Są skuteczne w wypraszaniu daru rodzicielstwa, szczęśliwej miłości, przyjaźni, radości życia...

7 marca 203 – W Kartaginie ponieśli śmierć męczeńską: Perpetua, patrycjuszka, żona i Felicyta, służąca, żona Rewokata; Satyr (Satur), brat Perpetui; Saturnin, Rewokat, mąż Felicyty i Sekundul, niewolnicy (wszyscy katechumeni z wyjątkiem ich opiekuna Satyra), święci. Perpetua i Felicyta zostały wpisane do kanonu Mszy świętej.

Perpetua i Felicyta należały do grupy katechumenów uwięzionych w Kartaginie w czasie prześladowania Septymiusza Sewera. Ich passio jest jednym z najbardziej wzruszających tekstów starożytności chrześcijańskiej. Odkrywa ona przed nami, z jaką świadomością męczennicy przygotowywali się do przyjęcia śmierci. Zgodnie z ich świadectwem, źródłem siły i dumy był bowiem nie kto inny, jak Chrystus, który żyje i cierpi wraz z nimi i w nich.

Perpetua, z rodziny patrycjuszowskiej, kiedy została aresztowana, była matką dziecka jeszcze w pieluszkach. Felicyta, niewolnica, była w ciąży. Na trzy dni przed męczeństwem Felicyta wydała na świat dziewczynkę, a podczas bólów porodowych jeden ze strażników więzienia powiedział do niej: "Jeśli teraz tak cierpisz, to co zrobisz, kiedy zostaniesz rzucona drapieżnym bestiom?" Lecz ona odparła: "Teraz to ja cierpię, ale tam ktoś inny będzie cierpiał za mnie w moim wnętrzu, gdyż również ja teraz cierpię za Niego".

Perpetua, kiedy przyjęła chrzest w więzieniu, napisała: "Duch Boży natchnął mnie, by wyprosić przez tę wodę nie co innego, jak wytrwałość ciała w cierpieniach męczeństwa".

Po procesie wyrokiem prokuratora Hilariona wszyscy skazani zostali na wydanie dzikim zwierzętom. Na arenę wyszli odważnie, ale zwierzęta nie okazały się zbyt drapieżne. Śmierci dopełnili gladiatorzy.

Od razu popularność męczenników była ogromna, a imiona Perpetui i Felicyty otwarły spis męczenników wymienianych w "Kanonie rzymskim". Nad ich grobem wybudowano bazylikę. Znacznie później ośrodkiem ich kultu stały się francuskie opactwa: Dévre-en-Berry i Beaulieu, które szczyciły się relikwiami świętych.

W ikonografii św. Perpetua przedstawiana jest zazwyczaj wraz ze św. Felicytą. Pomimo różnicy ich stanów obie kobiety mają podobny wygląd. Mają na sobie czerwone płaszcze, a w dłoniach męczeńskie krzyże. Sztuka zachodnia rozróżnia je wyraźnie. Perpetua przedstawiana jest w bogatym stroju patrycjuszki, z naszyjnikiem i welonem. Felicytę przedstawia się w skromnej sukni bez żadnych ozdób.

Przyczynki do lektury:

"Ponieważ tłum domagał się, aby Perpetua, Felicyta i ich towarzysze zostali wyprowadzeni na arenę, oni spontanicznie się podnieśli i przeszli na miejsce, gdzie tłum chciał ich widzieć. Wcześniej jednak obdarzyli się nawzajem pocałunkiem, aby stawić czoła męczeństwu z tym znakiem pokoju. O, niezłomni i błogosławieni męczennicy! Rzeczywiście wezwani i wybrani, by mieć udział w chwale Pana naszego Jezusa Chrystusa! Jakże jest słuszne i konieczne, aby ten, kto czci, uznaje i sławi Jego Imię, przeczytał również te świadectwa ku zbudowaniu Kościoła: aby także nowe akty cnoty świadczyły, że jeden i zawsze ten sam Duch Święty wciąż działa, a wraz z Nim wszechmocny Bóg Ojciec i Jego Syn, Jezus Chrystus nasz Pan, któremu chwała i moc przeogromna na wieki wieków" ("Opis męki Perpetuy i Felicyty" 21).

Wasze komentarze:

Jeszcze nikt nie skomentował tego artykułu - Twój komentarz może być pierwszy.

Autor Treść

Nowości bł. Bolesława Lament Modlitwa do bł. Bolesławy Lament Litania do bł. Bolesławy Lament Modlitwa do św. Józefa Freinademetza Modlitwa do bł. Archanieli Girlani Modlitwa do św. Sulpicjusza Sewera

Najbardziej popularne Modlitwa o Cud Tajemnica Szczęścia Modlitwy do św. Rity Litania do św. Józefa Jezu, Ty się tym zajmij - Akt oddania się Jezusowi Godzina Łaski 2025

Poprzednia

[ Powrót ]

Następna