Nazywany jest czasami "Drugim Benedyktem"... W celu przeprowadzenia reformy zakonu benedyktyńskiego ces. Ludwik Pobożny zlecił Benedyktowi z Anianu zwierzchni nadzór nad Zakonem w cesarstwie. Pod jego przewodnictwem odbył się w 813 reformistyczny synod opatów w Akwizgranie, na którym wprowadzono do opactw benedyktyńskich zreformowaną regułę św. Benedykta ("Capitulare monasticum" z 817). Reguła ta położyła nacisk na wyrugowanie życia świeckiego z klasztorów i na wprowadzenie pracy ręcznej. Mniej zalecano pracę naukową. Synod ten przypisał również regułę benedyktyńską dla grup kanonickich, żyjących przy klasztorach, katedrach i kościołach oraz dla żeńskich ugrupowań kanonicznych (sanctimoniales canonisae)...11 lutego 821 - W opactwie Inden, obecnie dzielnica Kornelimünster w Akwizgranie, zmarł Benedykt z Anianu (właśc. nazwisko rodowe Witiza), francuski benedyktyn, reformator monastycyzmu w epoce karolińskiej, nazywany czasami "Drugim Benedyktem" obok Benedykta z Nursji, święty. Urodził się w 747 w Langwedocji na południu Francji, przy granicy z Hiszpanią, w szlacheckim wizygockim rodzie Witiza. Był dworzaninem Pepina Krótkiego i Karola Wielkiego oraz doradcą jego syna Ludwika Pobożnego (od 814 cesarz rzymski). W czasie jednej z kampanii wojskowych ledwie uszedł z życiem, kiedy wraz ze swymi towarzyszami broni zabezpieczał pewną rzekę. Zatrzymał się wówczas w klasztorze benedyktyńskim Saint-Seine koło Dijon i został mnichem, przyjmując imię Benedykta. Tutaj po kilka latach został opatem. Starał się rygorystycznie wprowadzać w życie nauki Pachomiusza i Bazylego, aż natknął się na Regułę Benedykta z Nursji, która wywarła na nim głębokie wrażenie. Niezadowolony z towarzyszy, z którymi żył w Burgundii, Benedykt udał się do Langwedocji, swojej rodzinnej ziemi, gdzie założył osadę mniszą w pobliżu Aniane (779). Jego próba powołania do życia monastycyzmu zgodnego z regułą benedyktyńską wychodziła naprzeciw planom politycznym Karola Wielkiego i jego następcy Ludwika Pobożnego, którzy uczynili mnicha z Aniane promotorem reformy monastycyzmu zachodniego. Począwszy od VII-VIII w. zakon benedyktyński na terenie Frankonii Zachodniej uległ rozprężeniu i odbiegał od ideałów pierwotnych. Bogate fundacje ziemskie na rzecz klasztorów powodowały rozluźnienie dyscypliny zakonnej i stawały się przyczyną chciwości duchowieństwa i świeckich możnowładców. Od czasów Karola Młota (741) państwo narzucało opatów świeckich i rozporządzało opactwami, jak "własnymi kościołami". Taki stan starał się usunąć św. Bonifacy w połowie VIII w., a nieco później ces. Karol Wielki. Skutecznym jednak reformatorem życia zakonnego okazało się św. Benedykt, opat z Anianu, któremu udało się przywrócić dawną dyscyplinę benedyktyńską. W jej ramach, w 817 została narzucona na Zachodzie Reguła św. Benedykta. Dokonało się to na zjeździe opatów w Akwizgranie (niem. Aachen), któremu przewodniczył Benedykt z Anianu. Po śmierci Benedykta centralizacja zakonu nie utrzymała się długo, wywarła jednak wpływ na późniejszą reformę kluniacką opactwa w Cluny, poczynając od opactwa w Saint-Savin, w którym Benedykt zaczął swoją posługę. Z polecenia Ludwika Benedykt w 814 został opatem klasztoru w Maursmünster (obecnie Marmoutier) i pierwszym opatem ufundowanego przez nowego cesarza klasztoru w Inden (Indensis, obecnie dzielnica Kornelimünster w Akwizgranie). Benedykt z Anianu, zmarł 11 lutego 821 w klasztorze Inden. Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Akwizgranie oraz w zakonach cystersów, trapistów i benedyktynów 11 lutego, natomiast w Kościele powszechnym 12 lutego. Przyczynki do lektury: "Wiedz, umiłowany ojcze, że doszedłem już do kresu i gotuję się na śmierć. Nie mam nadziei zobaczyć cię jeszcze oczyma ciała. Ten, który może uczynić czystym nieczystego, prawym grzesznika, sprawiedliwym bezbożnika, niech sprawi, abyśmy mogli cieszyć się królestwem wiecznym i tam śpiewać pieśń nową wraz ze wszystkimi świętymi. Tymczasem błagam cię, najdroższy ojcze, który troszczyłeś się o mnichów mieszkających w klasztorze w Aniane, abyś w ten sam sposób teraz, kiedy dusza moja odłącza się od ciała, coraz bardziej otaczał ich twoją świętą miłością. Powierzam ci wszystkich przyjaciół, bliskich i krewnych mieszkających w tych stronach: czyń wszystko z miłością i dyskrecją. Niech Święta Trójca strzeże cię i udzieli ci nagrody wiecznej" (Benedykt z Aniane, "List do arcybiskupa Nibrydiusza"). Oprac. ks. Stanisław Tylus SAC
|
| [ Strona główna ] |
|
Modlitwy | Zagadki | Opowiadania | Miłość | Powołanie | Małżeństwo | Niepłodność | Narzeczeństwo | Prezentacje | Katecheza | Maryja | Tajemnica Szczęścia | Dekalog | Psalmy | Perełki | Cuda | Psychotesty | Polityka Prywatności | Kontakt - formularz | Kontakt
© 2001-2026 Pomoc Duchowa |