W testamencie napisał, że życzy sobie, aby zostać pochowany wraz z ubogimi na warszawskim Bródnie...W testamencie napisał, że życzy sobie, aby zostać pochowany wraz z ubogimi na warszawskim Bródnie. 4 stycznia 1939 doczesne szczątki Kardynała zostały tymczasowo złożone w podziemiach katedry św. Jana, a dopiero wiosną odbył się jego pogrzeb na cmentarzu Bródnowskim z udziałem najwyższych władz państwowych, Episkopatu i przedstawicieli korpusu dyplomatycznego. Uczestniczyło w nim ponad 150 tysięcy osób...30 grudnia 1938 - W Warszawie zmarł kard. Aleksander Kakowski, arcybiskup metropolita warszawski od 1913, ostatni prymas Królestwa Polskiego 1925-38, członek Rady Regencyjnej 1917-18. Urodził się 5 lutego 1862 w Dębinach k. Przasnysza. Pochodził z drobnej szlachty mazowieckiej. Ród Kakowskich wywodził się z miejscowości Kaki w powiecie przasnyskim. Był synem Franciszka Kakowskiego, powstańca styczniowego i Pauliny z Ossowskich. Studiował w Warszawie, Petersburgu i Rzymie. Po święceniach (Warszawa, 30 maja 1886) był pracownikiem konsystorza, kanonikiem kapituły warszawskiej (1901). W Seminarium Duchownym w Warszawie był profesorem prawa kanonicznego - od 1887 wykładowcą, od 1899 rektorem Seminarium. W latach 1910-13 pełnił urząd rektora Akademii Duchownej Rzymsko-Katolickiej w Petersburgu. 2 maja 1913 został mianowany arcybiskupem warszawskim; sakrę biskupią przyjął 22 czerwca w Sankt Petersburgu (bp Stanisław Zdzitowiecki), a ingres do katedry odbył 14 września tr. W czasie I wojny światowej związany był z Międzypartyjnym Kołem Politycznym, w 1917 był współtwórcą Zjednoczenia Ludowego, 1917-1918 członkiem Rady Stanu i Rady Regencyjnej. Papież Benedykt XV kreował go 15 grudnia 1919 kardynałem-prezbiterem tytułu Sancti Augustini. Podczas wojny polsko-bolszewickiej zalecał duchownym zaangażowanie w obronę Ojczyzny jako kapelani i sanitariusze. Przed bitwą warszawską wzywał ludność Warszawy do obrony stolicy: "Nadeszła chwila kiedy cały Naród, a w szczególności m.st. Warszawa ma zdobyć się na siłę aby odeprzeć najeźdźców i spełnić święty względem Ojczyzny obowiązek". Po przewrocie majowym w liście pasterskim apelował o zgodę i szacunek dla władzy. Przyczynił się do rozwoju życia religijnego, działalności Akcji Katolickiej, prasy katolickiej, budowy nowych kościołów. Był inicjatorem erygowania diecezji łódzkiej (1920) i był jej administratorem apostolskim (1920-21). Od 1925 używał dożywotnio tytułu prymas Królestwa Polskiego. W 1922 zwołał pierwszy synod archidiecezji warszawskiej (1922). Zwołał w Częstochowie pierwszy synod plenarny polskich biskupów. W 1925 był współautorem konkordatu z Watykanem. Erygował kilkadziesiąt nowych parafii i otaczał opieką najuboższych, m.in. Dom Pracy dla Najbiedniejszych na Bródnie. Założył Muzeum Archidiecezjalne, zorganizował duszpasterstwo akademickie i Wydział Teologiczny na Uniwersytecie Warszawskim. W ostatnich latach życia ulegał wpływom otoczenia, w tym abpa Stanisława Galla i ks. Zygmunta Kaczyńskiego, dyrektora Katolickiej Agencji Prasowej. Zmarł 30 grudnia 1938 w Warszawie. Jego pogrzeb odbył się w archikatedrze św. Jana w Warszawie - został pochowany w jej podziemiach. W późniejszym czasie jego szczątki przeniesiono na cmentarz Bródnowski, gdzie - zgodnie ze swoją wolą - spoczął "wśród mogił dla najuboższych". Jest autorem artykułów i rozpraw z zakresu ustawodawstwa kościelnego, m.in.: "Preliminaria Kodeksu Piusa X" (1912), "Vademecum pro nuntiis apostolicis Poloniae" (1913) oraz "Z niewoli do niepodległości" (2000). Był odznaczony rosyjskim Orderem św. Stanisława I klasy, Orderem Orła Białego (1925) i Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (1922). Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |