Zapowiedź zdrady Judasza i zaparcia się Piotra (J 13, 21-33. 36-38)

Jezus w czasie wieczerzy z uczniami swoimi doznał głębokiego wzruszenia i tak oświadczył: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeden z was Mnie zdradzi. Spoglądali uczniowie jeden na drugiego niepewni, o kim mówi. Jeden z uczniów Jego - ten, którego Jezus miłował - spoczywał na Jego piersi. Jemu to dał znak Szymon Piotr i rzekł do niego: Kto to jest? O kim mówi? Ten oparł się zaraz na piersi Jezusa i rzekł do Niego: Panie, kto to jest? Jezus odparł: To ten, dla którego umaczam kawałek /chleba/, i podam mu Umoczywszy więc kawałek /chleba/, wziął i podał Judaszowi, synowi Szymona Iskarioty A po spożyciu kawałka /chleba/ wszedł w niego szatan. Jezus zaś rzekł do niego: Co chcesz czynić, czyń prędzej. Nikt jednak z biesiadników nie rozumiał, dlaczego mu to powiedział. Ponieważ Judasz miał pieczę nad trzosem, niektórzy sądzili, że Jezus powiedział do niego: Zakup, czego nam potrzeba na święto, albo żeby dał coś ubogim. A on po spożyciu kawałka /chleba/ zaraz wyszedł. A była noc. Po jego wyjściu rzekł Jezus: Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy. Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale - jak to żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię - dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie. Rzekł do Niego Szymon Piotr: Panie, dokąd idziesz? Odpowiedział mu Jezus: Dokąd Ja idę, ty teraz za Mną pójść nie możesz, ale później pójdziesz. Powiedział Mu Piotr: Panie, dlaczego teraz nie mogę pójść za Tobą? życie moje oddam za Ciebie. Odpowiedział Jezus: życie swoje oddasz za Mnie? Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Kogut nie zapieje, aż ty trzy razy się Mnie wyprzesz. (J 13, 21-33. 36-38) Jezus wobec zdrady i ludzkiej słabości Scena w Wieczerniku odsłania wstrząsający kontrast między najczulszą miłością Boga a mroczną głębią ludzkiej zdrady, która rodzi się z pychy i poczucia pominięcia. Jezus, doznając głębokiego wzruszenia (gr. tarasso), które oznacza wewnętrzne wzburzenie miłości w obliczu odrzucenia, traktuje Judasza jak honorowego gościa, podając mu umoczony w winie kęs chleba (psomion) - gestem przypominającym karmienie ukochanego dziecka przez matkę. Judasz jednak, trawiony przez "kwas" ukrytych pretensji i zawiści o wyjątkowość Jezusa, wybiera wyjście w "noc", która nie jest jedynie porą doby, ale stanem całkowitego wyobcowania duszy od Światłości. W chwili, gdy zdrajca odchodzi, Jezus ogłasza swoje uwielbienie, ponieważ w świecie Boga chwała nie polega na ludzkim sukcesie, lecz na "ekscesie" (łac. excessum) uniżenia i miłości silniejszej niż śmierć, która na krzyżu sprowadza Syna Bożego do poziomu "zera", by ocalić każdego upadłego człowieka. Nowe przykazanie miłości, które wówczas nadaje, nie jest jedynie moralnym apelem, ale zaproszeniem do uczestnictwa w Jego własnej, ofiarnej naturze, która potrafi kochać nawet wrogów. Szymon Piotr, deklarując gotowość oddania życia, ulega jednak złudzeniu własnej siły i "pysznie kroczącemu" duchowi, którego symbolem jest kogut (zarzir). Zapowiedź zaparcia się jest dla niego zbawienną lekcją, że prawdziwe przylgnięcie do Chrystusa zaczyna się nie od bohaterskich zapewnień, ale od przejścia przez bramę wstydu i uznania własnej bezradności, z której dopiero miłosierne spojrzenie Pana może nas dźwignąć ku nowemu życiu. o. Marcin Ciechanowski OSPPE Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy! Autor: Treść: Poprzednia [ Powrót ] Następna

[ Strona główna ]

Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt