralnego, a przez to sprowadziło na nie gniew Boży. Kto nakłania innych do złego, nie ujdzie przed gniewem Boga.

Sprawdź, czy zapamiętałeś...

• Dlaczego pierwszy ze zwiastunów sądu Bożego nakłania ludzi, aby wypełniali pierwsze przykazanie dekalogu?
• Dlaczego upadek Babilonu (wydarzenie przyszłe) w Apokalipsie jest już dokonany?
• Czym jest tak zwany sąd szczegółowy, a czym sąd ostateczny?