Założycielka Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny

Po ukończeniu w 1880 roku gimnazjum, a w dwa lata później nauki krawiectwa, otworzyła w rodzinnym mieście zakład krawiecki. Wkrótce jednak zmieniła plany i wstąpiła wraz z młodszą siostrą Stanisławą do Zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi. Po złożeniu profesji, służyła we wspólnocie, zgodnie z otrzymanymi talentami i zdobytym wykształceniem. Była wychowawczynią dziewcząt w internatach zgromadzenia, instruktorką krawiectwa oraz nauczycielką w szkołach podstawowych. Ofiarnie pracowała w zgromadzeniu, lecz ciągle niepewna swego powołania, w 1893 roku opuściła zgromadzenie w poszukiwaniu swojej drogi życia.

Po nagłej śmierci ojca w 1894 roku opiekowała się matką i rodzeństwem, którzy przenieśli się do stolicy. W tym czasie z polecenia o. Honorata Koźmińskiego objęła stanowisko przełożonej świeckiej III Zakonu Św. Franciszka w jednej z parafii warszawskich. Bolesława Lament, podążając drogą rad ewangelicznych, dostrzegła swoje powołanie w pracy na niwie ekumenicznej, którą zaczęła realizować głównie w środowisku prawosławnym, oddziałując przykładem pobożnego życia i pracą oświatowo-wychowawczą. W 1905 roku stanęła na czele wspólnoty przez siebie założonej. W 1907 roku wraz z sześcioma siostrami udała się do Petersburga, gdzie podjęła pracę w sierocińcach i szkołach. W roku 1912 otworzyła drugi dom, a rok później internat dla dziewcząt w Wyborgu w Finlandii.

Matka Bolesława, kładąc duchowy fundament pod zainicjowane przez siebie Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Św. Rodziny, pragnęła, by pracowało ono głównie na Wschodzie, prowadząc działalność apostolską wśród katolików żyjących w rozproszeniu. Wydarzenia 1917 roku w Rosji skomplikowały jej plany i kilkunastoletnią działalność.

W latach 1918-1921 większość sióstr, z polecenia matki Bolesławy, opuściła Petersburg. Do podobnego kroku zmuszone były również siostry pracujące w Żytomierzu. W tej sytuacji także sama Matka w 1921 roku udała się do ojczyzny i tam organizowała życie zakonne sióstr. W 1922 roku zgromadzenie objęło w Chełmnie nad Wisłą opiekę nad młodymi repatriantkami z Rosji. Tutaj też po raz pierwszy siostry przywdziały habity. W 1925 roku Matka utworzyła nowicjat w Piątnicy koło Łomży, a w roku następnym przeniosła dom generalny do Ratowa w diecezji płockiej.

W 1935 roku na III kapitule zgromadzenia matka Bolesława dobrowolnie złożyła urząd przełożonej generalnej. Wysłano jądo Białegostoku, gdzie zorganizowała przedszkole, gimnazjum, a także kursy kroju i szycia. Od 1941 roku znosiła cierpliwie przykuwający ją do łóżka paraliż; zmarła w opinii świętości 29 stycznia 1946 roku.

Po przeprowadzonym w Białymstoku, w latach 1976-1979, procesie beatyfikacyjnym, 22 stycznia 1991 roku papież wydał dekret o heroiczności cnót, podczas zaś czwartej pielgrzymki do ojczyzny, 5 czerwca 1991 roku, Jan Paweł II dokonał uroczystej beatyfikacji Bolesławy Marii Lament. Relikwie błogosławionej spoczywają w kościele w Ratowie.

Jeszcze nikt nie skomentował - bądź pierwszy!

Autor:

Treść:

Nowości Nowenna do Świętego Szarbela - dzień 3 Modlitwa do św. Wawrzyńca z Brindisi św. Prorok Daniel Modlitwa do św. Proroka Daniela Modlitwa do bł. Franciszka Marii od Krzyża Jordana Modlitwa do św. Wiktora z Marsylii

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna