Upośledzony dar Pana Boga

Za drzwiami mojego pokoju odbywało się normalne rodzinne życie. Normalne, bez matki? A jednak, ci wspaniali ludzie nie dali za wygraną, przygarnęli i pokochali to dziecko, którego nawet nie chciałam odebrać ze szpitala, mojego młodszego synka - z zespołem Downa, czyli mongoli- zmem. Tam, za drzwiami mojego pokoju: mój, już nie najmłodszy mąż, moja staruszka matka i 20- letni starszy syn patrzyli jak rośnie i uśmiecha się do nich czarnowłosy, pucołowaty, upośledzony chłopczyk. Patrzyli i wierzyli, że będzie mu dane pewnego dnia uśmiechnąć się również do matki. Minęły trzy lata, w których nawet nie spojrzałam na synka, kiedy przyszedł ten dzień. Zapomniałam zamknąć drzwi od mojego pokoju. Pochylona nad klasówkami, które właśnie sprawdzałam, czułam jak rośnie we mnie ogromna fala zmęczenia i samotności. - To zwykły ból egzystencjalny, w końcu "każdy umiera w samotności" - wymądrzałam się przed samą sobą, nie ruszając tej prawdziwej drzazgi, którą nosiłam w sercu.

Czułam, że za daleko zaszłam w ten beznadziejny zaułek. Sama nie wrócę. Sama?

Przez niedomknięte drzwi wciskał się mój odrzucony syn. Szedł na swoich trochę źle rozstawionych nóżkach, wciągał trochę za duży języczek i mrużył w uśmiechu skośne oczka. Nie widziałam tego, ale on już od dłuższej chwili przyglądał mi się bacznie. Widać uznał, że jestem godna pożałowania, bo szybko udał się w moim kierunku. Zaskoczył mnie frontalnie, nawet nie wiem kiedy wgramo- lił mi się na kolana i jak w obręcz chwycił rączkami moją szyję. Próbowałam się wyzwolić, ale to było niemożliwe. Dzieciak trzymał twardo, pomrukując jak mały niedźwiadek. W pewnym momencie nasze oczy spotkały się. Nigdy tego nie zapomnę. Czułam jak lód wokół mojego serca pęka. Nie pamiętam jak długo ściskałam synka i jak on długo wpatrywał się w moje zary- czane oczy.

Na klęczkach wieczorem przepraszałam Boga za mój ośli upór i małpie myślenie.

Długo rezonowało we mnie to świadectwo życia. Było to jedno z wielu, których głównym bohaterem stało się upośledzone dziecko. Ze wszystkich przebijają dwie wielkie prawdy.

- Każde dziecko jest wielkim darem Boga, wielką szansą na wzrost naszej formacji i radości życia.
- Norma przebiega nie na poziomie szarych komórek, a na poziomie serca.