"We wszystkich rzeczach zachowaj wolność ducha i patrz, dokąd cię on prowadzi"

31 lipca 1556 - W Rzymie zmarł ks. Ignacy z Loyoli (Inigo Lopez de Loyola), hiszpański żołnierz, pustelnik, pielgrzym, założyciel i pierwszy generał Towarzystwa Jezusowego - jezuitów, autor słynnych "Ćwiczeń duchowych", podręcznika życia duchowego, święty.

Urodził się w 1491 w zamożnej rodzinie szlacheckiej na zamku Loyola w kraju Basków. Wychowywał się na dworze króla kastylijskiego Ferdynanda V, gdzie otrzymał wychowanie rycerskie i dworskie. Zaciągnął się tam do wojska. W wieku trzydziestu lat zraniony w nogę podczas oblężenia Pampeluny i zmuszony do długotrwałej rekonwalescencji w rodzinnym zamku, zafascynował się lekturą m.in. "Vita Christi" kartuza Ludolfa i "Złotej legendy" Jakuba z Varazze. Postanowił wówczas rozpocząć drogę prowadzącą do rozpoznania woli Bożej wobec niego.

Owocem tych jego pierwszych doświadczeń oraz roku spędzonego na samotności i modlitwie w Manresie, nieopodal benedyktyńskiego sanktuarium w Montserracie, była książka "Ćwiczenia duchowne", przez którą Ignacy uczynił dostępną również dla innych, przebytą przez siebie drogę rozpoznania powołania.

Potem pielgrzymował do Ziemi Świętej. Po powrocie, mając 33 lata, zasiadł na ławie szkolnej. Studiował w Barcelonie, Alkali i Salamance. Niepokojony przez inkwizycję, która podejrzewała w nim jednego z alumbrados, przeniósł się do Paryża.

Oświecony głębokim życiem wewnętrznym, postanowił wstąpić na drogę ogołocenia i ubóstwa z miłości do Chrystusa. Drogę tę rozpoczął wraz z niewielką wspólnotą braci, mającą za zadanie głosić Ewangelię i służyć dobru duchowemu ludzi. Był człowiekiem stale dążącym do zharmonizowania tego, co Boskie z tym, co ludzkie, przyzywania Ducha na modlitwie z konkretnym wysiłkiem miłości.

W 1535 wspólnota związała się ślubami ubóstwa, czystości i udania się do Ziemi Świętej oraz pracy wśród niewiernych. Ignacy pojechał następnie do rodziny, po czym spotkał się z towarzyszami w Wenecji, gdzie przyjęli święcenia. Nie doczekawszy się możliwości wyjazdu do Ziemi Świętej, udali się do Rzymu i po długim namyśle zredagowali tzw. "Formułę", która inaugurowała zakon.

Powołane do życia w 1540 Towarzystwo Jezusowe: "ubogich księży pielgrzymów", było gotowe pójść na cały świat, aby głosić wezwanie do świętości, jakie Bóg kieruje do każdego człowieka. Ta forma życia zakonnego okazała się w ciągu wieków jedną z najbardziej płodnych i dalekowzrocznych w Kościele na Zachodzie.

Papież Paweł III zaaprobował Towarzystwo Jezusowe w 1540. Jako generał nowego zakonu Ignacy organizował zajęcia i studia, otwierał nowe placówki, bronił przed atakami, ale przede wszystkim wśród długich modlitw redagował jego "Konstytucje". Zajmował się także dziełami miłosierdzia i duszpasterzował wśród wydziedziczonych.

Jego samego i działalność jego wspólnoty charakteryzuje dewiza: "Wszystko dla większej chwały Bożej". Osobowość św. Ignacego łączy w sobie liczne przeciwieństwa. Z jednej strony miał typowe cechy żołnierza, wymagającego surowej dyscypliny, z drugiej strony był mistykiem, do głębi wypełnionym wiarą w Chrystusa. Chrystusowi i jego Kościołowi pragnął służyć z absolutnym posłuszeństwem poprzez działalność w świecie, wśród ludzi.

Poza "Konstytucjami" i "Ćwiczeniami" pozostawił swym synom liczne listy oraz urywki duchowego dziennika. Wraz z jego umiłowanym synem, Franciszkiem Ksawerym kanonizował go w 1622 Grzegorz XV. Pius XI ogłosił go ponadto patronem rekolekcji.

W ikonografii św. Ignacy przedstawiany jest w sutannie i birecie lub w stroju liturgicznym z imieniem IHS na piersiach, niekiedy w stroju rycerskim i w szatach pielgrzyma. Jego atrybutami są: księga; globus, który popycha nogą, monogram Chrystusa - IHS; napis AMDG - "Ad maiorem Dei gloriam" - Na większą chwałę Boga; krucyfiks, łzy, serce w promieniach, smok, sztandar, zbroja. Patron rekolekcji i żołnierzy.

Przyczynki do lektury:

"Przez wyrażenie "ćwiczenia duchowne" rozumie się każdy sposób badania sumienia, medytowania, kontemplowania, modlenia się słowami i umysłem, oraz inne działania duchowe. Tak jak spacerowanie, chodzenie i bieganie są ćwiczeniami cielesnymi, tak "ćwiczeniami duchownymi" określa się wszystkie sposoby przygotowywania i przysposabiania duszy, aby uwolniła się od wszelkich nieuporządkowanych uczuć, a usunąwszy je, mogła szukać i znaleźć wolę Bożą w uporządkowaniu własnego życia dla zbawienia duszy" (Ignacy Loyola, "Ćwiczenia duchowne", Pierwsza uwaga).

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna