Założycielka Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny

Po ukończeniu w 1880 roku gimnazjum, a w dwa lata później nauki krawiectwa, otworzyła w rodzinnym mieście zakład krawiecki. Wkrótce jednak zmieniła plany i wstąpiła wraz z młodszą siostrą Stanisławą do Zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi. Po złożeniu profesji, służyła we wspólnocie, zgodnie z otrzymanymi talentami i zdobytym wykształceniem. Była wychowawczynią dziewcząt w internatach zgromadzenia, instruktorką krawiectwa oraz nauczycielką w szkołach podstawowych. Ofiarnie pracowała w zgromadzeniu, lecz ciągle niepewna swego powołania, w 1893 roku opuściła zgromadzenie w poszukiwaniu swojej drogi życia.

Po nagłej śmierci ojca w 1894 roku opiekowała się matką i rodzeństwem, którzy przenieśli się do stolicy. W tym czasie z polecenia o. Honorata Koźmińskiego objęła stanowisko przełożonej świeckiej III Zakonu Św. Franciszka w jednej z parafii warszawskich. Bolesława Lament, podążając drogą rad ewangelicznych, dostrzegła swoje powołanie w pracy na niwie ekumenicznej, którą zaczęła realizować głównie w środowisku prawosławnym, oddziałując przykładem pobożnego życia i pracą oświatowo-wychowawczą. W 1905 roku stanęła na czele wspólnoty przez siebie założonej. W 1907 roku wraz z sześcioma siostrami udała się do Petersburga, gdzie podjęła pracę w sierocińcach i szkołach. W roku 1912 otworzyła drugi dom, a rok później internat dla dziewcząt w Wyborgu w Finlandii.

Matka Bolesława, kładąc duchowy fundament pod zainicjowane przez siebie Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Św. Rodziny, pragnęła, by pracowało ono głównie na Wschodzie, prowadząc działalność apostolską wśród katolików żyjących w rozproszeniu. Wydarzenia 1917 roku w Rosji skomplikowały jej plany i kilkunastoletnią działalność.

W latach 1918-1921 większość sióstr, z polecenia matki Bolesławy, opuściła Petersburg. Do podobnego kroku zmuszone były również siostry pracujące w Żytomierzu. W tej sytuacji także sama Matka w 1921 roku udała się do ojczyzny i tam organizowała życie zakonne sióstr. W 1922 roku zgromadzenie objęło w Chełmnie nad Wisłą opiekę nad młodymi repatriantkami z Rosji. Tutaj też po raz pierwszy siostry przywdziały habity. W 1925 roku Matka utworzyła nowicjat w Piątnicy koło Łomży, a w roku następnym przeniosła dom generalny do Ratowa w diecezji płockiej.

W 1935 roku na III kapitule zgromadzenia matka Bolesława dobrowolnie złożyła urząd przełożonej generalnej. Wysłano jądo Białegostoku, gdzie zorganizowała przedszkole, gimnazjum, a także kursy kroju i szycia. Od 1941 roku znosiła cierpliwie przykuwający ją do łóżka paraliż; zmarła w opinii świętości 29 stycznia 1946 roku.

Po przeprowadzonym w Białymstoku, w latach 1976-1979, procesie beatyfikacyjnym, 22 stycznia 1991 roku papież wydał dekret o heroiczności cnót, podczas zaś czwartej pielgrzymki do ojczyzny, 5 czerwca 1991 roku, Jan Paweł II dokonał uroczystej beatyfikacji Bolesławy Marii Lament. Relikwie błogosławionej spoczywają w kościele w Ratowie.

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna