Oddał życie za wierność Stolicy Apostolskiej...Św. Jozafat Kuncewicz, związany ze wschodnią tradycją liturgiczną, oddał życie za wierność Stolicy Apostolskiej...12 listopada 1623 - W Witebsku zginął śmiercią męczeńską abp Jozafat (Jan) Kuncewicz, bazylianin, unicki biskup Połocka, święty. Urodził się we Włodzimierzu Wołyńskim ok. 1580 z rodziców prawosławnych. Z czasem przyjął wiarę katolicką i w wieku 20 lat wstąpił do bazylianów. Wkrótce został przełożonym klasztoru, a potem archimandrytą wileńskim. W 1618 został mianowany arcybiskupem połockim i pracował niestrudzenie nad przeprowadzeniem unii, w kazaniach i pismach broniąc prymatu Stolicy Piotrowej. Odnawiał cerkwie, budował klasztory, przywracał Kościołowi zagrabione przez panów świeckich dobra, stał się ojcem i opiekunem ubogich do tego stopnia, że nie mając pieniędzy na poratowanie nędzarzy, zastawiał nawet na ten cel swoje biskupie insygnia. Gorliwość Jozafata i zbawienne skutki jego działalności wywołały nienawiść dyzunitów (przeciwników unii, prawosławnych). Gdy przybył do Witebska napadła na niego zgraja oprawców w domu, gdzie zamieszkał. Arcybiskup sam wyszedł naprzeciw zabójcom, zaklinając ich, by nie krzywdzili jego domowników. Przyszły święty padł pod uderzeniami siekiery 12 listopada 1623. Ciało wrzucili mordercy do Dźwiny, skąd je wydobyto i przeniesiono do Połocka. Uczestnicy zbrodni zostali skazani na śmierć, a przed wykonaniem wyroku prawie wszyscy się nawrócili. Jozafata Kuncewicza beatyfikował pap. Urban XIII w 1643, a pap. Pius IX kanonizował go 29 czerwca 1867 (była to pierwsza kanonizacja w obrządku wschodnim). Pap. Leon XIII rozszerzył jego święto na cały Kościół w 1882. Relikwie Męczennika odnalezione podczas I wojny światowej w Białej Podlaskiej przewieziono do Wiednia. Od 1949 znajdują się one w Bazylice św. Piotra w Rzymie.
Przyczynki do lektury: "Zgodnie z przedziwnym zamiarem Boga Kościół tak został ustanowiony, aby w pełni czasów mógł się okazać jako wielka rodzina, obejmująca cały rodzaj ludzki. Wiemy, że z woli Bożej wyróżnia go, oprócz innych wspaniałych znamion, także ekumeniczna jedność. [...] Aby zaś owa jedność i zgoda trwała na zawsze, Bóg w swojej opatrzności poświęcił ją jakby pieczęcią świętości i męczeństwa zarazem. Tej właśnie chwały dostąpił arcybiskup Połocka, Jozafat, obrządku słowiańskiego wschodniego, w którym słusznie upatrujemy wspaniałą chlubę i ostoję Słowian wschodnich. [...] Pod wpływem pochodzącego od Boga natchnienia zrozumiał, że najwięcej będzie się mógł przysłużyć przywróceniu jedności, skoro w Kościele powszechnym zachowa wschodni obrządek słowiański oraz bazyliańską regułę życia monastycznego. Zatroskany przede wszystkim o jedność swoich współziomków z katedrą świętego Piotra, szukał wszędzie sposobów budowania tej jedności i jej umacniania" (z encykliki pap. Piusa XI, "Ecclesiam Dei"). Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |